The Dinner Party

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Dinner Party
Verblijfplaats Brooklyn Museum
Locatie Brooklyn, New York
Kunstenaar Judy Chicago
Jaar 1979 - 1985
Type Mixed media
Afmetingen 90 × 14600 cm
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

The Dinner Party is een installatiekunstwerk van de Amerikaanse feministische kunstenaar Judy Chicago. Het is een monument geworden voor 39 mythische, historische en/of beroemde vrouwen. Er is voor hun aan 3 tafels gedekt. Deze tafels zijn in een driehoek geplaatst. Daarnaast worden er ook 999 andere vrouwen met naam in de vloertegels geëerd. Het werd geproduceerd in samenwerking met diverse kunstenaars en vrijwilligers in de periode 1974-1979 en voor het eerst tentoongesteld in 1979.
Vervolgens circuleerde het door 16 locaties in 6 landen op 3 continenten en ontving het een 'publiek van 15 miljoen bezoekers'.
Sinds 2007 is het permanent te zien in het Brooklyn Museum, New York.[1]

Over het werk[bewerken]

Het werk is gebaseerd op het 'laatste avondmaal' thema in de kunstgeschiedenis. Een iconisch onderwerp binnen de (christelijke) kunst van vroegere tijden: het verhaal over het laatste avondmaal van Jezus en zijn 12 discipelen. Chicago heeft er een feministische versie aan toegevoegd.

Chicago heeft drie tafels in een driehoek geplaatst, zodat er 3 zijdes zijn ontstaan, elk 14.63 m lang. Er is op elke tafel voor 13 plaatsten gedekt, dus voor 39 gasten.

  • Zijde I : de goddelijke tafel, hier is gedekt voor de vrouwen uit de prehistorie en het romeinse rijk
  • Zijde II : de renaissance tafel, hier zijn de vrouwen geplaatst die van belang waren tijdens het begin van het christendom tot en met de reformatie
  • Zijde III : de moderne geschiedenis tafel, vrouwen die een rol hadden in de Amerikaanse revolutie tot en met het feminisme

Elke gedekte plek bevat een placemat, bord, beker of glas, bestek en een servet. Alle voorwerpen zijn speciaal geborduurd of anderszins bewerkt zodat de naam van de betreffende vrouw is opgenomen en symbolen verwerkt die naar de speciale verrichtingen verwijzen. Er is bewust gebruik gemaakt van handvaardigheden die vaak aan de vrouwen worden toegeschreven zoals: textielkunst: weven, borduren, naaien en aardewerk beschilderen. Deze kunsten worden vandaag minder gewaardeerd dan de schilder- of beeldhouwkunst.

De tafels zijn geplaatst op een witte vloer met driehoekige tegels van porselein, en draagt de naam: "Heritige Floor" (erfgoed vloer). Op de tegels worden 999 belangrijke vrouwen genoemd, die elk weer in verbinding staan met een vrouw aan de tafel.

The Dinner Party is gedoneerd door Elizabeth A. Sackler aan het Brooklyn Museum, waar het nu permanent te bezichtigen is in het Elizabeth A. Sackler Center for Feminist Art, geopend in Maart 2007.


De 39 vrouwen aan tafel[bewerken]

Van prehistorie tot het Romeinse Rijk
1. Oer Godin
2. Vruchtbaarheidsgodin
3. Ishtar
4. Kali
5. Slangengodin
6. Sophia
7. Amazone
8. Hatshepsut
9. Judith
10. Sappho
11. Aspasia
12. Boadaceia
13. Hypatia


Details van het proces[bewerken]

Het heeft 6 jaar geduurd om the Dinner Party af te krijgen en de kosten bedroegen 250.000 dollar, naast de onbetaalde werkuren van vrijwilligers.

De keuze voor de driehoek komt voort uit het feit dat de driehoek lange tijd het symbool is geweest voor de vrouw. Het gelijkzijdige van deze driehoek benadrukt ook het gelijkheidsprincipe. Het getal 13 representeert de 13 personen in het oorspronkelijke avondmaal verhaal uit de Bijbel.

Chicago werkte de eerste 3 jaar alleen aan het project, pas daarna kwamen de anderen. 400 mensen hebben bijgedragen aan het werk. 125 daarvan werden leden van het project om dat ze langere tijd meededen.

De 39 borden beginnen plat en naarmate de geschiedenislijn recenter is, krijgen ze steeds meer reliëf. Dit wordt uitgelegd als een verbeelding van het toenemen van de onafhankelijk- en gelijkheid van vrouwen. Dit reliëf is veelal lijkend op een vulva.

Naast genoemde bewerkingen zijn er ook tijdlijnen, banieren en publicaties verschenen met informatie en achtergronden van de vrouwen die gerepresenteerd zijn.

Wat de tijd ook zal doen met het werk zelf: het onderzoek naar de vrouwen is een van de eerste aanzetten geweest om de feitelijke (vrouwen-)geschiedenis opgenomen te zien in de algemene (meestal mannen) geschiedenis.

Hoe werd het ontvangen[bewerken]

The Dinner Party werd zowel heel enthousiast als zeer kritisch ontvangen. Het werd gezien als een fantastisch voorbeeld van feministische kunst: zoveel detail, zoveel gelaagdheid in het werk en met (zoveel) vrouwen die gepresenteerd worden op hun belang in plaats van hun (naakte) lichaam.

Maar ook geluiden als dat het een beeld is, dat zo in dienst staat van een boodschap, zonder dat het een onafhankelijke kunstzinnige uiting is geworden.
Ook vanuit de vrouwenhoek was er commentaar: belachelijk dat bij het uitbeelden van deze vrouwen Chicago gebruikt maakt van plastische beeldmiddelen die sterk refereren aan vagina's. Alsof elke vrouw alleen haar geslachtsdeel is. Een belediging voor die fantastische vrouwen die juist meer waren dan dat. Weer anderen vonden dat juist heel sterk.

Kritiek ook op de voornamelijk blanke aanwezigheid. En sommigen vonden het werken met onbetaalde arbeid ook discutabel.

Bronnen[bewerken]

  1. The dinner party : from creation to preservation

Bibliografie van het werk[bewerken]

  • Chicago, Judy. The Dinner Party: From Creation to Preservation. London: Merrell (2007). ISBN 1-85894-370-1.
  • Documentaire Right Out of History: Judy Chicago, Phoenix Learning Group (2008) (DVD)

Externe links[bewerken]

Videos[bewerken]

Boeken[bewerken]

  • Chicago, Judy. The Dinner Party: A Symbol of our Heritage. New York: Anchor (1979). ISBN 0-385-14567-5
  • Chicago, Judy. Through The Flower: My Struggle as A Woman Artist. Lincoln: Authors Choice Press (2006). ISBN 0-595-38046-8
  • Jones, Amelia. Sexual Politics: Judy Chicago's Dinner Party in Feminist Art History. Berkeley: University of California Press (1996). ISBN 0-520-20565-0