The Green Mile (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Green Mile
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Tagline Miracles do happen.
Regie Frank Darabont
Producent Frank Darabont
David Valdes
Scenario Roman
Stephen King
Scenario
Frank Darabont
Hoofdrollen Tom Hanks
David Morse
Michael Clarke Duncan
Bonnie Hunt
Doug Hutchison
Muziek Thomas Newman
Montage Richard Francis-Bruce
Cinematografie David Tattersall
Distributie Warner Bros. Pictures
Première Vlag van Verenigde Staten 6 december 1999
(wereldpremière)
Vlag van Verenigde Staten 10 december 1999
Vlag van België 1 maart 2000
Vlag van Nederland 9 maart 2000
Genre Fantasy
Drama
Speelduur 189 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 60.000.000 (geschat)
Opbrengst $ 286.801.374 (wereldwijd)
Nominaties 23 (genomineerd voor 4 Oscars)
Prijzen 15
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Green Mile is een Amerikaanse dramafilm uit 1999, geregisseerd door Frank Darabont. De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van Stephen King. Hoofdrollen worden vertolkt door Tom Hanks en Michael Clarke Duncan.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

In de film kijkt de hoofdrolspeler, Paul Edgecomb, terug op zijn leven als gevangenisbewaker. Aan het begin en aan het einde van de film speelt het verhaal zich af in het heden van Edgecomb, die zijn dagen slijt in een bejaardentehuis. Jarenlang heeft hij dienst gedaan als cipier in de 'Dodengang' van de Cold Mountain-gevangenis, de groene mijl genaamd (vanwege de groene vloer). Paul denkt vooral terug aan 1935. Dat jaar werd een bijzondere gevangene binnengebracht op de dodengang: John Coffey, een reusachtige Afro-Amerikaan die werd beschuldigd van de verkrachting en de moord op twee kleine meisjes.

Al snel blijkt dat John Coffey over bovennatuurlijke krachten beschikt. Zo geneest hij Paul van zijn urineblaasinfectie en brengt hij een dode muis weer tot leven. Ook geneest hij later Melinda Moores, de terminaal zieke vrouw van gevangenisdirecteur Hal Moores.

Rond dezelfde tijd krijgen Paul en zijn collega’s te maken met een nieuwe bewaker: Percy Wetmore. Percy is het neefje van de gouverneur en heeft daarom de voordeelpositie dat het andere gevangenispersoneel zich beleefd moet gedragen tegen hem. Hij is echter een onuitstaanbare man die ervan houdt om met de gevangenen te sollen en zijn collega’s te terroriseren. Verder arriveert een uitermate gewelddadige gevangene genaamd "Wild Bill" Wharton in de gevangenis. Coffey voelt dat hij de ware moordenaar van de twee meisjes is. Coffey geeft de ziekte die hij uit Hals vrouw had gehaald door aan Percy, die hierdoor gek wordt en Wharton doodschiet.

Uiteindelijk ontdekt ook Paul dat Coffey onschuldig is, maar Coffey staat erop te willen sterven omdat hij het niet meer aankan dat er zoveel pijn in de wereld is. Paul stemt toe en Coffey wordt geëxecuteerd. Naderhand laat Paul zich overplaatsen naar een jeugdgevangenis, waar hij de rest van zijn carrière slijt. In het heden is hij inmiddels 108 jaar oud, maar nog altijd kerngezond. Paul vermoedt dat dit komt doordat Coffey "een stukje van zichzelf gaf" toen hij Paul een hand gaf om hem te laten "zien" wie de moordenaar van de meisjes was.

Rolverdeling[bewerken]

Achtergrond[bewerken]

De officiële muziek voor de film, Music from the Motion Picture The Green Mile, werd uitgebracht op 14 december 1999 door Warner Bros.. Er staan 35 nummers op, waarvan de meeste instrumentaal. Deze zijn gecomponeerd door Thomas Newman. Verder staan er vier gezongen nummers op: "Cheek to Cheek" door Fred Astaire, "I Can't Give You Anything but Love, Baby" door Billie Holiday, "Did You Ever See a Dream Walking?" door Gene Austin, en "Charmaine" door Guy Lombardo.

De film werd goed ontvangen door critici. Op Rotten Tomatoes scoort de film momenteel 77% aan goede beoordelingen.

Prijzen en nominaties[bewerken]

The Green Mile won in totaal 13 prijzen, en werd voor nog eens 27 genomineerd waaronder vier Academy Awards:

  • Beste mannelijke bijrol (Michael Clarke Duncan)
  • Beste film
  • Beste geluid
  • Beste scenario

De gewonnen prijzen zijn:

Beeldtaal[bewerken]

In The Green Mile staan intermenselijke relaties centraal. De lengte van de productie maakt een uitdieping van de karakters mogelijk. Zo leert de kijker de personages en de omgeving kennen en wordt naar een apotheose toegewerkt. In de film wordt alles in werking gezet om bij de kijker empathie op te wekken en die vast te houden, in de eerste plaats voor de figuur van Coffey.

Cameravoering[bewerken]

Kadrering[bewerken]

Om de aandacht te trekken of een belangrijke gebeurtenis te benadrukken worden vaak close-ups en big close-ups toegepast. Een hoogtepunt is als Coffey en Edgecomb elkaar de hand schudden. De close-up van die handen suggereert een toekomstige vriendschap en wederzijds respect. Deze types van kadrering plaatsen een personage op de voorgrond zodat de kijker een duidelijk beeld krijgt van diens gezichtsuitdrukking en de gevoelens die op dat moment spelen.

Camerastandpunt[bewerken]

Beelden worden genomen vanuit verschillende hoeken en plaatsen om zo een specifiek evenement te benadrukken of gevoelens bij de kijker op te wekken. Zo wordt in The Green Mile de camera zodanig laag en in een hoek geplaatst dat de enorme gestalte van Coffey nog meer benadrukt wordt. Dit noemt men kikvorsperspectief.

Camerabeweging[bewerken]

De tilt is een beweging die de kijker in spanning houdt door de grootte van een element aan te tonen. Coffey wordt gefilmd vanaf de voeten tot het hoofd om zijn imposante lengte extra in de verf te zetten. Ook de zoom is een beweging die aangewend wordt om de aandacht te bewaren. Bij het uitzoomen volgt nieuwe informatie en bij het inzoomen een accentuatie. Door het inzoomen op het gezicht en de expressie van Coffey bij het betreden van de dodencel ervaart de kijker de gevoelens die hij op dat moment ervaart.

Mise-en-scène[bewerken]

De mise-en-scène gaat over de inhoud van beelden. Het acteren maakt daar deel van uit en definieert de interpretatie van de personages. Het acteren van Michael Clarke Duncan maakt dat zijn figuur zachtaardig overkomt waardoor de kijker met hem meeleeft, hoewel hij veroordeeld is voor moord en verkrachting. De film werd opgenomen in de Warner Hollywood Studios (nu The Lot) en op locatie in Shelbyville (Tennessee) en in Blowing Rock (North Carolina). Het decor, de wagens, de uniformen, de huizen, muziek en belichting ademen de sfeer van de jaren dertig uit.

Montage[bewerken]

Een montagetechniek die een aantal keren aan bod komt, de flashback. Deze worden ingezet voor het verhalen van Coffey’s misdaad en van Edgecomb die terugblikt op zijn leven als gevangenisbewaker in de dodencel. Tijdens de flashback speelt geluid een rol. Tijdens de terugblik op de misdaad van Coffey zorgen muziek, blaffende honden en geschreeuw voor een aanhoudende spanning. In het beeld zit sepia verwerkt dat het geheel nostalgisch stemt. De dialogen verduidelijken, accentueren en informeren over de omstandigheden en het karakter van personages. Voor de realisatie van de bovennatuurlijke krachten van Coffey wordt gebruikgemaakt van speciale effecten: optische, mechanische of digitale technieken. Het tonen van executies en het lijden voor de terechtstelling van Coffey beïnvloeden de emotie en wekken compassie op.

Externe links[bewerken]