The Lost City
| The Lost City | ||||
| Regie | Andy García | |||
| Producent | Andy García | |||
| Scenario | G. Cabrera Infante | |||
| Hoofdrollen | Andy García Dustin Hoffman Bill Murray Ines Sastre Tomas Milian Enrique Murciano |
|||
| Distributie | Lions Gate Films | |||
| Première | 30 juni 2004 | |||
| Genre | drama | |||
| Speelduur | 143 minuten | |||
| Taal | Engels | |||
| Land | Amerika | |||
| Budget | $9,600,000 | |||
| (en) IMDb-profiel | ||||
|
||||
The Lost City is een film uit 2005 onder regie van Andy García.
Regisseur García speelt zelf de hoofdrol in dit historische eerbetoon aan zijn geboorteland Cuba. Andere rollen worden gespeeld door Tomas Milian, Dustin Hoffman. Nestor Carbonell en Steven Bauer. Het scenario is geschreven door de Cubaanse schrijver Guillermo Cabrera Infante.
Verhaal [bewerken]
Havana is in 1958 een prettige plaats om te leven voor de rijkste mensen, maar anderen zijn ongelukkig onder de regering van dictator Fulgencio Batista. De maffia heeft feitelijk de macht, maar de revolutionaire troepen van Fidel Castro en Che Guevara zijn begonnen aan hun trek naar de stad. Fico Fellove (Garcia) is de eigenaar van El Tropico, de netste nachtclub van de stad. Hij worstelt om zijn familie bij elkaar te houden en met de liefde voor Aurora Fellove (Inés Sastre).
De familie raakt verscheurd omdat de ene helft zich bij de revolutionairen aansluit, terwijl de andere helft meer ziet in een democratie.
Op dat moment weet Fico nog niet dat zich in zijn club heel andere tonelen gaan afspelen dan amusement. Een Amerikaanse schrijver zonder naam (Bill Murray) ziet hoe Fico door de gebeurtenissen wordt meegesleept, terwijl de revolutie alles verandert. Hoewel Fico de cultuur ziet verdwijnen en de mensen ziet veranderen, houdt zijn liefde voor de Cubaanse muziek zijn herinneringen levendig.
Tenslotte vertrekt Fico uit Cuba, met achterlating van de overgebleven leden van zijn familie, om in de Verenigde Staten een nieuw leven op te bouwen.
De film is gefilmd vanuit een antirevolutionair standpunt. Zowel Castro als Guevara worden als negatieve dissonanten weergegeven. De mensen die zich bij hen aansluiten worden, feitelijk ook als 'fout' beoordeeld.
De film bevat veel muziek, dans, mooie vrouwen en mooie mannen. García speelt hierin zelf piano.
