The Pogues

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Pogues
de groep/band
de groep/band
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1982–1996
2001–nu
Oorsprong Kings Cross (Londen)
Genre(s) Ierse rock, folk punk, Keltische punk, Keltische fusion
Huidige leden Shane MacGowan
James Fearnley
Spider Stacy
Jeremy 'Jem' Finer
Andrew Ranken
Phil Chevron
Terry Woods
Darryl Hunt
Ex-leden Cait O'Riordan
Joe Strummer
Jamie Clarke
Dave Coulter
James McNally
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek
The Pogues tijdens een concert in Londen in 2004

The Pogues is een Iers-Engelse folk/punkband.

Ontstaan[bewerken]

Toen in 1977 de punk in Groot-Brittannië opkwam, schreven vele kranten over dit verschijnsel, en de toon was dan vooral 'herrie' en 'vandalisme'. In de zomer verscheen op elke Britse voorpagina het verhaal van een bezoeker van een punkconcert wiens oor was afgebeten. Deze bezoeker was Shane MacGowan, geboren in Kent, als kind naar Londen gekomen. Enkele jaren na dit incident richtte MacGowan zelf een punkgroep op: de Nipple Erectors, kortweg the Nips. Shanes Ierse achtergrond liet hem echter niet los en uit de resten van de Nips werd in 1984 The Pogues geboren. De oorspronkelijke naam luidde overigens "Pogue Mahone", een verengelsing van de Ierse verwensing 'póg mo thóin' ("lik m'n reet"). Al gauw verscheen hun eerste LP: Red roses for me. Een opmerkelijke mengeling van punk en Ierse folk à la The Dubliners. Er was een accordeon en een tin whistle te horen naast instrumenten die gangbaarder zijn in de rockscene. Shane zong allesbehalve zuiver, maar zijn teksten vielen op en ondanks zijn chronische alcoholisme kon hij goed uit de weg met de soms pittige teksten, die hij zelf schreef.

Elvis Costello was erg onder de indruk toen hij dit debuut hoorde en produceerde in 1985 het album Rum, Sodomy and the Lash, waarop het ruwe geluid wat werd bijgeschaafd. Ook Nederland leerde via de VPRO de Pogues rond deze tijd kennen.

Optredens van the Pogues waren altijd een feest, ondanks het steeds erger wordende alcoholisme van MacGowan, die inmiddels ook bekendstond om zijn extreem rottende gebit. Hoe dronken MacGowan ook was, vooral gedurende de eerste jaren kon hij de snelle teksten prima baas. Het kwam echter steeds vaker voor dat concerten op het laatste moment vervielen omdat hij niet in staat was rechtop te staan.

De derde LP, If I Should Fall From Grace With God, wordt door velen als het hoogtepunt beschouwd. Bassiste Cait O'Riordan heeft de groep inmiddels verlaten: ze trouwde met Elvis Costello, het huwelijk duurde tot begin 21e eeuw en in die jaren werkte ze veel samen met haar man. O.a. Terry Woods, een veteraan in de folk-scene, kwam de groep versterken. Op de derde LP staat ook het nummer Fiesta, dat in Nederland een bescheiden hit werd. Hoewel weinig mensen hier de Pogues bij naam kennen, blijkt dit lied zeer bekend te zijn onder alle lagen van de bevolking. De Pogues treden ook op op Pinkpop. Verder verleent de te vroeg overleden zangeres Kirsty MacColl haar medewerking op het scabreuze kerstnummer "Fairytale of New York", dat ook opmerkelijk bekend is geworden.

De volgende LP's zijn Peace and Love en Hell's Ditch. Ze zijn zeker niet slecht, maar het wordt duidelijk dat het hoogtepunt voorbij is, vooral omdat op Peace and Love minder dan de helft van de nummers door MacGowan zelf gezongen wordt. Ook veel teksten zijn niet meer van hem. MacGowan levert nog steeds pareltjes (zoals "Lorca's Novena", een lied over de terechtstelling van Federico García Lorca) af, maar zijn alcoholisme zorgt ervoor dat de andere bandleden meer en meer het heft in handen moeten nemen. Zo schrijven Jem Finer en Philip Chevron nu een groot deel van de teksten, en blijkt Chevron ineens ook een heel mooie stem te hebben!

Het einde van de Pogues[bewerken]

Het gedrag van MacGowan wordt echt een probleem en in 1991 verlaat hij (al dan niet vrijwillig) the Pogues. De concerten worden vervolgd met goede vriend Joe Strummer, ex-Clash, als tijdelijke leadzanger. Wat een heel aparte combinatie is, zo worden er bijvoorbeeld Clash-nummers op Pogues-manier uitgevoerd tijdens concerten. Maar de Pogues zijn de Pogues niet meer, ook al neemt Spider Stacy (tin whistle) na het invallen van Strummer de microfoon verdienstelijk over en verschijnen er nog twee albums: Waiting for Herb en Pogue Mahone. "Tuesday Morning" werd hun derde en laatste top 20-hit en hun best verkochte single. Terry Woods en James Fearnley verlieten daarna de band om te worden vervangen door David Coulter en James McNally. Chevron moest slechts enkele maanden later om gezondheidsredenen de band ook verlaten. Hij werd opgevolgd door zijn vroegere gitaartechnicus James Clarke.

Shane MacGowan & The Popes[bewerken]

Shane MacGowan richt The Popes op en heeft daar een aantal jaren met wisselend succes optredens mee verzorgd. De wisselvalligheid van Shane MacGowan is in deze periode echter groter dan ooit. Optredens beginnen standaard veel te laat en worden regelmatig helemaal afgeblazen. Een van de dieptepunten wordt gevormd door een weerzien met het Landgraafse festivalpubliek op Pinkpop 1995. Shane MacGowan brengt het weliswaar nog tot op het podium, maar na 1 nummer is hij zijn (permanente) dronkenschap niet meer de baas en moet afgevoerd worden van het pinkpoppodium. Tijdens zijn periode met de Popes worden er ook nog een drietal albums uitgebracht, die nergens het niveau halen van de albums ten tijde van de Pogues.

Pogues Reünie[bewerken]

Hoe meer optredens Shane MacGowan met de Popes verzorgt hoe sterker ook de weemoed wordt naar de goede oude tijd met de Pogues. De fans worden in 2001 op hun wenken bediend. De Pogues geven rond de kerstdagen een aantal reünieconcerten in Groot-Brittannië. In de originele bezetting geven ze een tiental concerten voor uitverkochte zalen met een uitzinnig publiek. Het blijkt dat zowel de Pogues als ook Shane Macgowan weer iets van hun glans terugkrijgen wanneer ze weer gezamenlijk het podium betreden. De reünieconcerten worden in 2004 en 2005 herhaald en lijken nu een jaarlijks terugkerend verschijnsel te worden. Inmiddels heeft Shane MacGowan definitief een einde gemaakt aan zijn samenwerking met de Popes en richt hij zich alleen nog maar op reünieconcerten met de oude vertrouwde Pogues. Ook in de Verenigde Staten blijken de Pogues nog niets aan populariteit ingeboet te hebben. De concerten zijn hier ook allemaal al uitverkocht.

In 2005 wordt een live cd van een reunieconcert van de Brixton Academy 2001 uitgegeven samen met een best of cd: The Ultimate Collection. Op het moment wordt de laatste hand gelegd aan een DVD registratie van een van de concerten van het laatste jaar.

Invloed[bewerken]

The Pogues hebben een grote invloed uitgeoefend op de popmuziek vanaf 1986. Vooral dankzij hen is folkmuziek niet alleen meer voor 'geitenwollen sokken', maar heeft het, ook nu nog, invloed op de moderne muziek. Groepen als Finnegan's Lads, Rowwen Hèze, Dropkick Murphys en Flogging Molly geven aan dat zij enorm beïnvloed zijn door The Pogues. Ook in de muziek van Pater Moeskroen is geregeld iets van The Pogues terug te horen; hun eigen nummer "Laat maar waaien" heeft de melodie van "If I should fall from grace with God" in de instrumentale gedeeltes, en de melodie van "Streams of Whiskey" in de refreinen. Ook hun nummer "Whiskey is de Duivel" lijkt, zowel de titel als de melodie, duidelijk ingegeven door het Pogues-nummer "Whiskey You're the Devil".

Discografie[bewerken]

  • Red Roses for Me 1984
  • Rum, Sodomy, and the Lash 1985
  • Dirty Old Town (EP) 1985
  • Poguetry in Motion (EP) 1986
  • If I Should Fall from Grace with God 1988
  • Peace and Love 1989
  • Yeah Yeah Yeah Yeah Yeah (EP) 1990
  • Hell's Ditch 1990
  • Waiting for Herb 1993
  • Pogue Mahone 1996
  • The Best of The Pogues 1991
  • The Rest of The Best 1992
  • The Very Best Of The Pogues 2001
  • Streams of Whiskey: Live in Leysin, Switzerland 1991 2002
  • The Ultimate Collection including Live at the Brixton Academy 2001 2005
  • Dirty Old Town: The Platinum Collection (Budget CD) 2005
  • Untitled Pogues Box Set 2007-2008
  • Messages From Time Gone By (Set for release 2007)

DVDs[bewerken]

  • The Pogues: Live at The Town & Country Club St Patricks Day 1988 2004
  • Untitled Pogues Live Reunion Concert 2006–2007
  • Untitled Pogues Film/Documentary" 2006–2007

Externe link[bewerken]