Dwayne Johnson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf The Rock (persoon))
Ga naar: navigatie, zoeken
De opmaak van dit artikel is nog niet in overeenstemming met de conventies van Wikipedia. Mogelijk is ook de spelling of het taalgebruik niet in orde. Men wordt uitgenodigd deze pagina aan te passen.
Opgegeven reden: kromme zinnen als gevolg van vermoedelijke computervertaling
Dwayne Johnson
Johnson in 2009
Johnson in 2009
Algemene informatie
Volledige naam Dwayne Douglas Johnson
Geboren 2 mei 1972
Verenigde Staten Hayward, Californië
Land Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten
Jaren actief 1999 - heden
Beroep(en) Professioneel worstelaar
Acteur
IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
The Rock
Ringnaam The Rock
Rocky Maivia
Lengte 1,92 m
Gewicht 118 kg
Sportieve informatie
Discipline Professioneel worstelen
Trainer / Coach Rocky Johnson
Pat Patterson
Debuut 1996
Pensioen 2004
Portaal  Portaalicoon   Sport

Dwayne Douglas Johnson (Hayward (Californië), 2 mei 1972), beter bekend als The Rock, is een Amerikaans acteur en professioneel worstelaar. Johnson verschijnt momenteel af en toe in de WWE op Raw.

Johnson werd geboren als zoon van de Canadees Rocky Johnson en van de eilandengroep Samoa afkomstige Ata Maivia. In zijn jonge jaren leefde Johnson dicht bij zijn grootouders te Honolulu. Het feit dat hij worstelaar was, staat nauw in verband met zijn vader. Zijn vader was een profworstelaar die nu nog steeds meedraait in het circuit als trainer van onder andere zijn eigen zoon. Ook andere familieleden van Johnson zoals zijn neven Rikishi, Umaga, Yokozuna en Matt Anoa'i (Rosey) zijn bekende worstelaars. Voordat Johnson zichzelf de naam The Rock toekende was hij beter bekend als Rocky Maivia. In het echte leven is Johnson een goede vriend van Stone Cold Steve Austin.

Inhoud

[bewerken] Professioneel worstelcarrière

[bewerken] Training en Rocky Maivia (1995–96)

Samen met zijn vader, Rocky Johnson, zijn grootvader, Peter Maivia, en verschillende leden van Johnsons familie zoals zijn ooms Afa Anoa'i en Sika Anoa'i (gekend als Wild Samoans) en zijn neven Afa Anoa'i Jr. (Manu), Rodney Anoa'i (Yokozuna), Solofa Fatu (Rikishi), Matt Anoa'i (Rosey) en Eddie Fatu (Umaga) zijn huidig of voormalig professioneel worstelaars.[1] Toen hij zijn voornemen nam om het familiebedrijf mee te betrekken, verzette zijn vader, maar zegde toe om zijn zoon zelf trainen, om hem te waarschuwen dat hij niet gemakkelijk zou zijn voor hem. Met de hulp van de veterane worstelaar, Pat Patterson, kreeg Johnson meerdere WWF-oefenwedstrijden in 2006; hij versloeg The Brooklyn Brawler op een house show onder zijn echte naam Dwayne Johnson en verloor de andere house shows tegen Chris Candido en Owen Hart. Onder de indruk van zijn talent en charisma tekende Johnson een contract nadat hij worstelde voor Jerry Lawlers United States Wrestling Association (USWA), waar hij worstelde onder zijn ringnaam Flex Kavana. In de USWA won hij, tijdens de zomer van 1996, met Bart Sawyer twee keer het USWA World Tag Team Championship.

[bewerken] World Wrestling Federation/Entertainment (1996–heden)

[bewerken] Vroege WWF-run (1996–97)

Johnson maakte zijn debuut als Rocky Maivia, die gecombineerd was met de ringnamen van zijn vader en zijn grootvader, maar Johnson was aanvankelijk terughoudend om het idee en werd alsnog door Vince McMahon en Jim Ross overgehaald om met de naam door te gaan. In aanvulling tot het overnemen van de bijnaam "The Blue Chipper", het WWF speelde zijn verbinding met zijn vader en grootvader en het bedrijf noemde hem de eerste derde generatie worstelaar.

Johnson, die eerst werd afgeschilderd als een face (fan favoriet), werd vanaf het begin zwaar geduwd, ondanks zijn gebrek aan in-ring ervaring. Hij debuteerde op Survivor Series, in november 1996, en was de enige overlevende. In de aflevering van Raw op 13 februari 1997 won Johnson het WWF Intercontinental Championship van de kampioen Hunter Hearst Helmsley, nadat hij slechts drie maanden actief was in het bedrijf. In maart 1997 werd Maivia steeds meer aangekondigd als The Rock. Hij scoorde een opmerkelijke overwinning, door diskwalificatie, van Bret Hart in een titelverdediging in de aflevering van Raw op 31 maart 1997. De fans, echter, groeide al snel ziek van de één-dimensionale 'goeie-jongen' karakter, mede dankzij de toenemende populariteit van Stone Cold Steve Austin. Als gevolg daarvan, tijdens de wedstrijden van Johnson kwamen regelmatig boze kreten ("Rocky Die Die!" en "Rocky Sucks!") van de fans voor.

[bewerken] Nation of Domination en ruziën met DX (1997–98)

1rightarrow.png Zie Nation of Domination voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Na de terugkeer van The Rocks blessure, verloor hij het Intercontinental Championship aan Owen Hart in de aflevering van Raw is War op 28 augustus 1997 en veranderde in een heel (schurk). Hij vergezelde met Faarooq, D'Lo Brown en Kama de Nation of Domination.[2] Gedurende die tijd beledigde Johnson de fans in zijn promo's. In scherp contrast met al te positieve persona, was hij nu een charismatisch bullebak, die uiteindelijk de groepsleider, Faarooq, in maart 1998 verdreef. Hij verwees ook naar zichzelf in de derde persoon, om veel zinnen te beginnen met veel zinnen "The Rock says...".

Johnson was al snel erkend voor het snijden van misschien wel de beste promo's in het bedrijf. In zijn autobiografie in 2000 schreef Johnson deze vaardigheid toe aan zijn uitzonderlijke prestaties in spraakcommunicatielessen in Miami, waarin hij een verdiende "A" kreeg. Op In Your House: D-Generation X versloeg Austin The Rock in minder dan zes minuten om het Intercontinental Championship te behouden.[3] De volgende nacht in de aflevering van Raw is War, Austin moest door Mr. McMahon zijn Intercontinental Championship te verdedigen in een rematch, maar Austin besloot om in plaats daarvan te verliezen, overhandigde hij het kampioenschap over aan The Rock voordat hij een "Stone Cold Stunner" kreeg van Austin. The Rock beëindigde op einde van 1997 en begin van 1998 de feud (vete) met zowel Austin en Ken Shamrock.

The Rocks volgende feud was met Faarooq, die was boos op The Rock voor het innemen van zijn positie. Deze twee hadden een titelmatch op Over the Edge: In Your House, waar The Rock het Intercontinental Championship behield.[4] The Rock verplaatste dan naar een feud met Triple H en D-Generation X (DX). De Nation-leden vochten tegen DX terwijl The Rock vocht tegen Triple H voor het Intercontinental Championship. Ze hadden eerst een Two out of Three Falls match op Fully Loaded: In Your House voor The Rocks titel, waar The Rock zijn titel behield in controversiële mode.[5] Dit leidde tot een Ladder match op SummerSlam, waar The Rock zijn titel verloor aan Triple H.[6] Op Breakdown: In Your House versloeg The Rock Ken Shamrock en Mankind in een Triple Threat Steel Cage match om de "number one contender" ("nummer één tegenstander") te bekomen voor het WWF Championship voordat met collega Nation-lid Mark Henry te ruziën, om de Nation effectief te ontbinden.[7]

[bewerken] The Corporation (1998–99)

1rightarrow.png Zie The Corporation voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Johnsons populariteit als The Rock dreef hem aan naar het WWF Championship. The Rock begon te behandelen van veel leuke interviews en dus kreeg hij met de fans zich over. Door de reactie van een fan, veranderde hij effectief in een face karakter en en hij begon te ruziën met Mr. McMahon, die zei dat hij een "problem with the people" ("probleem met het volk") had en dus moet hij het doelstelling van de "People's Champion" (zoals The Rock beweerde zelf te zijn) te behalen. Een dubbele draai vond plaats in op Survivor Series, wanneer The Rock de heel Mankind versloeg in de finale van "Deadly Game" toernooi voor het vacante WWF Championship.[8] Op het einde van de match voerde The Rock een "Sharpshooter" uit op Mankind. Terwijl hij dit deed, riep McMahon op om de bel te laten rinkelen en The Rock werd tot winnaar uitgeroepen. Dit was een parodie van de Montreal Screwjob, dat een jaar eerder gebeurde op Survivor Series bij Bret "The Hitman" Hart

Later veranderde The Rock opnieuw naar een heel en aan de kant van stond van Vince en Shane McMahon als het kroonjuweel van de The Corporation-stable. Dit was ook de start van een dubbele draaiing, als Mankind uitgeschopt werd van The Corporation en een face bekwam. Later had The Rock zijn eigen pay-per-view, Rock Bottom: In Your House, waar hij een rematch had tegen Mankind voor het WWF Championship. Mankind won de match door The Rock uit te tellen met Mr. Socko, de naam van zijn sok, maar Mr. Mahon zei dat hij The Rock niet kon uittellen en dus behield The Rock zijn titel.[9] The Rock begon dan een feud met Mankind over het WWF Championship en dat de titel twee keer van handen veranderde tussen de twee. De eerste gebeurde in de aflevering van Raw is War op 4 januari 1999, wanneer Mankind The rock versloeg met de hulp van Stone Cold Steve Austin. The Rock heroverde zijn tweede WWF Championship in een "I Quit" match op Royal Rumble op 24 januari 1999.[10] Zijn tweede heerschappij duurde niet lang, hoewel, in een match dat de contra-geprogrammeerde Super Bowl halftime show op 31 januari 1999, Mankind klemde The Rock vast met behulp van een heftruck in een Empty Arena match, waar de deelnemers gebruik maken van zakken popcorn, vuilniswagen en allerlei wapens om tegen elkaar te straffen. Deze feud ging verder tot in de aflevering van Raw is War op 15 februari 1999, wanneer The Rock zijn derde WWF Championship won in een Ladder match, nadat Mankind door The Big Show vanuit de ladder werd "Chokeslammed".

Met Mankind uit de weg, The Rock moest zijn titel verdedigen op WrestleMania XV, maar verloor zijn titel aan Austin.[11] The rock verloor de titel rematch van Austin op Backlash: In Your House.[12] Ondanks dat hij een schurk was, de WWF-fans begonnen The Rock te juichen als gevolg van zijn komische interviews, promo's en segmenten, die worstelaars en omroepers bespotte. The Rock ging opnieuw over in een face karakter nadat hij verraden werd door Shane McMahon, en een vete had met Triple H, The Undertaker en de Corporate Ministry. Tijdens deze vete, dat hij zich soms bevond om naast te vechten met Steve Austin. The Rock versloeg Triple H op Over the Edge[13] en verloor dan van de WWF Champion The Undertaker op King of the Ring.[14] Tijdens midden-99 zette hij zijn vete door met Triple H, die de 'number one contender's match op Fully Loaded' won van hem gevolgd door een afleiding van Mr. Ass. Door deze, evenals de ruzie met Triple H, The Rock begon een vete met Mr. Ass en versloeg hem in een "Kiss My Ass" match op SummerSlam.[15]

[bewerken] The Rock 'n' Sock Connection (1999)

1rightarrow.png Zie Rock 'n' Sock Connection voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Tegen het laatste deel van 1999, The Rock vond zichzelf in verscheidene singles (eén-op-één) en tag teams kampioenschap mogelijkheden. Hij vormde een team met voormalig vyand Mankind om de Rock 'n' Sock Connection te creëren, nadat The Rock de team van The Undertaker en The Big Show uitdaagde, die hebben geleid tot het aanbieden van Mankind zijn hulp. The Rock accepteerde en ze gingen om het WWF Tag Team Championship 3 keer te winnen. Naast het kampioenschappen, werd het team beschouwd als een van de meest vermakelijke teams in de geschiedenis, als Mankind The Rock nabootst, die Mankind negeerde, met beide worstelaars met de steun van het publiek. Het team was ook betrokken bij een segment: "This Is Your Life" genoemd op Raw is War, waarin Mankind mensen van The Rocks verleden bracht, zoals zijn vriendin en gymleraar van de middelbare school. Het segment behaalde een 8,4 op Nielsens rating en is, tot op de dag, één van de hoogste gewaardeerde segmenten in de termen van kijkcijfers in de geschiedenis van Raw.

[bewerken] Ruzie voor het WWF Championship (2000–01)

The Rock als WWF Champion.

In 2000, op Royal Rumble, The Rock nam deel aan in de Royal Rumble match en duurde totdat hij en The Big Show de laatste twee mannen waren, die The rock op het nippertje won en won dus de "number one contender" voor een WWF Championship match op No Way Out. Op No Way Out zelf, na verstoring van Shane McMahon, verscheen The Big Show en raakte de hoofd van The rock aan met een stalen stoel. The Rock versloeg later The Big Show in de aflevering van Raw is War op 13 maart 2000 om het recht te herstellen om het WWF Champion, Triple H uit te dagen in een Fatal Four-Way Elimination match waarin ook The Big Show en Mick Foley deelnemen op WrestleMania 2000. Elke deelnemer had een McMahon in de hoek; voor Triple H, zijn op-scherm vrouw Stephanie McMahon; voor Mick Foley, de vrouwelijk gezinshoofd Linda McMahon; voor The Rock, Vince McMahon en voor The Big Show, Shane McMahon. Triple H behield de titel toen Vince The Rock verraadde, raakte hem met een stalen stoel, waardoor Triple H The Rock naar drie-tellen uittelde.[16]

The Rock deed Rob Van Dam naast de ring.

In de komende paar maanden ruziede The rock met triple H over het WWF Champonship. Een maand na de match op WrestleMania 2000, The Rock had een rematch met Triple H op Backlash waarin The rock voor de vierde keer het WWF Championship won, na Stone Cold Steve Austin een korte terugkeer maakte en tussenbeide kwam namens The Rock.[17] Later, op Judgment Day, de twee hadden een Iron Man match met Shawn Michaels als de special guest referee ("speciale gastscheidsrechter"), men zag de terugkeer van The Undertaker. The Rock werd gediskwalificeerd en verloor de titel, als gevolg van de The Undertakers aanval op Triple H. De volgende nacht op Raw is War, The Rock kreeg zijn wraak en nemen het gehele McMahon-Helmsley Faction in met de hulp van The Undertaker. Hij won later zijn vijfde WWF Championship op King of the Ring in een tag team, die hem zag samen te werken met kane en The Undertaker om te vechten tegen Vince McMahon, Shane McMahon en Triple H.[18] Hij verdedigde succesvol het kampioenschap tegen supersterren zoals Chris Benoit, Kurt Angle, Triple H, Kane, The Undertaker en Shane McMahon.

The Rock verloor het WWF Championship aan Angle in oktober 2000 op No Mercy.[19] Gedurende deze tijd ruziede hij met Rikishi en versloeg hem op Survivor Series.[20] Hij nam ook deel aan in een zes-man Hell in a Cell match op Armageddon voor het WWF Championship, die Kurt Angle de titel behield.[21] Rond dezelfde tijd hield The Rock het WWF Tag Team Championship met The Undertaker en het duo wisselde het uit met Edge en Christian.

In 2001 zette The Rock zijn vete over het WWF Championship met Angle door, die uiteindelijk ze zich vestigden in op No Way Out. Na een gevecht dat beide worstelaars zagen dat ze elkaar uittelden van elkaars finishers, maar eindelijk won The Rock het WWF Championship voor de zesde keer.[22] Daarna ruziede hij met de Royal Rumble-winnaar, Stone Cold Steve Austin. The Rock ging in WrestleMania X-Seven als WWF Champion, maar hij werd verslagen nadat Austin Mr. McMahon gebruikte om de titel te winnen.[23] Tijdens een Steel Cage match met Austin in een rematch voor het WWF Championship in de volgende nacht op Raw is War, Triple H liep naar de ring met een voorhamer. Velen dachten dat hij zou terugkomen om The Rock te helpen, vanwege de haat tussen Austin en Triple H (en een ruzie met Vince eerder in de nacht), maar het bleek dat hij Austin/McMahon partnerschap vergezelde en in plaats daarvan om The Rock te raken. Austin en Triple H vormde een tag team, de "The Two-Man Power Trip"., terwijl volgens de verhaallijn van The Rock voor onbepaalde tijd was opgeschort, in die tijd trad hij op in de film "The Mummy Returns".

[bewerken] The Invasion en laatste verhaallijnen (2001–03)

1rightarrow.png Zie The Invasion voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Hij keerde terug in eind juli 2001 en moest beslissen of hij de WWF of The Alliance (een combinatie van WCW en ECW) vergezelde tijdens The Invasion, en koos uiteindelijk aan de kant van de WWF. Op SummerSlam versloeg The Rock Booker T om het WCW Championship te winnen.[24] Hij verloor het WCW Championship aan Chris Jericho, met wie hij won het WWF Tag Team Championship won rond dezelfde tijd op No Mercy.[25]

Johnson op een WWE-evenement in 2002.

The Rock versloeg Jericho in de aflevering van Raw op 5 november 2001 voor zijn tweede WCW Championship. Doorgaan met de strijd van de WWF tegen The Alliance, The Rock was betrokken bij een "Winner Takes All" match op Survivor Series, die zag hem uiteindelijk één-op-één met Austin, die The Alliantie vergezelde. The Rock leek te zijn superieur aan Austin, totdat Chris Jericho, die ook een lid was van het WWF-team en geëlimineerd werd een paar minuten voor dat moment, de ring binnenkwam en The rock aanviel. Austin maakte gebruik van en probeerde The Rock verslaan, maar Kurt Angle, een veronderstelde Alliance-teamgenoot van Austin, die ingeplande mol bleek door Vince McMahon en raakte Austin in het hoofd met een titelriem. Dit liet The Rock om Austin te elimineren en vernietigde The Alliance eens en voor altijd.[26] The Rock sloot het jaar af met verlies en gaf het WCW Championship op Vengeance aan Jericho, wanneer Jericho zowel de WCW- en WWF-titel won en werd de eerste Undisputed WWF Champion.[27]

In begin 2002 ruziede The Rock met Jericho en daagde hem uit voor het Undisputed Championship op Royal Rumble, maar verloor de match.[28] Na het verliezen van Jericho, The Rock versloeg The Undertaker op No Way Out[29], alvorens een uitdaging tegen de terugkerende Hollywood Hulk Hogan op Raw voor een match op WrestleMania X8. Vervolgens verwikkeld hij in een vete met Hogan en de hervormde New World Order (nWo); The Rock versloeg Hogan op WrestleMania in een "Icon vs. Icon" match, maar door de reacties van de fans resulteerde in dat Hogan opnieuw een fan favoriet was.[30] Op 21 juli won The Rock zijn zevende en laatste keer het WWE Championship, die op het moment bekend was als het Undisputed WWE Championship. Op Vengeance versloeg The Rock Angle en The Undertaker in een match, nadat hij met de "Rock Bottom" Angle raakte.[31] The Rock verdeigde met succes zijn titel tegen Triple H en Brock Lesnar op Global Warning. SummerSlam moest The Rock uiteindelijk zijn WWE Undisputed Championship afgeven aan Lesnar, einde van The Rocks heerschappij, en Lesnar werd de jongste WWE Champion in de geschiedenis, een record dat eerder werd gehouden door The Rock.[32] The Rock nam dan voor een bepaalde tijd een pauze inlassen.

In januari 2003 keerde hij terug en werd uitgejouwd door de WWE-menigte om hem ziek te maken door voortdurend verdwijnen om films te maken. The Rock begon zijn laatste terugkeer in een schurk op SmackDown! om Hogan publiekelijk bekritiseren van en het nemen van een personage van een zelfvoldane uitverkoop, die heeft duidelijk gemaakt de WWE (en zijn fans) niet langer een prioriteit was. The Rock stuurde zichzelf naar Raw en startte een vete met The Hurricane en andere fan favorieten. Hij had ook een komische gimmick, waar hij gitaar speelde en liedjes zong om de de gaststad voor het evenement te bespotten, die culmineerde in een "Rock Concert" die plaatsvond tijdens het main event in de aflevering van Raw op 24 maart 2003, waar The Rock de gaststad, Sacramento (Californië), bespotte, als gevolg van de Sacramento Kings' onvermogen om de Los Angeles Lakers te verslaan.

Wanneer Stone Cold Steve Austin terugkeerde, ze ruzieden opnieuw, en The Rock versloeg Austin op WrestleMania XIX, de laatste grote Austins verschijning in een worstelrol.[33] The Rock had dan een vete met Bill Goldberg, die van The Rock verloor op Backlash.[34] The rock keerde dan terug in een fan favoriet, eens te meer door zich in een nacht een vete tegen Jericho en Christian. Tijdens zijn vorige schurk periode, hij verklaarde Christian als zijn favoriete worstelaar, leidde Christian om zichzelf de "new people's champion" en verwijzend naar zijn fans als "his peeps".

[bewerken] Halftijdse WWE-verschijningen (2004–08)

The Rock maakte toevallige worstelverschijningen tot en met WrestleMania XX, in een verhaallijn waarbij Mick Foley The Rock teruggebracht om zijn vete te helpen met Evolution (Ric Flair, Randy Orton, Triple H en Batista). Een humoristische in-ring segment met The Rock hosting zijn eigen versie van "This Is Your Life" voor Foley in de aflevering van Raw op 8 maart 2004. The Rock herenigde met Foley na vijf jaar, als Rock 'n' Sock Connection. Het duo vocht tegen Orton, Flair en Batista tijdens WrestleMania XX in een Handicap match die ze verloren als Orton Foley uittelde met een "RKO". Met ingang van 2011, dit was The Rocks laatste match.

The Rock maakte sporadische verschijningen in WWE voor de volgende WrestleMania om Eugene bij te staan en maakte cameo verschijningen in zijn thuisstad, Miami, en hielp Foley terug te keren naar La Résistance. In 2004 presenteerde hij een "Pie-Eating Contest" tijdens de WWE Diva Search en het segment eindigde door Jonathan Coachman een "spinebuster" en een "People's Elbow" te geven. Na zijn optreden, Johnson reporteerde in verscheidene interviews dat hij niet langer onder contract stond met de WWE. Hij meldde ook dat de reden dat hij in staat was om verder te gaan onder de naam "The Rock", die deel uit van maakte een tweevoudig eigendomsrecht tussen hem en WWE.

Op 12 maart 2007 maakte The Rock na een afwezigheid van bijna drie jaar een op WWE. Hij "voorspelde" correct die Bobby Lashley Umaga zou verslaan op WrestleMania 23 in een Donald Trump en Vince McMahon's "Battle of the Billionaires" ("Slag van de miljardairs") match.

Op 29 maart 2008 induceerde The Rock zijn vader, Rocky Johnson, en zijn grootvader, Peter Maivia, in de WWE Hall of Fame. Tijdens zijn inductiespeech, hij roosterde WWE-supersterren zoals John Cena, Santino Marella, Chris Jericho, Mick Foley, Shawn Michaels en Steve Austin.

[bewerken] WWE-terugkeer en ruzie met John Cena (2011–heden)

The Rock en The Miz op Raw in maart 2011

In de aflevering van Raw op 14 februari 2011, men werd aangekondigd dat The Rock de gastheer was op WrestleMania XXVII en verscheen live op Raw voor de eerste keer in meer dan zeven jaar. Tijdens een promo dat 20 minuten duurde, The Rock adresseerde de fans, Michael Cole, The Miz en John Cena, noemde hem een "big fat bowl of Fruity Pebbles", als een antwoord van Cena's interview op The Rock een paar jaar geleden.

Na verscheidene verschijningen via satelliet, The Rock maakte een live-optreden op Raw en confronteerde Cena, wie hij een ruzie had via sociale netwerken. Na een uitwisseling van woorden met Cena, verschenen The Miz en Alex Riley om The Rock aan te vallen. The Rock weerde Miz en Riley af, maar Cena overrompelde The Rock vervolgens met de "Attitude Adjustment" als vergelding voor hun vete.

Op WrestleMania XXVII, The Rock opende de show met een "promo". Na talloze backstage segmenten die op de camera werd uitgezonden, The Rock verscheen tijdens de 'main event' tussen Cena en The Miz de match, dat in een gelijkspel eindigde, te herstarten maakte er een No Disqualification match van. Echter, in reactie op Cena's "Attitude Adjustment" uitvoering op The Rock in Raw, The Rock raakte Cena met zijn finisher, de "Rock Bottom", dit toegestaan om The Miz Cena uit te tellen en zijn titel te behouden. Echter, The Rock gaf The Miz een "People's Elbow" direct na The Miz zijn titel behield.[35]

De volgende nacht op Raw, The Rock en Cena hadden een confrontatie, nadat Cena The Rock opriep en hem uitdaagde voor een match die hij accepteerde op WrestleMania XXVIII, op 1 april 2012. De twee van hen kwamen toen bij elkaar om een aanval af te weren van The Corre (Wade Barrett, Heath Slater, Justin Gabriel en Ezekiel Jackson). The Rock maakte een live-optreden op Raw in zijn thuisstad, Miami, op 2 mei 2011 om zijn 39ste verjaardag te vieren. Op dezelfde avond verklaarde Cena dat hij het WWE Championship te houden, zodat hun wedstrijd zou zijn voor het WWE Championship.

[bewerken] Acteercarrière

In 2001 maakte Johnson zijn debuut op het witte doek in de film: The Mummy Returns en in de jaren daarop werd The Rock een bekend gezicht in Hollywood. Hieronder volgt een overzicht van elke film of televisieserie waarin hij meespeelde:

Filmografie als acteur
Jaar Titel Rol Opmerkingen
Films
2000 Beyond the Mat Dwayne Johnson
2001 Longshot The Mugger
The Mummy Returns The Scorpion King
2002 The Scorpion King Mathayus the Scorpion King
2003 The Rundown Beck Ook bekend onder Welcome to the Jungle
2004 Walking Tall Chris Vaughn
2005 Doom Sarge
Be Cool Elliot Wilhelm
2006 Reno 911!: Miami Dwayne Johnson
Spy Hunter: Nowhere to Run Alec Decker
Southland Tales Bokser Santaros
Gridiron Gang Sean Porter
Johny Bravo Johnny Bravo
2007 The Game Plan Joe Kingman
2008 Get Smart Agent 23
2009 Race to Witch Mountain Jack Bruno
Planet 51 Captain Charles T. Baker (stem)
2010 The Other Guys Danson
2010 Tooth Fairy Derek Thompson
2010 Faster Driver
2011 Fast Five Hobbs
2012 Journey 2: The Mysterious Island Hank Parsons
2012 G.I. Joe: Retaliation Joe Colton Postproductie
Televisie
1999 The Net Brody 1 aflevering: "Last Man Standing"
That '70s Show Rocky Johnson 1 aflevering: "That Wrestling Show"
2000 Star Trek: Voyager De kampioen seizoen 6 aflevering 15 : "Tsunkatse"
2007 Hannah Montana Zichzelf seizoen 2, afl 17: "Don't Stop 'Til You Get The Phone"
2009 Saturday Night Live The Rock Obama 1 aflevering: "Gerard Butler/Shakira"
2010 Family Guy Zichzelf Seizoen 8, afl 10: "Big Man on Hippocampus"
2009 Wizards of Waverly Place Zichzelf Seizoen 2, afl 15: "Art Teacher"

[bewerken] In worstelen

  • Signature moves
    • Running shoulderbreaker
    • Diving crossbody
    • Arm wrench inside cradle
    • Double leg takedown spinebuster
    • Float–over DDT
    • Flowing snap DDT, occasionally preceded by an arm twist
    • Kip–up
    • Running swinging neckbreaker
    • Running thrust lariat
    • Samoan drop
    • Scoop slam
  • Bijnamen
    • "The Rock"
    • "The People's Champion"
    • "The Corporate Champion"(toen hij een "heel" was)
    • "The People's Choice"
    • "The Great One"
    • "The Brahma Bull"
    • "The Most Electrifying Man in all of entertainment"
  • Uitspraken

Johnson staat bekend om zijn vele uitspraken die bij elk van zijn optredens (in de WWF/WWE) weer terugkomen. Een paar daarvan zijn:

  • "Know your role, and shut your mouth"
  • "IT DOESN'T MATTER WHAT YOU THINK!"
  • "The Rock is gonna take his size 14 boot, lube it up real good, turn that sumbitch sideways, and stick it straight up your candy ass"
  • "Finally, The Rock has come back to.. (gevolgd door de stad waar hij is)"
  • "If you smeeeeeeelalalalou, what The Rock is cooking! gevolgd door "The Peoples Eyebrow"
  • "The Rock is... the MOST electrifying man in sports & entertainment today, if you smell, what The Rock is cooking!"
  • "How's your lips?" (cause they're gonna get slapped of your face)"
  • "Tell the Rock... Along... with the millions!!! (publiek: and millions!) of Rock fans!"
  • "That is a guaran-damn-tee!"
  • "The Rock is gonna do to you exactly what he does best and that's layeth the smacketdown on your (roody poo)candy ass!"
  • "Tonight you're going home with The Rock's black boot shuffed right up your ass!"

[bewerken] Prestaties

  • United States Wrestling Association
    • USWA World Tag Team Championship (2 keer met Bart Sawyer)
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • Best Box Office Draw (2000)
    • Best Gimmick (1999)
    • Best on Interviews (1999, 2000)
    • Most Charismatic (1999–2002)
    • Most Improved (1998)
    • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2007)

[bewerken] Concerten

Tijdens de WWE heeft Johnson in 2003 twee 'concerten' gegeven. Het eerste concert vond plaats voor Wrestlemania 19 en was gericht tegen zijn tegenstander Stone Cold Steve Austin. Het tweede concert vond plaats voor Backlash en was gericht tegen Bill Goldberg.

Tijdens beide concerten speelde Johnson een heel en kraakte hij in zijn concerten zijn tegenstander en de stad waar hij op dat moment was af. Eén van zijn beste teksten was het lied waarin hij Sacramento de grond in boorde. Deze ging als volgt:

  • "Leaving Sacramento, Sacramento there I go"
  • "Leaving Sacramento, Sacramento there I go"
  • "They got some fat ass woman, and The Rock is gonna just say no"
  • "Well I might take a plane, I might take a train, how do you people live here, you must be insane"
  • "I am leaving Sacramento, Sacramento I won't stay"
  • "But I'll be sure to come back when the Lakers beat the Kings in may"
  • "I'll be sure to come back when the Lakers beat the Kings in may"

(Op dat moment was er een flinke ruzie gaande tussen de NBA teams Los Angeles Laker en de Sacramento Kings. Ironisch genoeg vond de wedstrijd tussen beiden nooit plaats omdat de Sacramento Kings al waren uitgeschakeld.)

[bewerken] Externe links

Referenties
  1. ↑ (en) Online World of Wrestling. The Samoan Family. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  2. ↑ (en) Online World of Wrestling. Profiel Nation of Domination. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  3. ↑ (en) Online World of Wrestling. [http://www.onlineworldofwrestling.com/results/wweppv/inyourhouse19.html In Your House 19: DeGeneration-X]. Geraadpleegd op 9 juli 2001.
  4. ↑ (en) Online World of Wrestling. In Your House 22: Over The Edge. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  5. ↑ (en) Online World of Wrestling. In Your House 23: Fully Loaded. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  6. ↑ (en) Online World of Wrestling. WWE SummerSlam 1998. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  7. ↑ (en) Online World of Wrestling. Breakdown 1998. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  8. ↑ (en) Online World of Wrestling. [survivorseries98/ WWE Survivor Series 1998]. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  9. ↑ (en) Online World of Wrestling. Rock Bottom 1998. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  10. ↑ (en) Online World of Wrestling. WWE Royal Rumble 1999. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  11. ↑ (en) Online World of Wrestling. WrestleMania 15. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  12. ↑ (en) Online World of Wrestling. WWE Backlash 1999. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  13. ↑ (en) Online World of Wrestling. Over The Edge 1999. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  14. ↑ (en) Online World of Wrestling. King of the Ring 1999. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  15. ↑ (en) Online World of Wrestling. WWE SummerSlam 1999. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  16. ↑ (en) Online World of Wrestling. WrestleMania 16/2000. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  17. ↑ (en) Online World of Wrestling. Backlash 2000. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  18. ↑ (en) Online World of Wrestling. King of the Ring 2000. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  19. ↑ (en) Online World of Wrestling. No Mercy 2000. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  20. ↑ (en) Online World of Wrestling. Survivor Series 2000. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  21. ↑ (en) Online World of Wrestling. Armageddon 2000. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  22. ↑ (en) Online World of Wrestling. No Way Out 2001. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  23. ↑ (en) Online World of Wrestling. WrestleMania X-Seven (17). Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  24. ↑ (en) Online World of Wrestling. SummerSlam 2001. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  25. ↑ (en) Online World of Wrestling. No Mercy 2001. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  26. ↑ (en) Online World of Wrestling. Survivor Series 2001. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  27. ↑ (en) Online World of Wrestling. Vengeance 2001. Geraadpleegd op 9 juli 2011.
  28. ↑ (en) Online World of Wrestling. Royal Rumble 2002. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
  29. ↑ (en) Online World of Wrestling. No Way Out 2002. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
  30. ↑ (en) Online World of Wrestling. WrestleMania 2002. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
  31. ↑ (en) Online World of Wrestling. Vengeance 2002. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
  32. ↑ (en) Online World of Wrestling. SummerSlam 2002. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
  33. ↑ (en) Online World of Wrestling. WrestleMania 2003. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
  34. ↑ (en) Online World of Wrestling. Backlash 2003. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
  35. ↑ (en) Online World of Wrestling. Wrestlemania 27/XXVII. Geraadpleegd op 10 juli 2011.
Wikimedia Commons

Overgenomen van "http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Dwayne_Johnson&oldid=29746247"
Persoonlijke instellingen
Naamruimten

Varianten
Handelingen
Navigatie
Informatie
Hulpmiddelen
Afdrukken/exporteren
In andere talen