The Selecter

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Selecter in Kant-Kino, Berlijn, 1980

The Selecter is een Engelse skaband rond zangeres Pauline Black (echte naam; Pauline Vicars). De in Coventry eind jaren zeventig opgerichte band was samen met Madness en The Specials een van de toonaangevende groepen van de in 1979 ontstane ska-revival. Ze scoorden hun grootste hits met On My Radio en Missing Words en gelden als voorbeeld voor ska-artiesten zoals Gwen Stefani van No Doubt.

Biografie[bewerken]

Beginperiode[bewerken]

Het begint in 1977 met een instrumentaal nummer opgenomen door o.a. Neol Davies en de latere Specials-drummer John Bradbury. Als die laatste band in 1979 een B-kantje nodig heeft voor debuutsingle Gangsters wordt The Selecter gevraagd. BBC-DJ John Peel draait beide kanten van de single waarna Davies razendsnel een band wordt opgericht bestaande uit Pauline Black, Charlie Anderson, Charlie Hembridge, Compton Amanour, Desmond Brown en Arthur 'Gaps' Hendrickson; ex-leden van de reggae formatie Hard Top 22 (waarmee Specials-brein Jerry Dammers nog heeft gespeeld). Aanvankelijk wordt Pauline door pers en publiek voor een jongen aangezien omdat ze een gleufhoed draagt.

The Selecter krijgt medezeggenschap in het 2 Tone-label en brengt in oktober de single On My Radio uit. Diezelfde maand beginnen ze samen met Madness en de Specials aan een uitverkochte tournee door Engeland. De rolverdeling is net duidelijk; de Selecter warmt op, Madness (inmiddels onder contract bij Stiff) houdt de sfeer vast en de Specials doen de vlam in de pan slaan. De tournee beleeft z'n absolute hoogtepunt op 7 november 1979 wanneer de Grote Drie in dezelfde uitzending van Top of the Pops te zien zijn. The Selecter is echter niet lijfelijk aanwezig vanwege de voorbereidingen voor het optreden in Cardiff, en dus wordt een archiefopname vertoond van On My Radio.

De 2-Tone-tournee eindigt in december met Dexy's Midnight Runners als vervangers voor Madness (die wegens tourverplichtingen in Amerika moesten afhaken). Daarna staat The Selecter in de Toppop-studio om On My Radio te playbacken en wordt het debuutalbum opgenomen.

Too Much Pressure, waarvan het titelnummer door Hendrickson wordt gezongen, verschijnt in februari 1980; Missing Words wordt de volgende single. The Selecter wordt hoofdact tijdens de tweede 2-Tone-tournee met meidenskaband The Bodysnatchers en Holly & The Italians. Dit Brits/Amerikaanse punktrio wordt niet gewaardeerd door de diehard ska-fans en binnen de kortste keren weggepest. The Selecter zegt in een persverklaring "We zijn diep teleurgesteld dat ons publiek niet openstaat voor andere muziek. We hebben Holly & The Italians juist uitgekozen omdat het een fantastische band is".

Ook is de band teleurgesteld in de vercommercialisering van de skagolf en de verslechterde communicatie met de Specials. Neol Davies: "Eerst was er nog sprake van een wij-gevoel, maar een jaar later besloot Jerry dat ie het wel alleen wilde doen".

Ondergang[bewerken]

In de zomer van 1980 verlaat The Selecter 2-Tone en tekent rechtstreeks bij distributeur Chrysalis. Om de breuk te onderstrepen gaat Pauline blootshoofds optreden; de single The Whisper wordt echter geen hit. De ska-revival is in Engeland over z'n hoogtepunt heen en de band moet met lede ogen toezien hoe de New Romantics (waaronder stalgenoten Spandau Ballet) naar voren worden geschoven als de nieuwe sensatie. Desmond Brown en Compton Amanour stappen op om samen met oud-Specials-drummer Silverton Hutchinson The People op te richten.

Met twee vervangers in de gelederen neemt The Selecter het tweede album op dat begin 1981 verschijnt; Celebrate The Bullet is echter een geval van wrong timing, want de moord op John Lennon en de aanslag op president Reagan ligt menigeen nog vers in het geheugen. De BBC weigert dan ook het titelnummer te draaien waardoor het hele album bij voorbaat flopt.

Vlak daarna stapt Pauline stapt op en binnen de kortste keren wordt The Selecter opgedoekt.

Solocarrière[bewerken]

Pauline neemt een solo-album op met gospelnummers waarvan alleen de Johnny Nash-cover I Can See Clearly Now het daglicht ziet. Ze richt zich op een presenteercarrière; zo doet ze in 1982 Hold Tight (waarvoor Bad Manners-frontman Buster Bloodvessel het herkenningsnummer schreef) en in 1983 krijgt ze bij Channel 4 het kunst- en cultuurprogramma Black On Black. Ze interviewt onder anderen Sade die aan het begin van haar carrière staat en The Inspirational Choir Of The Pentecostal Church Of The Firstborn Living God; die laatste uitzending legt de basis voor het Madness-nummer Wings Of A Dove waarmee de nutty boys in augustus van dat jaar hun zoveelste top 10-hit scoren.

Ook bij Pauline begint het ook weer te kriebelen; onder de naam Sunday Best brengt ze begin 1984 met ex-Specials/Funboys Neville Staple en Lynval Golding een cover uit van Pirates Of The Airwave. Het krijgt niet de gewenste airplay.

In de tweede helft van de jaren tachtig toert Pauline door het land met een one-woman-show en gaat ze acteren; zo speelt ze Cleopatra en Billie Holiday. Die laatste rol levert haar een Time Out Award op voor Beste Actrice.

Reünie I[bewerken]

Pauline Black, 2005

In 1990 wordt Pauline gevraagd om weer met The Selecter op te gaan treden; hierover zegt ze in 2004 in The Checkered Past Of 2 Tone "Ik voelde er helemaal niks voor om m'n zorgvuldig opgebouwde carrière te vergooien voor een stel kalende 2-Tone-fans die de oude hits willen horen".

Maar uiteindelijk gaat ze dan toch om; als speciale gast tijdens een optreden van Bad Manners brengt ze akoestische versies van Selecter-nummers ten gehore. Vlak daarna vormt Pauline samen met ex-Manners Nick Welsh en Perry Melius de kern van een nieuwe Selecter. Ze zijn overigens niet de enige, want ex-leden van The Specials en The Beat vormen samen Special Beat, en dankzij de hitverzamelaar Divine komt Madness (over wie Pauline zich laat ontvallen dat het vroegoude mannen zijn geworden) in 1992 weer bij elkaar.

In 1993 toert de Selecter met invaldrummer John Bradbury (tevens bij het demissionaire Special Beat) door Amerika. Arthur Hendrickson, nu werkzaam in de ouderenzorg, maakt een deeltijdse comeback en is te horen op de albums Happy en Pucker. Na zijn vertrek begint de Selecter een nieuwe traditie door met een special guest te toeren; achtereenvolgens krijgen Prince Buster en Dave Barker (Double Barrel, Monkey Spanner) een blokje toebedeeld. Laatstgenoemde werkt ook mee aan Cruel Brittania en neemt vervolgens een cd op met de Selecter als begeleidingsband; Pauline Black heeft dus hier een bijrol.

Vanaf 2001 gaat The Selecter ook optreden als akoestisch duo, en onder de naam Three Men & Black nodigen ze gerenommeerde gastmuzikanten uit die hun hits komen vertolken. In 2004 zijn dat Jean Jacques Burnel van The Stranglers en Bruce Foxton van The Jam. Begin 2005 is er een speciale 2 Tone-editie met ex-Specials-gitarist Roddy Radiation, Dave Wakeling (ex-zanger/gitarist van The Beat) en voormalig Bodysnatcher Rhoda Dakar, de laatste in het rijtje gasten bij reguliere Selecter-optredens. In feite is er hier sprake van Three Men, Black & Dakar.

Na 2006 wordt The Selecter opnieuw ontbonden en begint Pauline aan een reeks solotournees; in 2009 trekt ze door Zuid-Amerika met Skatalites-zangeres Doreen Schaefer om vervolgens haar krachten te bundelen met Neville Staple en Ranking Roger van The Beat.

Reünie II[bewerken]

In oktober 2010 werd Pauline herenigd met Arthur Hendrickson voor het dertigjarig jubileum van Too Much Pressure; ze formeerden een nieuwe Selecter maar kregen daarbij concurrentie van Neol Davies die zijn eigen Selecter had opgericht (met zanger John Gibbons) nadat het plan voor een reünie van de oorspronkelijke bezetting geen doorgang vond.

In 2011 verscheen het album Made in Britain en bracht Pauline haar biografie Black by Design uit. "Ik ben opgevoed als blank meisje en heb mezelf heruitgevonden als zwarte (vrouw)" vertelde ze in het muziekprogramma Later with Jools Holland.

Ondertussen verwierf ze de rechten op de groepsnaam Selecter die voor de zekerheid werd voorzien van het bijschrift featuring Pauline Black & Gaps Hendrickson.

Op 5 mei 2012 kwam de Selecter weer naar Nederland voor het jaarlijkse bezoek aan de Bevrijdingsfestivals. Eind november speelde de band voor het eerst op Australische bodem.

Wat doen de overige leden ?[bewerken]

  • Bembridge maakte in de jaren 90 deel uit van Specials 2 (zonder Jerry Dammers, Terry Hall en John Bradbury); verder sloot hij zich aan bij All Skas die ook optrad als de tribute-band UB42.
  • Anderson verhuisde naar Zweden waar hij zich aansloot bij The Skalatones. In 2009 keerde hij terug naar Coventry voor een benefietconcert waaraan de Selecter en de heropgerichte Specials deelnamen. In 2014 gingen Anderson en Bembridge weer samenwerken als zangers van Ruder Than You tijdens de musical Three Minute Heroes.

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
On my radio - 1346 321 - - - - - - - - - - - -

Externe link[bewerken]