The White Cliffs of Dover

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The White Cliffs of Dover
De witte kliffen van Dover[1]
Regie Clarence Brown
Producent Clarence Brown
Sidney Franklin
Scenario Alice Duer Miller (gedicht)
Claudine West
Jan Lustig
George Froeschel
Robert Nathan
Hoofdrollen Irene Dunne
Alan Marshal
Muziek Herbert Stothart
Montage Robert Kern
Cinematografie George J. Folsey
Distributie Metro-Goldwyn-Mayer
Première Vlag van Verenigde Staten 11 mei 1944
Vlag van Nederland 2 oktober 1946[2]
Genre Drama / Romantiek / Oorlog
Speelduur 126 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $2.342.000
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The White Cliffs of Dover is een Amerikaanse film in zwart-wit uit 1944 onder regie van Clarence Brown. De film is gebaseerd op het gedicht The White Cliffs van Alice Duer Miller.

Plot[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De film begint in de Tweede Wereldoorlog. Susan Dunn is een vrouw die werkt voor het Rode Kruis. Tijdens de afwezigheid van haar zoon John, die vecht aan het front, kijkt ze terug op haar leven tijdens de Eerste Wereldoorlog. In 1914 gaat Susan met haar vader Hiram, een verslaggever, op vakantie naar Londen. Op haar laatste dag wordt ze uitgenodigd om een bal van een hertog en hertogin bij te wonen. Daar ontmoet ze John Ashwood, een adellijke man die zich onmiddellijk aangetrokken voelt tot Susan. Ze brengen een romantische avond door en nemen vervolgens op emotionele wijze afscheid van elkaar.

John wil niet dat Susan uit haar leven verdwijnt en nodigt haar uit om in te trekken in zijn moeders landhuis. Hoewel ze met open armen wordt ontvangen, zien haar familieleden John liever met Helen Hampton, een oude vlam. Hij negeert de suggesties van de familie om zijn relatie met Susan te breken en doet haar een huwelijksaanzoek. Susan is hierdoor verrast en geeft daarom geen direct antwoord. Haar twijfel wordt groter als haar vader haar een telegram stuurt, waarin hij haar smeekt terug te keren naar de Verenigde Staten. Op het moment dat ze hem zich negatief hoort uitlaten over Amerikanen, pakt ze haar spullen met de bedoeling te vertrekken.

Vlak voordat ze aan boord van een schip stapt, die Amerika als bestemming heeft, verontschuldigt John zich en doet hij nog een huwelijksaanzoek. Susan accepteert en niet veel later trouwen ze. Vlak hierna breekt de Eerste Wereldoorlog uit. John meldt zich aan bij het leger en ziet zijn vrouw drie jaar lang niet. Hierna volgt een emotionele reünie, waarna ze opnieuw een jaar van elkaar gescheiden leven. Susan woont intussen in Londen en is onlangs bevallen van een zoon. Enkele dagen voordat de vrede wordt aangekondigd, wordt John doodgeschoten. Als ze dit hoort kan ze niet meer bijkomen van verdriet, totdat zijn moeder haar verzekert dat hij zijn leven opgaf zodat zijn zoon een vredige toekomst zou hebben.

De film stapt vervolgens over naar het begin van de Tweede Wereldoorlog. Susan en haar inmiddels volwassen zoon John staan op het punt te verhuizen naar Amerika. John wil het land echter niet verlaten en staat er op dat hij zich meldt bij het leger. Ze geeft hem haar zegen en besluit ook om Engeland niet te verlaten. Ze krijgt een baan in een ziekenhuis waar gewonde soldaten worden opgevangen en ontvangt op een dag de zwaargewonde John. Vlak voor zijn dood verzekert Susan hem dat zijn overlijden niet voor niets is geweest, omdat hij voor zijn vaderland heeft gediend.

Rolbezetting[bewerken]

Acteur Personage Opmerkingen
Dunne, Irene Irene Dunne Pete Sandidge
Marshall, Alan Alan Marshall Sir John Ashwood
McDowall, Roddy Roddy McDowall John Ashwood II als kind
Morgan, Frank Frank Morgan Hiram Porter Dunn
Johnson, Van Van Johnson Sam Bennett
Smith, C. Aubrey C. Aubrey Smith Kolonel Walter Forsythe
Whitty, Dame May Dame May Whitty Nanny
Cooper, Gladys Gladys Cooper Lady Jean Ashwood
Lawford, Peter Peter Lawford John Ashwood II als jongeman
Warburton, John John Warburton Reggie Ashwood
Esmond, Jill Jill Esmond Rosamund
Forbes, Brenda Brenda Forbes Gwennie
Varden, Norma Norma Varden Mevrouw Bland
Lamont, Molly Molly Lamont Helen Hampton Ongenoemde rol
Lockhart, June June Lockhart Betsy Kenney als 18-jarige Ongenoemde rol
Taylor, Elizabeth Elizabeth Taylor Betsy Kenney als 10-jarige Ongenoemde rol
Lloyd, Doris Doris Lloyd Vrouw bij kostschool Ongenoemde rol

Achtergrond[bewerken]

The White Cliffs of Dover was, net zoals Mrs. Parkington, een bekende oorlogsfilm voor vrouwen uit 1944.[3] De film is gebaseerd op het gedicht The White Cliffs, dat in 1942 zeer bekend werd na een voordrage ervan op de radio door actrice Lynn Fontaine.[4] Al in 1940 werden pogingen gemaakt om het gedicht te verfilmen, met Ronald Colman en Bette Davis in de hoofdrollen.[4] Het kwam niet tot stand.

In juni 1942 werd aangekondigd dat regisseur Clarence Brown de rechten van het gedicht had gekocht.[4] Aanvankelijk wilde hij de film op locatie opnemen, met Engelse acteurs in de hoofdrollen. United Artists zou de film uitbrengen.[4] Uiteindelijk sloot hij een contract met Metro-Goldwyn-Mayer, een studio die de film wilde financieren en distribueren op voorwaarde dat de film in Amerika werd gemaakt, met Amerikaanse acteurs. In het najaar van 1942 zocht hij voor nieuwkomers voor de hoofdrollen, maar uiteindelijk gingen die naar Irene Dunne en Alan Marshal.[4]

Dunne maakte de film tijdens een pauze van de opnamen van A Guy Named Joe (1943), veroorzaakt door een ongeluk van tegenspeler Van Johnson. Dunne zorgde er persoonlijk voor dat Johnson een kleine rol kon spelen in The White Cliffs of Dover.[5] Na de première werd de film een groot succes. Het werd door critici ook wel de Mrs Miniver (1942) genoemd die in zowel Amerika als Engeland veel geld opbracht.[6] Hij stond op de tiende plek van de lijst van de meest profiterende films van 1944.[4] Het bracht wereldwijd $6.294.000 op, tegen een budget van $2.342.000.[7]

Ook de pers was enthousiast over de film. Critici spraken voornamelijk lovend over de Engelse sfeer.[8] Uiteindelijk werd de film genomineerd voor een Oscar.

Prijzen en nominaties[bewerken]

Jaar Prijs Categorie Genomineerde(n) Uitslag
1945 Academy Awards Beste Cinematografie George J. Folsey Genomineerd

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Cinema Context Nederlandse titel
  2. Cinema Context Nederlandse filmkeuring- en/of distributiedatum
  3. (en) A woman's view: how Hollywood spoke to women, 1930-1960 door Jeanine Basinger - Pagina 32
  4. a b c d e f (en) Turner Classic Movies Notes for The White Cliffs of Dover (1944)
  5. (en) Internet Movie Database Trivia van 'A Guy Named Joe (1943)'
  6. (en) The MGM Story door John Douglas Eames - Pagina 198
  7. (en) When Hollywood loved Britain: the Hollywood "British" film 1939-1945 door H. Mark Glancy - Pagina 95
  8. (en) Turner Classic Movies e White Cliffs of Dover: Overview Article