The white man's burden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Deze cartoon getiteld "de last van het blanke (?) ras" bekritiseert het gedicht scherp. Inlanders lijden onder de aanwezigheid van Uncle Sam, John Bull en Keizer Wilhelm. Als achterste een personifi- catie van Frankrijk. Uit Life Magazine, maart 1899.

The White Man's Burden (Nederlands: De last van de blanke) is een gedicht van de Engelse dichter en schrijver Rudyard Kipling. Het werd in 1899 gepubliceerd in McClure's Magazine en droeg de ondertitel The United States and the Philippine Islands. De Verenigde Staten waren destijds verwikkeld in de Filipijns-Amerikaanse Oorlog. Hoewel het gedicht een gemengde boodschap over het opkomende imperialisme van de VS bevat, lijkt het op het eerste gezicht een oproep tot het koloniseren van "minderbeschaafde" volkeren door de westerse mogendheden. Amerikaanse imperialisten gebruikten het gedicht "white man's burden" als een rechtvaardiging voor het veroveren van nieuwe gebieden.

Het controversiële gedicht was oorspronkelijk bedoeld voor het diamanten regeringsjubileum van koningin Victoria, maar voor dit doel diende later het gedicht Recessional. Kipling paste Burden aan zodat het de Amerikaanse kolonisering in de Filipijnen weerspiegelde. Het gedicht bestaat uit zeven octaven en kent een regelmatig a-b-c-b-rijmschema. The white man's burden is tegenwoordig een eufemisme geworden voor rascisme, kolonialisme en imperialisme.[1][2]

Wikisource Bronnen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina The White Man's burden op Wikisource
Bronnen, noten en/of referenties
  1. “The White Man’s Burden”: Kipling’s Hymn to U.S. Imperialism, American Social History Project / Center for Media and Learning (Graduate Center, CUNY) and the Roy Rosenzweig Center for History and New Media (George Mason University), geraadpleegd 29 oktober 2011
  2. historymatters, Westwood Regional Jr./Sr. High School, geraadpleegd 29 oktober 2011