The young person's guide to the orchestra

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The young person’s guide to the orchestra
Variations and fugue on a theme of Purcell
Componist Benjamin Britten
Soort compositie thema en variaties
Gecomponeerd voor symfonieorkest
Opusnummer 34
Compositiedatum december 1945
Première 15 oktober 1946
Opgedragen aan kinderen van John en Jean Maud
Duur 17 minuten
Vorige werk opus 33: Peter Grimes
Volgende werk opus 35: The holy sonnets of John Done
Oeuvre Oeuvre van Benjamin Britten
Symfonieorkest
Symfonieorkest
Portaal  Portaalicoon   Klassieke muziek

The young person’s guide to the orchestra is een compositie van Benjamin Britten. Het werk wordt gezien als een muziekeducatief werk. Britten had het werk op 31 december 1945 op papier staan.

Inleiding[bewerken]

Britten nam een thema van Henry Purcell uit diens toneelmuziek voor Abdelazer van Aphra Brehn. Hij ontleedde dat en voegde zaken weer samen. Behalve dat het dus een educatief werk is, valt het tevens in het klassieke genre van thema en variaties.

Het leerzame (en niet alleen voor jongeren zoals de titel aangeeft) zit in het feit dat gedurende het werk elk muziekinstrument en elke secties aan muziekinstrumenten te horen is. Het begin van het werk is echter het samenspel van het gehele symfonieorkest, vervolgens valt het orkest uit elkaar in achtereenvolgend strijkers, houtblazers, koperblazers en slagwerkers, daarna nog een herhaling door het gehele orkest. De variaties zijn achtereenvolgend door dwarsfluiten, hobo’s, klarinetten, fagotten, violen, altviolen, contrabassen, harpen, hoorns, trompetten, trombones, tuba, pauken en percussie. Het slot wordt gespeeld op de wijze van een fuga waarbij de diverse groepen na elkaar hun stem in de fuga toevoegen om uiteindelijk in het beginthema samen te eindigen.

The young person’s guide werd origineel opgenomen voor de film The instruments of the orchestra van Muir Mathieson, zodat de muziekinstrumenten ook zichtbaar herkenbaar waren. Malcolm Sargent met het London Symphony Orchestra gaven de voorstelling. Voorts was er een spreekstem benodigd, die de instrumenten aankondigde. Britten voorzag daarmee problemen in de toekomst, dus schreef meteen een versie zonder spreekstem.

De eerste keer dat het totaalpakket te horen en zien was, was op 29 november 1946 in een bioscoop. Sargent kon echter daarop niet wachten, want hij dirigeerde het werk al tijdens een concert op 15 oktober 1946 met het Liverpool Philharmonic Orchestra.

Muziek[bewerken]

De muziekstijl van het werk is eveneens educatief. Het thema wordt gespeeld in de stijl van de Britse barok waarmee Purcell beroemd werd, de variaties laten daarna afwisselende stijlen horen tot de zeer moderne stijl van de variatie voor slagwerk.

Delen[bewerken]

  1. Thema: Allegro maestoso e largamente voor orkest, houtblazers, koperblazers, strijkers, percussie
  2. Variaties A: presto; piccolo en fluit
  3. Variatie B: lento voor hobo’s
  4. Variatie C: moderato voor klarinetten
  5. Variatie D: allegro alle marcia voor fagotten
  6. Variatie E: Brillante, alle polka voor violen
  7. Variatie F: Meno mosso voor altviolen
  8. Variatie G: voor celli
  9. Variatie H: Cominciando lento ma poco a poco accellerando al allegro voor contrabassen
  10. Variatie I: Maestoso voor harp
  11. Variatie J: L’istesso tempo voor hoorns
  12. Variatie K: vivace voor trompetten
  13. Variatie L: allegro pomposo voor trombones en tuba
  14. Variatie M: moderato voor percussie eerst solo (te horen zijn pauken, grote trom en bekkens, tamboerijn en triangel, kleine trom met woodblocks, xylofoon, castagnetten, gong, zweep) en vervolgens allen
  15. Fuga: Allegro molto voor geheel orkest.

Orkestratie[bewerken]

Discografie[bewerken]

Er zijn talloze opnamen gemaakt van dit werk. Er is een opname van bijvoorbeeld Britten zelf met het London Symphony Orchestra, maar ook een opname van het San Francisco Symphony Orchestra onder leiding van Michael Tilson Thomas. Het werk (en andere van Britten) was ook populair in de Sovjet Unie, Gennadi Rozjdestvenski nam het in 1960 op met het Leningrad Philharmonisch Orkest.

Vergelijkbare werken[bewerken]

Andere werken die gebruikt kunnen worden voor eductie van klassieke muziek zijn:

Verwarring[bewerken]

Het AVRO-programma Jonge mensen op weg naar het concertpodium van Jos Cleber begon met het thema van Purcell. Doordat het werk van Britten bekender was geraakt dacht men dat Britten die openingstune had geschreven. Het was dus van Purcell.

Bronnen, noten en/of referenties
  • Uitgave BIS Records, het Bergen Philharmonisch Orkest o.l.v. Neeme Järvi in een opname uit 1988
  • Britten-Pears Foundation