Theekoepel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een theekoepel, tuinkoepel of koepel is een vaak achthoekig gebouwtje met een koepelvormig dak en veel ramen of openingen. Vanaf de 17e eeuw werden theekoepels vooral in Nederland door welgestelden gebouwd. Vandaag de dag hebben deze bouwwerken menigmaal een monumentale waardering. Een theekoepel is niet hetzelfde als een theehuis.

Geschiedenis[bewerken]

Theekoepels zijn een typisch Nederlands verschijnsel. Ze bevinden zich dikwijls op buitenplaatsen, zomerverblijven van rijke stedelingen, en kunnen dateren van de 17e tot de 20e eeuw. In 1616 bracht de VOC voor het eerst thee mee uit het Verre Oosten. Het werd voor welgestelden al gauw een kwestie van status om een theekoepel te hebben. Vestigingsplaats is meestal een punt met een bijzonder uitzicht, zoals aan een rivier of op een heuvel. Vaak zo dat men ook zelf gezien kon worden. Tegen het einde van de 18de eeuw maakten zilversmeden speciale theeserviezen.

Koepel of schenkerij[bewerken]

Soms worden theekoepels gerestaureerd en uitgebreid zodat er meer sprake is van een theeschenkerij met terras en dergelijke. In het Nationaal Park De Hoge Veluwe, vlak bij Jachthuis Sint-Hubertus, staat de voormalige theekoepel van Helene Kröller-Müller. In 2009 is deze geopend als theeschenkerij voor de bezoekers van het museum. De bediening wordt verzorgd door gehandicapten in dienst van een zorginstelling. Sinds 1999 is ook de theekoepel in de Gouverneurstuin te Assen als zodanig in gebruik.

Voorbeelden van theekoepels[bewerken]

Zie ook[bewerken]