Thuiskopie
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een thuiskopie is de aanduiding voor een foto-, tekst- of digitale kopie die iemand voor zichzelf maakt.
Volgens de Nederlandse Auteurswet 1912 en de Wet op de Naburige rechten wordt het 'reproduceren van een werk van letterkunde, wetenschap of kunst' niet beschouwd als inbreuk op het recht van de maker of de uitvoerende kunstenaar ervan, mits aan alle daarvoor geldende voorwaarden is voldaan:
- 1. de kopie wordt niet met (in)direct commercieel oogmerk gemaakt;
- 2. de kopie dient uitsluitend tot eigen oefening, studie of gebruik, en:
- 3. voor dat kopiëren wordt een billijke vergoeding betaald.
Een thuiskopie mag niet aan derden worden afgegeven. Daarentegen mag wel de originele datadrager geleend worden en mag de persoon zelf hiervan een kopie vervaardigen[1].
Voor thuiskopieën wordt indirect betaald. Blanco informatiedragers, zoals cassettebandjes, lege cd's, videocassettes etc. kennen in Nederland een prijsopslag op grond van artikel 16c van de Auteurswet.
De Belgische wetgeving bevat een gelijkwaardig regeling voor thuiskopieën in artikel (art. 22, § 1, 5° Auteurswet).
[bewerk] Referenties
- ^ Introductietekst op de website van Stichting de Thuiskopie
