Ticonderogaklasse (kruiser)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ticonderogaklasse (kruiser)
USS Lake Champlain (CG-57)
USS Lake Champlain (CG-57)
Geschiedenis
In dienst 22 januari 1983
Status - 1 uit dienst
- 4 in opslag
- 22 in actieve dienst
Algemene kenmerken
Deplacement 9.500 ton
Lengte 173 m
Breedte 17 m
Diepgang 9,5 m
Voortstuwing en vermogen General Electric gasturbines, 2 schroeven, 80.000 pk
Snelheid 32+ knopen
Type kruisraket kruiser
Bereik 6.000 mijl
Bemanning 360
Bewapening - 2× Mk 26 Guided Missile Launching System (CG-47 t/m CG-51)
- 122 cel Mk 41 Vertical Launch System (vanaf CG-52)
-SM-2 Standard SAM
- 8 × RGM-84 Harpoon anti-scheepsraketten
- BGM-109 Tomahawk (vanaf CG-52)
- ASROC anti-onderzeebootraket
- 2 kanons 127 mm (5 inch) Mk 45
- 2 Phalanx CIWS
- 6 Mark 32 torpedolanceerbuizen (2 × 3)
Bepantsering beperkte kevlar splinter bescherming in kritieke gebieden.
Vliegtuigen en faciliteiten SH-60 Seahawk LAMPS III helikopters
Portaal  Portaalicoon   Maritiem

De Ticonderogaklasse is een serie kruisers van de US Navy. Het eerste schip werd besteld in 1978.

Ontwerp[bewerken]

Het ontwerp is gedeeltelijk gebaseerd op dat van de jagers van de Spruanceklasse, maar de Ticonderogaklasse is groter waardoor er ruimte is voor het Aegis wapensysteem. Aanvankelijk stonden de schepen te boek als luchtverdedigingsvariant van de Spruanceklasse en de eerste vijf schepen zijn nog als jager besteld. Nog voor de indienststelling werden ze gereclasseerd als kruiser en werd de type-aanduiding veranderd van DDG (geleidewapenjager) in CG (geleidewapenkruiser).

Dit gold in elk geval voor de Ticonderoga en Yorktown. Vincennes en Valley Forge zijn waarschijnlijk ook nog als geleidewapenjager besteld. Vanaf Arleigh Burke werd met DDG-51 de nummering voortgezet.

De toegenomen waterverplaatsing van de schepen, ze zijn 1.500 ton groter dan de Spruanceklasse, zorgde voor spanningen in de romp en bovenbouw. Dit probleem is in de jaren tachtig en negentig verholpen.

Aegis[bewerken]

De Aegis is een complex sensor-, wapen- en commandosysteem dat gebruikmaakt van een SPY-1 Phased Array Radar. Vier stationaire antennes zijn bevestigd aan de bovenbouw van het schip, wat een beeld van 360 graden mogelijk maakt. De eerste schepen hadden de antennes bevestigd aan de voorste en achterste bovenbouw, bij latere eenheden zijn de antennes bij elkaar gebracht.

Voor en achter voerden de eerste vijf schepen een dubbele Mk. 26 lanceerinrichting, waarmee Standard missiles, ASROC en Harpoon raketten gelanceerd kunnen worden. De latere schepen hebben twee Mk. 41 Vertical Launching Systems (VLS). Deze maakten een uitbreiding mogelijk van 88 naar 122 raketten en kunnen, niet onbelangrijk, ook Tomahawk kruisraketten lanceren.

Actuele status[bewerken]

Alle vijf de kruisers zonder verticaal lanceersysteem zijn uitdienstgesteld. De 22 nieuwere schepen krijgen een zogeheten levensverlengend onderhoud waardoor ze maximaal 35 jaar in dienst kunnen blijven.