Tijdsein (signaal)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een tijdsein is een signaal dat door radiozenders precies op het hele uur wordt uitgezonden, vaak voorafgaand aan een nieuwsbulletin. Een tijdsein bestaat uit enkele tonen op de laatste seconden van het uur, gevolgd door een (soms afwijkende) toon die precies op het hele uur valt.

Het klassieke tijdsein bestaat uit zes piepjes, uitgezonden gedurende vijf seconden, met tussenpozen van een seconde. Nederlandse zenders gebruiken thans een tijdsein van drie piepjes, waarbij het derde piepje (dat precies op het uur valt) iets langer duurt.

Bij sommige Duitse radiozenders duurt het tijdsein een halve minuut. Het bestaat uit:

  • elf piepjes, van 30 tot 20 seconden vóór het uur.
  • een piepje, 15 seconden vóór het uur.
  • een piepje, 10 seconden vóór het uur.
  • zes piepjes, van 5 seconden vóór het uur tot het uur. Het laatste piepje duurt iets langer.

Er zijn ook zenders die alleen tijdsignalen uitzenden, zoals DCF77.

Vertraging[bewerken]

De afstand tussen radiozender en ontvanger kan een paar honderd kilometer zijn. de vertraging die het tijdsein daardoor ondervindt, is ongeveer 1 ms, dus dat is voor de mens niet waarneembaar. Hetzelfde geldt voor de reeds genoemde DCF77. Een grotere vertraging ontstaat door de beperkte geluidssnelheid wanneer de luisteraar op een paar meter afstand van zijn toestel zit, doch ook deze vertraging is uiterst gering.

Ernstiger is de vertraging die ontstaat door het toepassen van satellieten en digitale ontvangst. Dit is goed waarneembaar als men gelijktijdig luistert naar twee radio- (of televisie-)toestellen die op hetzelfde station afgestemd zijn. Door deze vertraging, die enkele seconden kan bedragen, is een tijdsein tegenwoordig veel minder betrouwbaar.

Zie ook[bewerken]