Tin(II)chloride

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tin(II)chloride
Structuurformule en molecuulmodel
Kristalstructuur van tin(II)chloride
Kristalstructuur van tin(II)chloride
Tin(II)chloride-kristallen
Tin(II)chloride-kristallen
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
SnCl2
IUPAC-naam tin(II)chloride
Andere namen dichloortin, tindichloride
Molmassa (watervrij) 189,616 g/mol
(dihydraat) 225,64656 g/mol
SMILES
Cl[Sn]Cl
CAS-nummer (watervrij) 7772-99-8
(dihydraat) 10025-69-1
EG-nummer 231-868-0
PubChem 24479
Beschrijving Kleurloze of witte kristallen
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Corrosief Schadelijk
Gevaar
H-zinnen H302 - H314
EUH-zinnen geen
P-zinnen P280 - P305+P351+P338 - P310
Opslag Gescheiden van oxiderende stoffen, voeding en voedingsmiddelen. Droog bewaren.
VN-nummer 3260
ADR-klasse Gevarenklasse 8
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Kleur kleurloos-wit
Dichtheid (watervrij) 3,95 g/cm³
(dihydraat) 2,71 g/cm³
Smeltpunt (watervrij) 246,8 °C
(dihydraat) 37 °C
Kookpunt (watervrij) 622-644 °C
Oplosbaarheid in water (bij 0°C) 839 g/L
(bij 20°C) 900 g/L
Goed oplosbaar in water, ethanol, aceton, di-ethylether
Onoplosbaar in xyleen
Geometrie en kristalstructuur
Kristalstructuur (watervrij) trigonaal
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Tin(II)chloride is een tinzout van waterstofchloride, met als brutoformule SnCl2. De stof komt voor als kleurloze of witte kristallen, die goed oplosbaar zijn in water. Ze hydrolyseert evenwel in heet water. Tin(II)chloride kan voorkomen als anhydraat of als dihydraat (SnCl2 · 2 H2O).

Synthese[bewerken]

Watervrij tin(II)chloride kan bereid worden door het verhitten van tin en waterstofchloride:

\mathrm{Sn\ +\ 2\ HCl \longrightarrow\ SnCl_2\ +\ H_2}

Het dihydraat wordt verkregen door een waterige oplossing te maken van de watervrije verbinding.

Structuur[bewerken]

Tin(II)chloride heeft een vrij elektronenpaar, zodat ze tijdens de gasfase bindingen aangaat. In vaste, kristallijne vorm bestaat tin(II)chloride uit lange ketens; de moleculen zijn met elkaar verbonden voor middel van chloorbruggen. Het dihydraat vormt een coördinatieverbinding met tin: de eerste watermolecule bindt zich met tin, de tweede bindt zich met de eerste waterstofmolecule via een waterstofbrug.

Ruimtelijke structuur van tin(II)chloride

Toepassingen[bewerken]

Bij het galvaniseren wordt het in een zoutzuuroplossing gebruikt voor elektrolytische vertinning. Het tin wordt via elektrolyse afgezet aan de kathode en op die manier wordt het blik voor onder andere conservenblikken gemaakt.

Verder kent tin(II)chloride verschillende toepassingen:

Reactieverloop van de Stephen-aldehydesynthese

Toxicologie en veiligheid[bewerken]

De stof ontleedt bij verhitting, met vorming van giftige en corrosieve gassen. De stof is een sterk reductiemiddel en reageert met oxiderende stoffen zoals nitraten, peroxiden en basen.

De stof is irriterend voor de ogen en de luchtwegen. De drempelwaarde voor tin(II)chloride bedraagt 2 mg/m³.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) J.W. Williams - β-Naphthaldehyde, Org. Synth. Coll. Vol. 3: p. 626, 1955