Tip O'Neill

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tip O'Neill
Schilderij van Robert Vickery, 1986
Schilderij van Robert Vickery, 1986
Volledige naam Thomas Phillip O'Neill Junior
Geboren Cambridge, 9 december 1912
Overleden Boston, 5 januari 1994
Land Verenigde Staten
Functie Voorzitter van het Huis van Afgevaardigden
Sinds 1977-1987
Voorganger Carl Albert
Opvolger Jim Wright
Partij Democratische Partij
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Tip O'Neill, voluit Thomas Phillip O'Neill Junior (Cambridge, 9 december 1912 - Boston, 5 januari 1994), was een Amerikaans politicus. Hij was voorzitter van het Huis van Afgevaardigden van 1977 tot 1987 en lid van de Democratische Partij.

Levensloop[bewerken]

O'Neil studeerde van 1931 tot 1936 aan het Boston College. Na zijn studie ging hij aan het werk als verzekeringsagent.

Tegelijkertijd, van 1936 tot 1952, begon hij ook met zijn politieke loopbaan en werd hij gekozen in het Huis van Afgevaardigden van de staat Massachusetts. In de laatste drie jaar van deze termijn was hij voorzitter (speaker) van het Huis.

Hij vervolgde zijn carrière in de federale Amerikaanse politiek. Tussen 1953 en 1987 werd hij zestien maal herkozen voor het Huis van Afgevaardigden. Als afgevaardigde voor Massachusetts volgde hij in 1953 John F. Kennedy op. In de periode van januari 1971 tot januari 1973 was hij majority whip waarmee hij de op een na belangrijkste positie bekleedde binnen de democratische meerderheidsfractie. Van 1973 tot 1977 was hij fractievoorzitter (majority leader) voor de Democraten. Aansluitend werd hij voorzitter van het Huis van 4 januari 1977 tot aan het eind van zijn carrière op 3 januari 1987 .

Erkenning[bewerken]

In het jaar van zijn aftreden kreeg O'Neil door het Franklin and Eleanor Roosevelt Institute de algemene vrijheidsprijs toegekend uit de Four Freedoms Awards. In 1991 werd hij onderscheiden met zowel een Presidential Medal of Freedom als een Congressional Gold Medal, twee van de hoogste burgerlijke onderscheidingen in de Verenigde Staten. Hetzelfde jaar ontving hij verder nog de Lasker Award for Public Service.

Literatuur[bewerken]

  • Clancy, Paul & Elder, Shirlley (1980) Tip. A Biography of Thomas P. O’Neill, Speaker of the House, Macmillan, New York
  • Farrell, John A. (2001) Tip O’Neill and the Democratic Century, Little, Brown, Boston, ISBN 0-316-26049-5
  • O’Neill, Thomas P. & Novak, William (1987) Man of the House; The Life and Political Memoirs of Speaker Tip O’Neill, Random House, New York, ISBN 0-394-56505-3 (autobiografie).