Top-down design

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Top-down design is een ontwerpmethode die begint met het bepalen van algemene principes en eindigt met de details. Het is een vaak toegepaste ontwerpmethode.

Zoals de naam al doet vermoeden, werkt men 'vanuit de hoogte' 'naar beneden toe'. Er wordt dus vanuit algemene principes naar de meer technische details toegewerkt.

In het productontwerpproces wordt gestart met een algemeen principe. Vervolgens wordt het principe vertaald in een simpele schets. Dit vormt dan de basis voor het lay-outmodel. Vanuit het lay-outmodel worden, via logische referentievlakken, de deelproducten ontworpen. Afhankelijk van de complexiteit van het product kan er met meerdere deelsamenstellingen worden gewerkt. Als er één model wordt gebruikt voor het bepalen van de structuur en de relatie naar de andere modellen, dan wordt dit model ook wel het "skeleton"-model (Engels voor "skelet") genoemd. Wanneer vervolgens de individuele componenten worden samengesteld tot één product, dan wordt deze fase van het ontwerpproces bottom-up design genoemd.

Bij een computerprogramma, bijvoorbeeld een programma voor gebruikers die bankzaken doen, worden eerst de gebruikers en rekeningen ontworpen. Pas in een later stadium komen de technische details van de verrichtingen zelf aan bod. Het is het tegengestelde van bottom-up design.