Traangas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Traangassen zijn doorgaans niet-dodelijke gassen die tot doel hebben tegenstanders tijdelijk uit te schakelen door de traanklieren heftig te irriteren met tranen - tot (tijdelijke) blindheid toe - hoesten en niezen tot gevolg. Stoffen die als traangas gebruikt werden en worden zijn onder andere: pepperspray (OC-gas), ortho-chloorbenzylideenmalononitril (CS-gas), dibenzoxazepine (CR-gas), chlooracetofenon (CN-gas), nonivamide, broomaceton, xylylbromide en syn-propanethial-S-oxide (uit uien).

Traangas werd voor het eerst gebruikt in de Eerste Wereldoorlog, op 23 augustus 1914 door de Fransen in Mulhouse in de Elzas.[1] Militair gebruik is na de Eerste Wereldoorlog door de Geneefse conventie verboden. Wel wordt traangas nog gebruikt door de politie, bij het bestrijden van rellen. Aanvankelijk werd hiervoor in Nederland chlooracetofenon gebruikt. In de jaren tachtig werd overgeschakeld op CS-gas. Het gebruik van traangas bij relbestrijding door de Nederlandse politie is overigens aan strenge voorschriften gebonden; zo mag dit alleen door getrainde politiemensen worden gebruikt (mobiele eenheid) en alleen in open ruimtes. Een arrestatieteam mag het gas binnenshuis gebruiken. Dit alles zolang de voorgeschreven waarden niet overschreden worden.

CS-gas (o-chloorbenzylideenmalonitril) veroorzaakt geen dodelijk letsel, maar de uitwerkingen zijn ernstig genoeg om de tegenstander van de wijs te brengen als er geen deugdelijke bescherming (gasmasker) wordt gebruikt.

In sommige andere landen dan Nederland en België mogen burgers zich soms wapenen met een spuitbusje met traangas, of met een gaspistool.

Bronnen, noten en/of referenties