Transcraniële magnetische stimulatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Transcraniële magnetische stimulatie (TMS) is een neurofysiologische techniek die berust op de wetten van elektromagnetische inductie. Door middel van een korte magneetpuls wordt een stroom opgewekt in het brein, waardoor hersengebieden kunnen worden gestimuleerd.

Bij TMS stroomt een sterke elektrische stroom (tot wel 10 kA) door een spoel van koperdraad die boven het hoofd van de proefpersoon (of patiënt) wordt gehouden. Deze stroom genereert een magneetveld dat gemakkelijk door de schedel van de proefpersoon gaat. Dit korte magneetveld induceert een stroom in het brein waardoor vervolgens neuronen worden geactiveerd. Deze neuronale activatie kan gebruikt worden om functies (bijvoorbeeld geleidingssnelheid of prikkelbaarheid) te meten of om hersenactiviteit tijdelijk te verstoren. Hoewel in principe ieder hersengebied dat net onder de schedel ligt door TMS kan worden beïnvloed, zorgt alleen stimulatie van de motore schors voor een reactie die direct zichtbaar is, in de vorm van korte spierschokjes. Een dergelijke spierschok heet (in het Engels) ook wel "motor-evoked potential" (MEP).

Repetitieve TMS (rTMS)[bewerken]

Wanneer meerdere TMS-pulsen kort na elkaar worden gegeven, heet dit "repetitieve TMS". Repetitieve TMS, of rTMS, kan sterke effecten genereren die langer duren dan de periode van stimulatie zelf. In het geval dat een hersengebied cruciaal is voor een bepaalde cognitieve functie, zou een "virtuele laesie" door rTMS in dat gebied deze functie moeten beïnvloeden. rTMS kan dus causale verbanden aantonen, in tegenstelling tot andere technieken in de cognitieve neurowetenschap zoals functionele MRI en elektro-encefalografie die alleen correlaties geven. Een virtuele laesie kan worden verkregen door rTMS toe te passen tijdens ("online") of vlak voor ("offline") een te onderzoeken functie. TMS wordt ook tegen betaling aangeboden aan patiënten met de ziekte van Parkinson. Er is echter geen goed bewijs voor de werkzaamheid. Het betreft een experimentele behandeling, die echter door sommigen wordt aangeraden alsof het een effectieve techniek is, zonder dat er goed opgezet onderzoek gedaan wordt.[1]

Bijwerkingen[bewerken]

TMS en rTMS kan soms bijwerkingen hebben, zoals een lichte hoofdpijn en irritatie van de hoofdhuid. Ook bestaat er een (zij het gering) risico van het uitlokken van een epileptisch insult. Dit risico bestaat vooral bij rTMS pulsen van hoge intensiteit, en bij mensen die lijden aan epilepsie, of bepaalde medicatie gebruiken.

Zie ook[bewerken]

Noten[bewerken]

  1. Papaver 32 nr 3 april 2009