Tremolo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Notatie van een tremolo.

Tremolo (Italiaans voor trillend) is een manier van toonvorming die vooral op snaarinstrumenten wordt toegepast, door de snaar voortdurend snel achter elkaar aan te slaan of aan te strijken. Dit levert vaak een 'spannende' klank op.

Bij blaasinstrumenten komt de techniek ook voor. Indien bijvoorbeeld op een trompet een tremolo gespeeld moet worden, drukt men voor dezelfde noot in hoog tempo twee alternatieve ventielcombinaties in. Zo kan een C in het middenregister (C5) zowel zonder ventielen of met het tweede en derde ventiel gespeeld worden. Bij het spelen van een tremolo op deze C, zal men deze twee combinaties zo snel mogelijk afwisselen, waardoor een vergelijkbaar effect als op een snaarinstrument ontstaat.

Tremolo is ook een geluidstechnisch effect waarbij de versterking van een signaal cyclisch gemoduleerd wordt. Dit gebeurt meestal door middel van een laagfrequente oscillator (LFO). Het effect wordt vaak toegepast bij gitaarversterkers en elektronische piano's. Technisch is dit gelijk aan amplitudemodulatie.

Zie ook[bewerken]