Trio Lescano

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Trio Lescano was een vrouwelijk vocaal trio, dat close-harmony zong. Het trio werd in de jaren 30 en 40 bijzonder populair in Italië. Het was een Italiaanse versie van Amerikaanse close-harmony damesgroepen als de Andrews Sisters en de Boswell Sisters. Trio Lescano werd gevormd door de Nederlandse zusjes Alexandra (1910-1987), Judik (1913-2007) en Kitty Leschan (1919-1965), die hun namen hadden 'veritalianiseerd' naar Alessandra, Giuditta en Caterinetta (Caterina) Lescano.

De drie meisjes werden geboren uit een Hongaarse vader en een Nederlands-Joodse moeder, die operettezangeres was. Ze groeiden op in Nederland, waar ze een acrobaten-act hadden voordat ze besloten om een vocaal trio te vormen.

Halverwege de jaren 30 kwamen ze in Italië en noemden zich al snel Trio Lescano. Onder leiding van Carlo Prato en met steun van radiozender EIAR werden ze al snel zo beroemd dat zelfs "duce" Benito Mussolini, toen hij onder hun balkon door liep, even stopte om te groeten omdat hij de meisjes herkende.

In 1939, het jaar van hun hit "Se potessi avere mille lire al mese" ("Had ik maar duizend lire per maand"), verdiende het Trio Lescano wel duizend lire per dag! In 1941 verkregen de gezusters Lescano het Italiaanse staatsburgerschap. De kranten typeerden het trio in die dagen als "de drie graties van de microfoon", "de sensatie van de eeuw", en "de verpersoonlijking van de geheimzinnige hemelse drie-eenheid".

Toch kwam twee jaar later een abrupt einde aan hun gouden periode. De fascistische overheden wisten al sinds 1939 dat hun moeder van oorsprong Joods was, maar tot 1943 werd hieraan niet zo zwaar getild. Er volgde een totale radio-boycot en hun pas verworven Italiaanse nationaliteit werd ingetrokken. Volgens Alessandra Lescano werden ze ook gearresteerd tijdens een optreden in Genua en vastgezet op verdenking van spionage. Nog volgens Alessandra Lescano werden ze ervan beschuldigd dat hun liedjes geheime gecodeerde boodschappen bevatten voor de vijand. Door Italiaanse historici wordt het verhaal van de arrestatie echter ernstig betwijfeld omdat ze geen enkele weerklank heeft gevonden in de pers, terwijl ook andere bronnen ontbreken.¹

Toen de oorlog voorbij was, en na twee jaar stilte, wilde Trio Lescano officieel afscheid nemen van hun Italiaanse publiek met een laatste optreden. Het werd live op de radio uitgezonden op 1 september 1945. In 1947 verhuisden de zusters naar Zuid-Amerika waar ze hun carrière tot halverwege de jaren 50 voortzetten. Kitty had intussen het trio verlaten en was vervangen door de Italiaanse Maria Bria.

De stijl van Trio Lescano was gebaseerd op de zogeheten vocalise-techniek met mooie swing- en jazzharmonieën. Onder hun grote hits zijn Signorine Grandi Firme, Maramao perché sei morto, Ma le gambe, Pippo non lo sa, Camminando sotto la pioggia, La famiglia canterina, C’è un’orchestra sincopata, Tulipan en Il pinguino innamorato.

De documentaire "Tulip Time: De opkomst en ondergang van het Trio Lescano" ging in première op het Joodse Film Festival in San Francisco op 30 juli 2008. In Nederland is de de documentaire uitgezonden door Omroep Max.

In 2010 heeft de Italiaanse tv een mini-serie over het Trio Lescano gemaakt: Le ragazze dello swing (Nederlandse ondertitel: De meisjes van Mussolini) Deze miniserie is in Nederland verkrijgbaar op DVD. De rol van de moeder van de meisjes Leschan wordt gespeeld door Sylvia Kristel. In de serie wordt ook hier en daar Nederlands gesproken voor de authenticiteit. De Italiaane dialogen zijn op de DVD Nederlands ondertiteld.

¹ Virgilio Zanolla. Una leggenda da sfatare. URL geraadpleegd op 14-7-2011.