Tungstiet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tungstiet
Tungstiet op ferberiet
Tungstiet op ferberiet
Mineraal
Chemische formule WO3·H2O
Kleur Geel tot oranje
Streepkleur Geel
Hardheid 2,5
Gemiddelde dichtheid 5,517 g/cm³
Glans Parelachtig
Opaciteit Transparant
Splijting [001] perfect; [110] imperfect
Kristaloptiek
Kristalstelsel Orthorombisch
Ruimtegroep Pmnb
Eenheidscel a = 5,32 Å
b = 10,7 Å
c = 5,12 Å
Dubbele breking δ = 0,170
Dispersie r < v (sterk)
Overige eigenschappen
Vergelijkbare mineralen meymaciet, wolframiet
Radioactiviteit geen
Magnetisme geen
Lijst van mineralen
Portaal  Portaalicoon   Aardwetenschappen

Het mineraal tungstiet is een secundair gehydrateerd wolfraam-oxide, met de chemische formule WO3·H2O.

Naamgeving en ontdekking[bewerken]

Tungstiet werd genoemd naar de Engelse benaming voor het hoofdelement wolfraam: tungsten. Het mineraal werd in 1868 ontdekt in de Lane's Mine nabij Trumbull (Connecticut, Verenigde Staten).

Eigenschappen[bewerken]

Het gele tot oranje tungstiet heeft een orthorombisch kristalstelsel. De kristallen zijn meestal zeer klein en als korsten op een primair gesteente gehecht. Het breukvlak is aardeachtig en heeft een perfecte splijting volgens het breukvlak [001]. De hardheid is 2,5 op de schaal van Mohs en de relatieve dichtheid bedraagt 5,517 g/cm³. Het vertoont een sterke dispersie.

Tungstiet is noch magnetisch, noch radioactief.

Voorkomen[bewerken]

Tungstiet wordt vrij algemeen in de aardkorst aangetroffen, zij het in kleine hoeveelheden. Het komt vooral voor aan de oostkust van de Verenigde Staten, in Bolivia, Peru, Argentinië, Frankrijk, Duitsland, Spanje, Engeland, Kazachstan, China, Rusland, Mongolië, Namibië, Congo en op het eiland Tasmanië.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]