Turkoois (mineraal)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Turkoois
Turquoise with quartz.jpg
Mineraal
Chemische formule CuAl6(PO4)4(OH)8·4(H2O)
Kleur Blauw, groenblauw, appelgroen, lichtbruin
Streepkleur Wit, blauwachtig
Hardheid 5 tot 6
Gemiddelde dichtheid 2,7 g/cm²
Glans Wasglans
Opaciteit Doorschijnend, ondoorzichtig
Breuk Schelpvormig
Splijting Goed
Habitus Massief
Kristaloptiek
Kristalstelsel triklien
Brekingsindices 1,61 - 1,65
Dubbele breking 0,0400
Overige eigenschappen
Veredeling Impregneren met bindmiddelen en kleurstoffen
Radioactiviteit Geen
Bijzondere kenmerken Bevat vaak mangaandendrieten
Lijst van mineralen
Portaal  Portaalicoon   Aardwetenschappen

Het mineraal turkoois is een gehydrateerd koper-aluminium-fosfaat met de chemische formule CuAl6(PO4)4(OH)8·4(H2O).

Eigenschappen[bewerken]

Het groene, geelgrijze, lichtblauwe, maar typisch blauwgroene turkoois heeft een wasglans en een vaal blauwwitte streepkleur. Het kristalstelsel is triklien en de splijting is perfect volgens het kristalvlak [001] en goed volgens [010]; overigens komt het nagenoeg alleen in cryptokristallijne vormen voor dus is de splijting in de praktijk niet waar te nemen. De gemiddelde dichtheid is 2,7 en de hardheid is 5 tot 6. Turkoois is niet radioactief.

Naamgeving[bewerken]

Het mineraal turkoois is genoemd naar Turkije, het land waarlangs het passeerde toen het mineraal voor het eerst Europa bereikte; het komt overigens voor zover bekend in Turkije niet voor.[1] De kleur turkoois is genoemd naar dit mineraal.

Voorkomen[bewerken]

Turkoois wordt voornamelijk gevonden als secundair mineraal in koper-ertsen. De typelocatie is de Nisjapoer afzetting in Iran. Ook in de Sinaï werd het mineraal gedolven en in Serabit el-Khadim is een tempel gewijd aan de Egyptische "Vrouwe van Torquoise", (de godin Hathor).

Industriële toepassing[bewerken]

Turkoois wordt als halfedelsteen gebruikt. Tijdens het Ottomaanse Rijk werd turkoois als kostbaar mineraal geëxporteerd, vooral naar Perzië. Momenteel wordt turkoois in Mexico, de Verenigde Staten, China en Iran gewonnen. Imitatieturkoois werd voor het eerst in 1972 in Frankrijk gemaakt, maar de eigenschappen van deze imitatie verschillen van die van de natuurlijke variëteiten. Toch is de meest verkochte turkoois nu synthetisch.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. King, R. J. (2002). Turquoise. Geology Today 18 (3): 110-114 . Geraadpleegd op 15 December.