Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog
Onderdeel van de oorlogen van de Italiaanse Eenmaking
Napoleon III bij de Slag bij Solferino, door Jean-Louis-Ernest Meissonier Olie op doek, 1863
Napoleon III bij de Slag bij Solferino, door Jean-Louis-Ernest Meissonier Olie op doek, 1863
Datum 29 april 1859 - 11 juli 1859
Locatie Lombardije-Venetië
Resultaat Frans-Sardijnse overwinning
Wapenstilstand van Villafranca (12 juli 1859)
Casus belli Sardinië weigert te voldoen aan de Oostenrijkse vraag naar demobilisatie
Territoriale
veranderingen
Lombardije wordt geannexeerd door Sardinië
Vervolgens annexeerde Sardinië de Centraal-Italiaanse staten
Frankrijk krijgt Savoye en Nice
Strijdende partijen
Flag of France.svg Frankrijk
Flag of the Kingdom of Sardinia.svg Sardinië
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Oostenrijk
Commandanten
Flag of France.svg Napoleon III
Flag of the Kingdom of Sardinia.svg Victor Emanuel II
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Ferenc Gyulai
Flag of the Habsburg Monarchy.svg Frans Jozef I
Troepensterkte
Frans:
130.000 infanterie
2.000 cavalerie
312 kanonnen
Sardijns:
70.000 infanterie
4.000 cavalerie
90 kanonnen
220.000 infanterie
22.000 cavalerie
824 kanonnen

De Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog, ook bekend als de Frans-Oostenrijkse Oorlog, Oostenrijks-Sardijnse Oorlog, Oostenrijks-Piëmontese Oorlog en (in Frankrijk) Italiaanse veldtocht (Campagne d'Italie), werd uitgevochten door het Tweede Franse Keizerrijk van keizer Napoleon III van Frankrijk en het Koninkrijk Piëmont-Sardinië tegen het Keizerrijk Oostenrijk in 1859.

De oorlog werd doelbewust door Piëmont-Sardinië geprovoceerd, in afspraak met Frankrijk dat in Oostenrijk een belangrijke opponent in Europa zag. Oostenrijk was toen de heerser van Noord-Oost-Italië. In de oorlog verkreeg Frankrijk het Ostenrijkse Lombardije en gaf dit in het vervolg aan Piëmont-Sardinië. In ruil voor zijn hulp kreeg Frankrijk gebieden van Piëmont-Sardinië, namelijk Savoye en Nizza.

Met de gevolgen van de dure oorlog was Frankrijk minder tevreden: keizer Napoleon III was ervan uit gegaan dat Piëmont-Sardinië hem dankbaar zal blijven en dat de Centraal-Italianse staten onder Franse invloed zouden komen. Deze echter werden binnen korte tijd onderdeel van het nieuwe koninkrijk Italië onder leiding van Piëmont-Sardinië.

Veldslagen[bewerken]

Zie ook[bewerken]