USS Indianapolis (CA-35)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag
USS Indianapolis
Vlag
De Indianapolis voor anker in Pearl Harbor in 1937
De Indianapolis voor anker in Pearl Harbor in 1937
Algemene gegevens
Kiellegging 31 maart 1930
Tewaterlating 7 november 1931
In dienst gesteld 15 november 1932
Uit dienst gesteld getorpedeerd op 30 juli 1945
Waterverplaatsing 10.000 ton
Afmetingen 190 x 20 x 5,28 meter
Techniek en uitrusting
Machinevermogen 107.000 pk
Snelheid 32 knopen
Bemanning 1.196 koppen
Bewapening 9 x 8"/55 kanon
8 x 5"/25 luchtafweergeschut
8 x .50 machinegeweer
vliegtuigen
2xOS2U Kingfisher
Portaal  Portaalicoon   Marine

De USS Indianapolis (CA-68) was een zware Amerikaanse kruiser van de Portlandklasse en was vernoemd naar de stad Indianapolis. De USS Indianapolis was het laatste schip dat ten onder ging in de Tweede Wereldoorlog als gevolg van een vijandelijke aanval.

Geschiedenis[bewerken]

De Indianapolis werd op 17 november 1931 te water gelaten door New York Shipbuilding en gedoopt door Miss Lucy Taggart, dochter van de toenmalige burgemeester van Indianapolis, Thomas Taggert. Het schip werd in dienst genomen op 15 november 1932 door Kapitein John M. Smeallie. Het schip vervoerde de eerste componenten van de atoombom Little Boy naar het eiland Tinian.

Torpedo-aanval[bewerken]

Op de terugreis werd het schip op 30 juli 1945 tussen Leyte en Guam getorpedeerd door de Japanse onderzeeboot I-58 onder commando van luitenant-ter-zee 1e klas Hashimoto. De Amerikaanse marine, de United States Navy, was in de laatste dagen van de oorlog gemakzuchtig geworden vanwege het uitblijven van acties door Japanse onderzeeboten en er werden beperkte veiligheidsmaatregelen genomen. Na het afleveren van de materialen ging de USS Indianapolis dan ook zonder escorte terug naar Leyte. Ze werd echter onderschept door I-58, die zes torpedo's lanceerde. Twee troffen doel en binnen twaalf minuten helde het schip over en zonk naar de bodem, waarbij 300 man gelijk omkwamen. Het overgrote deel kwam in zee terecht, waarbij velen bezweken door uitdroging en aanvallen van haaien voor ze gered werden. De reddingsactie kwam laat op gang omdat pas actie werd ondernomen nadat de vermissing na vier dagen werd opgemerkt. In totaal kwamen 879 mensen om het leven. Dit was het grootste verlies voor de United States Navy op zee.

Nasleep[bewerken]

Kapitein-ter-zee Charles Butler McVay werd voor de krijgsraad gedaagd omdat hij de veiligheidsmaatregelen verzaakt had door onder meer niet een zigzagkoers te hebben gevaren in vijandelijke wateren. De commandant van de I-58 verklaarde dat dit niets had uitgemaakt, omdat zijn torpedo's altijd doel hadden getroffen. McVay werd desondanks schuldig bevonden en in rang teruggezet. Later werd McVay gerehabiliteerd door admiraal Chester W. Nimitz en kon hij zijn marineloopbaan voortzetten. Toen hij met pensioen ging, had hij de rang van Rear Admiral (schout-bij-nacht) bereikt. Ondanks zijn rehabilatie kreeg McVay voortdurend bedreigingen via telefoon en post en nadat zijn vrouw overleed aan kanker, pleegde McVay in 1968 zelfmoord.

Onderscheidingen[bewerken]

Voor de verdiensten in de Stille Oceaan gedurende de Tweede Wereldoorlog ontving de Indianapolis tien Battle Stars.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]