USS Langley (CV-1)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
US Naval Jack 48 stars.svg
USS Langley (CV-1)
USS Langley (CV-1) onderweg bij San Diego, Californië, 1928, met Vought VE-7 vliegtuigen op het vliegdek. USS Somers (DD-301) op de achtergrond
USS Langley (CV-1) onderweg bij San Diego, Californië, 1928, met Vought VE-7 vliegtuigen op het vliegdek. USS Somers (DD-301) op de achtergrond
Geschiedenis
Werf Mare Island Navy Yard

Ombouw: Norfolk Navy Yard

Kiellegging 18 oktober 1911
Tewaterlating 14 augustus 1912
In dienst 7 april 1913

20 maart 1920

Uit dienst 24 maart 1920
Omgedoopt USS Jupiter (AC-3)

11 april 1920 - USS Langley ((CV-1)

Status Op 27 februari 1942 door Japanse vliegtuigen getroffen en daarna door eigen schepen tot zinken gebracht.
Algemene kenmerken
Deplacement 13.990 longton (leeg) - 15.150 longton (volgeladen)
Lengte 158,50 meter

Vliegdek: 165,30 meter

Breedte 19,90 m

vliegdek: 20 m

Diepgang 5,70 m (oorspronkelijk) - 7,30 m (later)
Voortstuwing en vermogen 3 stoomketels, gekoppeld met turbines en een elektrische aandrijving
Snelheid 15,5 knopen
Type kolentransportschip
Bemanning 468
Bewapening * 4 x 12.7-cm L/51 kanonnen

4 x snelvuurkanonnen

Portaal  Portaalicoon   Maritiem

De USS Langley (CV-1) en (AV-3), was het eerste vliegdekschip en vliegtuigmoederschip van de Verenigde Staten en van de Amerikaanse marine. Het werd in 1922 uit een twee jaar oud marine-kolentransportschip, de USS Jupiter (AC-3), verbouwd tot een vliegkampschip en herdoopt tot USS Langley (CV-1). Op 27 februari 1942 moest de USS Langley, onderweg naar Java, door een Japanse luchtaanval, opgegeven worden en door begeleidende torpedobootjagers tot zinken worden gebracht.

Geschiedenis[bewerken]

De USS Langley kreeg door zijn rechtlijnige zijaanzicht bij de matrozen, de spotnaam Covered Wagon (huifkar). Het schip was oorspronkelijk niet als vliegtuigmoederschip gebouwd. Het marine-kolentransportschip USS Jupiter werd in 1920 op de Norfolk Navy Yard verbouwd en in 1922 als vliegkampschip weer in dienst gesteld. Op 11 april 1920 werd de naam veranderd van Jupiter naar Langley naar de Amerikaanse astronoom en psychiater Samuel Pierpont Langley.

Op 17 oktober 1922 voerde luitenant-vlieger Virgil C. Griffin met een dubbeldekker Vought VE-7 de eerste start en landing uit, op het dek van een US-vliegtuigmoederschip. In oktober en november 1922 stegen van de USS Langley de eerste vliegtuigen voor testoperaties op in het Caraïbisch luchtruim. Daarna voer het schip naar de Stille Oceaan.

In 1924 ontwikkelden de marinepiloten, onder leiding van kapitein-ter-zee-vlieger Joseph M. Reeves, start- en landingstechnieken. Voor het eerst werd er een remhaak achter het vliegtuig aangebracht om de remkabel op het vliegdek te grijpen tijdens de deklanding. Ook werd er voor de eerste keer een vangnet gespannen om een doorschieting van het vliegtuig te voorkomen. In de latere jaren twintig stelde de Amerikaanse marine immers grotere en snellere vliegdekschepen in dienst.

De USS Wasp (CV-7) zou de normen van de Washington vlootovereenkomstverdragen niet overschrijden.

De USS Langley bleef slechts tot 1936 als vliegtuigmoederschip in dienst. Daarna werd het op de Mare Island Navy Yard tot vliegtuiggeleidingschip voor watervliegtuigen verbouwd. Het nieuwe classificatienummer luidde AV-3. De goed getrainde maar uitbestede piloten van het vliegdekschip werden op de Lexington en Saratoga overgeplaatst.

De verbouw tot vliegkampschip had als doel voor de Verenigde Staten de bouw van modernere vliegdekschepen, zoals de USS Lexington, USS Saratoga, Yorktown, en opvolgers zoals de USS Wasp (CV-7) mogelijk te maken. Op 26 februari 1937 eindigde de taak als vliegdekschip en begin april werd de USS Langley bij de Aircraft Scouting Force ingedeeld. Het voormalige eerste vliegdekschip pendelde tussen Seattle, Sitka, Pearl Harbor en San Diego.

Na een overtocht naar de Atlantische Oceaan in 1939 kwam het in het begin van de Pacific-oorlog, als vliegtuigmoederschip van de Pacific-vloot voor Cavite op de Filipijnen voor anker. De Pacific-oorlog was al in wezen al begonnen tussen China en Japan, dat Mantsjoerije al bezet had. Onder andere in Shanghai hadden de Japanners huisgehouden onder de Chinese bevolking, met slachtingen en vernederingen.

Na de transportreis naar Balikpapan, Borneo en Darwin, in december 1941, ondersteunde de USS Langley de Australische luchtmacht, midden januari 1942, bij onderzeebootopsporingspatrouilles voor de kust van Darwin.

Ondergang[bewerken]

Op 22 februari 1942 verliet de USS Langley de Australische haven Fremantle, in opdracht van ABDACOM naar Tjilatjap op Java, om de bedreigde geallieerde eenheden met 32 Curtiss P-40-vliegtuigen te versterken. Maar kort voor het doel van de bevoorradingsreis werden de USS Langley en escorteschepen door een Japanse luchtaanval op 27 februari 1942 aangevallen.

Na de derde aanvalsgolf werd de USS Langley vijfmaal zwaar getroffen. Dit kostte 16 opvarenden het leven. Op dit moment werd ook de gecombineerde geallieerde vloot van schout-bij-nacht Karel Doorman in de Javazee, bijna geheel, door de Japanse invasievloot in de grond geboord. Deze zeeslag duurde tot de volgende dag, 28 februari. Ondertussen brandde de USS Langley zo hevig dat de begeleidende torpedojagers USS Whipple en USS Edsall haar tot zinken brachten. De overlevenden werden door de escortejagers aan boord genomen.

Kort overzicht[bewerken]

  • 17 oktober 1922: Eerste start- en landingsvlucht op een vliegdek met een dubbeldeksvliegtuig, een Vought VE-7, door luitenant-vlieger Virgil C. Griffin.
  • Januari 1923: Aanvang van de eerste regelmatige vliegoperaties in de Atlantische Oceaan.
  • November 1924: Wisselend tussen de Westkust en Hawaï. Overname van scholingsopgavens, pilotentrainingen en vliegtuigpraktijklessen, onder leiding van kapitein-vlieger Joseph M. Reeves.
  • Oktober 1936: Verbouw tot vliegdekschip-watervliegtuigmoederschip (AV-3) en verblijf in de Stille Oceaan.
  • Begin april 1937: In gebruik genomen voor de Aircraft Scouting Force.
  • Februari tot juli 1939: Deelname bij de Atlantische Vloot.
  • September 1939: Als vliegtuigtransportschip in de westelijke Stille Oceaan.
  • 1942: Naar Australische en Indonesische wateren.
  • 27 februari 1942: 5 Japanse vliegtuigbomtreffers en 16 doden.

Zie alsook[bewerken]

Externe links[bewerken]