USS Seawolf (SSN-21)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Naval Jack of the United States.svg
USS Seawolf (SSN-21)
De USS Seawolf tijdens testen op 16 september 1996.
De USS Seawolf tijdens testen op 16 september 1996.
Geschiedenis
Besteld 9 januari 1989
Werf Electric Boat Company
Kiellegging 25 oktober 1989
Tewaterlating 24 juni 1995
Gedoopt 24 juni 1995
Status In actieve dienst
Thuishaven Naval Submarine Base New London
Algemene kenmerken
Deplacement 9.173 ton
Lengte 108 m
Breedte 12,2 m
Diepgang 11,0 m
Voortstuwing en vermogen 1 kernreactor type S6W
Snelheid 35 knopen (65 km/u), 20 knopen (37km/u) in stilte
Bemanning 15 officieren en 101 matrozen
Bewapening - acht 30 inch (762 mm) torpedobuizen
- 50 torpedo's
- 100 zeemijnen
Vliegtuigen en faciliteiten n.v.t.
Portaal  Portaalicoon   Maritiem

De USS Seawolf (SSN-21) is het eerste schip van de gelijknamige klasse onderzeeërs van de Amerikaanse marine. Het is de vierde onderzeeër genoemd naar de vis de zeewolf. Het schip werd in gebouwd door de divisie "Electrical Boat" van de firma General Dynamics, in samenwerking met Newport News Shipbuilding. Op 24 juni 1995 werd het schip te water gelaten en gedoopt door Margaret Dalton. Op 19 juli 1997 werd het schip in dienst genomen, met Commandant David M. McCall als bevelvoerder.

De Seawolf is een ontwerp uit de Koude Oorlog, ontworpen als vervanging van de Los Angelesklasse en als antwoord op de Sovjet-Russische Akula-klasse. Oorspronkelijk waren er 29 boten gepland, maar met het einde van de Koude Oorlog werd het ontwerp als te duur aanzien. Er werden maar drie schepen van deze klasse gebouwd. In plaats werd de kleinere, maar ironisch genoeg duurdere, Virginiaklasse ontworpen.

Controlekamer van de USS Seawolf (SSN-21)
Insigne

Missies[bewerken]

  • 2001 - Noord-Atlantische Oceaan
  • 2003 - Noord-Atlantische Oceaan
  • 2006 - Westelijke Grote Oceaan

Onderscheidingen[bewerken]

2007[bewerken]

Zie ook[bewerken]