U 125 (Kriegsmarine)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De U-125 was een IXC-onderzeeboot van de Duitse Kriegsmarine tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ze stond onder bevel van de onfortuinlijke kapitein-luitenant-ter-Zee Ulrich Folkers. Op 6 mei 1943 beleefden ze hun laatste avontuur in zee...

Samen met de U-123, U-66, U-130 en U-109 voer de U-125 tijdens Operatie Paukenschlag de Atlantische Oceaan over om daar, in de Amerikaanse wateren en later in de Caraïbische Zee de koopvaardijschepen het leven lastig te maken. In januari 1942 brachten ze gezamenlijk 62 schepen, met een totaal van 327.000 ton scheepsruimte tot zinken, in de tweede helft van januari. Daarna schuimden ze de CaraIbische Zee af, terwijl nieuwe aangekomen u-boten, de kust voor de Verenigde Staten onveilig maakten. De verliezen aan scheepsruimte was onrustbarend. Voor de Duitse U-boten was het een nieuw veelbelovend jachtterrein en een heropleving van de tweede "gouden tijd".

Gebeurtenis en einde U-125[bewerken]

Op de nacht van 6 mei 1943, lokaliseerde de Britse torpedobootjager HMS Oribi de U-125 in de dichte mist, met zijn radar. Even voor 03.00 u. doemde de Brit plotseling op, - voor de U-boot leek het, alof ze uit het niets kwam - en ramde haar met een snelheid van 20 knopen (37 km/u) tegen de nietsvermoedende U-125. De onderzeeboot was ernstig beschadigd en de Brit dacht dat de U-boot tot zinken was gebracht, en verdween weer in de dikke mist.

Maar de U-125 overleefde deze harde klap wel en dreef nog rond. Om 03.31 u. berichtte commandant Ulrich Folkers met de boordradio, tot een dringend verzoek voor hulp. De U-552, U-381, U-413 en de U-260, kregen bevel tot assistentie. De U-614 en U-402 werden ook bevolen in hun actiegebied, om bijeen te komen in de sector, van de beschadigde U-125 en hem eveneens te hulp te snellen.

Al deze U-boten zochten naar de gewonde U-125, tot tegen de morgen van 7 mei in de dichte mist. De Britse korvet HMS Snowflake had radiocontact om 03.54 u. en kreeg contact, via zijn radar met de ongelukkige U-boot, tot ongeveer 100 meter afstand. Door de voortdurende dichte mist wisten de Britten niet goed wáár hij precies bevond, omdat de U-125 té dicht lag.

Plotseling trok de dichte mist weg en in het sterrenlicht werd het U-bootsilhouet meteen verraden. De Britse korvet keerde zich meteen tegen hem en trachtte de U-125, op zijn beurt, weer te rammen. Maar de U-125 ontsnapte op het nippertje de terugkerende korvet, die hem dan onder vuur nam. Omdat de U-125 te zwaar beschadigd was en wegduiken onmogelijk bleek wegens de beschadigde druktanks, lieten ze hun U-boot, door 5 explosievenladingen uiteenknallen, met de hoop, HMS Snowflake mede te beschadigen, omdat die op een bepaalde afstand langzij voer. De Duitse bemanning sprongen voordien in het water en wachtte daar op een afstand zwemmend, op de explosie van hun boot. De korvet ontsnapte aan het nippertje van deze ontploffing en was nauwelijks beschadigd. Eigenlijk was de grootste explosie binnenin de onderzeeër, die meteen daarna wegzonk naar de oceaanbodem. De Duitsers daarentegen, zwommen in het koude water en hoopten op een redding van de Britten en keerden zwemmend terug naar de twee wachtende korvetten. Ze waren vast van overtuigd dat zeemannen, vriend of vijand, elkaar, in de hoogste nood, niet in de steek lieten.

Een andere korvet, HMS Sunflower, kwam eveneens op het strijdtoneel rond die tijd en overzag de situatie. Hij zag de Duitse bemanning hulpeloos in de nachtelijke oceaan rondzwemmen en zond een radioboodschap aan zijn escortegroepschef. De commandant van HMS Sunflower berichtte de escorte-commandant van het fregat HMS Tay van het gebeuren, en vroeg een goedkeuring, om de Duitsers bij hun aan boord te nemen. Met een bevel, wat als een schokkend antwoordt overkwam, voor de korvetcommandanten, kregen ze orders: "No approved to pick up survivors !" - ("Geen goedkeuring tot het oppikken van overlevenden !")

De korvetten HMS Sunflower en HMS Snowflake keerden terug, met een wrang en onbehagelijk gevoel, richting konvooi, de Duitse bemanning achterlatend in de nachtelijke oceaan... Toen de overige U-boten op de plaats des onheils arriveerden op de morgend van 7 mei, waren alle 54 manschappen omgekomen, door onderkoeling, afmatting en verdrinking.

Einde U-125[bewerken]

Op 6 mei 1943 werd de U-125 tot zinken gebracht door rammen, kanonvuur en door zelfexplosie, ten oosten van Newfoundland, in positie 52°30' N. en 45°20' W., door de Britse toepedobootjager HMS Oribi en de korvet HMS Snowflake. Alle 54 manschappen, waaronder hun commandant Ulrich Folkers, kwamen hierbij om.

Commandanten[bewerken]

  • 3 Maart, 1941 - 15 Dec, 1941: Kptlt. Günter Kuhnke (Ridderkruis)
  • 15 Dec, 1941 - 6 Mei, 1943: Kptlt. Ulrich Folkers (+) (Ridderkruis)

Externe links[bewerken]

  1. HMS Tay
  2. HMS Oribi
  3. HMS Snowflake
  4. HMS Sunflower