Union Démocratique et Socialiste de la Résistance

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politiek in Frankrijk

Politiek in Frankrijk
Bestuurlijke indeling
Regering van Frankrijk (huidige)
President (lijst)
Premier van Frankrijk
Ministers van Buitenlandse Zaken
Ministers van Binnenlandse Zaken
Ministers van Defensie
Ministers van Financiën
Ministers van Justitie
Senaat (lijst)
Assemblée Nationale (lijst)
Politieke partijen
Secretaris-generaal Élysée

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Frankrijk

De Union Démocratique et Socialiste de la Résistance (Nederlands: Democratische en Socialistische Unie van het Verzet), was een centrum-rechtse georiënteerde partij tijdens de Vierde Franse Republiek. De partij was in 1947 medeoprichter van de Liberale Internationale.

Geschiedenis[bewerken]

De UDSR werd in 1945 opgericht en kwam voort uit de niet-communistische verzetsbeweging Mouvement de Libération Nationale (Nationale Bevrijdingsbeweging, MLN). De partij trachtte zich als arbeiderspartij te profileren, maar slaagde hierin niet, omdat de Section Française de l'Internationale Ouvrière (SFIO) - de traditionele socialistische partij - de meeste aantrekkingskracht op de arbeiders bleef uitoefenen. In 1946 fuseerde de partij met de Parti Démocrate (PD). De PD was na de Tweede Wereldoorlog opgericht door verzetslieden die voor de oorlog tot de Parti Démocrate Populaire (PDP) - een rooms-katholieke sociale partij - behoorden en tegen de oprichting van de christendemocratische Mouvement Républicain Populaire (MRP) waren.

Het lukte de UDSR niet om een vernieuwende, sociaaldemocratische en sociaal-liberale partij te worden. De partij schoof op naar rechts van het centrum, maar weigerde zich overigens te zien als een centrum-rechtse partij maar als "links republikeins"[1].

De UDSR nam sinds in veel kabinetten van de Vierde Franse Republiek deel. Tijdens de woelige jaren '50, toen Frankrijk een bloedige oorlog in Indochina uitvocht en de Franse Overzeese Gebieden (dat wil zeggen koloniën) om meer autonomie (in sommige gevallen zelfs onafhankelijkheid) eisten, was UDSR bereid de bevolking in de Franse Overzeese Gebieden tegemoet te komen. François Mitterrand - de latere president - was één van de leidende figuren binnen de UDSR en was minister van Franse Overzeese Gebiedsdelen in de jaren '50.

Een ander belangrijk UDSR politicus was René Pleven die van 12 juli 1950 tot 10 maart 1951 en van 11 augustus 1951 tot 20 januari 1952 premier was.

Pleven was voorzitter van de UDSR, maar ondervond concurrentie van Mitterand. Mitterand werd in 1953 tot voorzitter van de UDSR gekozen en de partij schoof op naar links. In 1956 trad de UDSR toe tot de centrum-linkse Front Républicain, een samenwerking van de Parti Républicain, Radical et Radical-Socialiste (PRS), SFIO en het Centre National des Républicains Sociaux (CNRS, Gaullisten). Het Front Républicain won de parlementsverkiezingen van 1956 en de UDSR maakte weer deel uit van het kabinet onder leiding van premier Guy Mollet (SFIO). Als gevolg van de Algerije politiek van premier Mollet viel het kabinet echter in juni 1957. Korte tijd hierna was het met de invloed van de UDSR gedaan.

De rechtervleugel van de UDSR (Pleven e.a.) steunde de machtsovername van generaal Charles de Gaulle in mei 1958, terwijl de linkervleugel van de UDSR (Mitterand e.a.) de machtsovername veroordeelde (Mitterand sprak van een "permanente coup d'état")

De UDSR bleef bestaan tot 1964, toen de partij opging in het door Mitterand opgerichte Convention des Institutions Républicaines (Conventie van Republikeinse Instituties, CIR). Sommige UDSR'ers keurden de fusie af en sloten zich aan bij de Christendemocraten, de (linkervleugel der) Gaullisten of bij de liberalen. In 1971 ging het CIR op haar beurt op in de Parti Socialiste (zie: Epinay Congres), thans de voornaamste linkse partij in Frankrijk.

Zie ook[bewerken]

Verwijzing[bewerken]

  1. De termen "rechts" en zelfs "centrum-rechts" werden in Frankrijk lange tijd geassocieerd met monarchisme. Ook als een partij wel degelijk rechts was, waaronder de Rassemblement des Gauches Républicaines, bleef men zich hardnekkig "links" noemen