Union pour la Démocratie Française

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politiek in Frankrijk

Politiek in Frankrijk
Bestuurlijke indeling
Regering van Frankrijk (huidige)
President (lijst)
Premier van Frankrijk
Ministers van Buitenlandse Zaken
Ministers van Binnenlandse Zaken
Ministers van Defensie
Ministers van Financiën
Ministers van Justitie
Senaat (lijst)
Assemblée Nationale (lijst)
Politieke partijen
Secretaris-generaal Élysée

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Frankrijk

De Union pour la Démocratie Française (UDF, Nederlands: Unie voor Franse Democratie) was een Franse politieke partij van centristische en christendemocratische signatuur die in 2007 werd ontbonden.

De UDF kwam in 1978 door initiatief van president Valéry Giscard d'Estaing tot stand als fusie van verschillende centrum- en centrum-rechtse partijen, die niet-gaullistisch waren en Giscard d'Estaing steunden voor herverkiezing, omdat zij hem prefereerden boven een gaullist. De volgende partijen gingen op in de UDF:

De naam Union pour la Démocratie Française is afgeleid van een boek van Giscard d'Estaing, "Démocratie Française".

Na haar oprichting werd de partij geleid door Giscard d'Estaing, Jean Lecanuet en Raymond Barre. In 1998 liet de huidige partijvoorzitter, François Bayrou, voor het eerst van zich horen. Hij verzette zich hevig tegen samenwerking met het extreemrechtse Front National van Jean-Marie Le Pen, terwijl sommige UDF'ers met die partij wilden samenwerken. Sindsdien kreeg de stroming rond Bayrou de overhand en werd iedere samenwerking met het FN uitgesloten. Kort daarop werd Bayrou voorzitter van de UDF. De Démocratie Libérale, die niet geheel afwijzend stond tegenover samenwerking met het FN, trad daarop met haar voorzitter Alain Madelin uit de UDF. Een deel van de DL zag deze zet van Madelin niet zitten en bleven binnen het UDF. Zij richtten de Pôle Républicain Indépendant et Libéral (PRIL) op.

Tijdens het Partijcongres van 1998 in Rijsel werd het voorstel van Bayrou om de unie om te zetten in een partij door de Force Démocrate en de PRIL gesteund. De PRV en de PPDF verwierpen het idee en legden de nadruk op de zelfstandigheid van hun partijen en de intentie om zelfstandig te blijven. Voorlopig bleven de PRV en PPDF zelfstandig binnen de UDF. In 1999 begon de UDF een eigen lijst, los van de lijstverbinding met de RPR-DL voor de Europese verkiezingen van dat jaar. De steeds lossere verhouding met de RPR van Chirac - dit ondanks het feit dat de UDF een coalitiepartner was in het kabinet-Raffarin - leidde tot protesten binnen de UDF en ook tot kritiek op partijvoorzitter Bayrou. In 2002 besloten veel UDF'ers, waaronder een groot deel van de PRV en PPDF, zich aan te sluiten bij Chiracs Union pour la Majorité Présidentielle (UMP, de huidige Union pour un Mouvement Populaire). De groep rondom François Bayrou raakte hierdoor geïsoleerd. Ondanks dit alles bleef de UDF in de regering. Ook maakt het deel uit van het huidige kabinet-Villepin (onder leiding van Dominique de Villepin). De UDF wil liever niet in de oppositie, omdat deze voornamelijk links is.

Ideologisch gezien is de UDF voornamelijk centrum-rechts. Iedereen en iedere politieke partij kan tot de UDF toetreden, tenzij men extreem-rechts is. De UDF is echter niet-Gaullistisch. Op economisch gebied zijn er UDF'ers, die een economie van sociale gerechtigheid nastreven, maar ook UDF'ers, die een laissez-faire economie nastreven. Naast kritiek op het leiderschap van Bayrou, was de onduidelijke economische koers van de UDF één van de redenen van de DL (laissez faire-georiënteerd) om uit de UDF te treden.

In 2002 werden er 29 UDF'ers in de Franse Nationale Vergadering gekozen.

Op 16 mei 2006 traden François Bayrou en 10 andere UDF-parlementsleden vóór een motie van wantrouwen van de Parti Socialiste gericht tegen premier Dominique de Villepin. De motie haalde overigens niets uit daar de regeringspartij Union pour un Mouvement Populaire (UMP) een meerderheid in het parlement bezat. Bayrou en de 10 andere UDF'ers werden vervolgens door de pers gezien als een oppositiepartij, en niet zoals voorheen, als een pro-UMP partij.

Op 25 april 2007, in de aanloop van de Franse parlementsverkiezingen van dat jaar, kondigde Bayrou de vorming aan van een partij die de UDF moest opvolgen: Mouvement Démocrate (MoDem, Democratische Beweging). Op 10 mei kwam de partij van de grond. De meerderheid van de UDF-parlementsleden zagen niets in de nieuwe partij en sloten zich aan bij het Nouveau Centre (NC, Nieuw Centrum), dat een alliantie vormde met Nicolas Sarkozy's UMP, terwijl de MoDem onafhankelijk bleef opereren.

Zowel de NC en de MoDem zijn centristische partijen. Zie voorts: Nouveau Centre - Mouvement Démocrate.


Europa[bewerken]

De UDF was sterk pro-Europees. De partij streeft naar een federaal Europa. Tot 2004 maakte de UDF deel uit van de Europese Volkspartij, maar in 2004 was de partij samen met de Italiaanse La Margherita medeoprichter van de Europese Democratische Partij. Bij de Europese verkiezingen van 2004 behaalde de UDF 12% van de stemmen. Er zijn 11 UDF'er lid van het Europees Parlement. De UDF bevecht het Euroscepticisme.

Jongerenbeweging[bewerken]

In 1998, ter gelegenheid van de gedeeltelijke omvorming van de unie tot een partij, werd er een jongerenbeweging, Jeunes UDF, opgericht. Lidmaatschap was er voor jongeren tussen de 16 en 35 jaar. Voorzitter van de jongerenbeweging is Arnaud de Belenet.

Voorzitters[bewerken]

Verkiezingsresultaten voor de Franse Nationale Vergadering en het Europees Parlement[bewerken]

Nationale Vergadering[bewerken]

Europees parlement[bewerken]

  • 1999: 9,3% - 9 zetels
  • 2004: 12,0% - 11 zetels

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]