Vaste telefonie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vaste aansluitingen per 100 inwoners 1997-2007

Vaste telefonie (of vaste telefoon, huistelefoon) is een vorm van telecommunicatie waarbij gebruik wordt gemaakt van een bekabeld telefoonsysteem. De term die men hiervoor kan gebruiken is 'telefoneren' of ook wel 'bellen'. De term 'vaste telefoon' is eigenlijk niet meer helemaal juist, aangezien de telefoontoestellen van tegenwoordig nagenoeg allemaal draadloze handsets betreffen. Echter, het signaal waarmee deze toestellen werken, is nog wel werkzaam door middel van bedrading. De oorspronkelijke analoge telefoonlijn wordt ook wel POTS genoemd.

Historie[bewerken]

Als uitvinder van de telefoon wordt over het algemeen Alexander Graham Bell genoemd, terwijl in feite de totstandkoming van de telefoon een proces was waar meerderen hun bijdrage aan hebben geleverd. Dit proces bestreek min of meer de jaren tussen 1854 en 1892. Het eerste telecombedrijf ooit was gevestigd in Boston in de Verenigde Staten en heette Bell Telephone Company.

Nederlandse vaste telefoniemarkt[bewerken]

In Nederland heeft het toenmalige staatsbedrijf PTT lange tijd een monopolie gehad voor abonnementen op het traditionele vaste net. Sinds 2007 is dit echter gestopt en is het mogelijk om een vast analoog telefoonabonnement geheel onder te brengen bij een andere aanbieder. Al eerder kon men de gesprekken zelf voeren via een andere aanbieder.