Verdrag van 1818

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Aanpassingen aan de territoriale grenzen van de Verenigde Staten

De Conventie betreffende visserijen, grenslijnen en herinvoering van slaven tussen de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Ierland staat ook bekend als de Conventie van Londen, de Anglo-Amerikaanse Conventie van 1818, de Conventie van 1818 of eenvoudigweg als het Verdrag van 1818. Het werd ondertekend in 1818 en behandelde de grensconflicten tussen de Verenigde Staten en de Britten. Het verdrag maakte een gezamenlijke bezetting en kolonisering mogelijk van het gebied Oregon Country, dat bij de Britten en in de Canadese geschiedenis beter bekendstaat als het Columbia District van de Hudson's Bay Company, samen met het zuidelijke deel van het andere bonthandelend district Nieuw-Caledonië.

Het verdrag betekende het laatste definitieve territoriumverlies van de Aaneengesloten Staten, namelijk het meest noordelijke punt van het Louisianaterritorium boven de 49e breedtegraad. Dit staat beter bekend als Milk River in het hedendaagse zuiden van de Canadese provincie Alberta. De Britten stonden heel Rupertland ten zuiden van de 49e breedtegraad en ten westen van de Rocky Mountains af, inclusief de Red River-kolonie.

Geschiedenis[bewerken]

Het verdrag werd voor de Verenigde Staten onderhandeld door Albert Gallatin (ambassadeur voor Frankrijk) en Richard Rush (ambassadeur voor het Verenigd Koninkrijk); en voor het Verenigd Koninkrijk door Frederick John Robinson (schatmeester van de Royal Navy en lid van de Britse Geheimraad) en Henry Goulburn (staatssecretaris[1]). Het verdrag werd ondertekend op 20 oktober 1818. De ratificaties vonden plaats op 30 januari 1819[2]. De Conventie van 1818 betekende samen met het Verdrag van Rush-Bagot van 1817 het begin van verbeterde relaties tussen het Britse Rijk en zijn vroegere kolonies. Ze maakte ruimte voor positievere betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Canada, niettegenstaande dat het verzet tegen de Amerikaanse invasie een primaire verdedigingsstrategie was in Canada tot aan de Tweede Wereldoorlog.

Ondanks het relatief goedaardige karakter van het akkoord leidde het hoe dan ook tot een hevige strijd om de overheersing van Oregon Country in de volgende twee decennia. De Britse Hudson's Bay Company[3] ondernam een hevig offensief om de inmenging van Amerikaanse bonthandelaars in het gebied tegen te gaan. Tegen de jaren 1830 ontwikkelde het bedrijf, terwijl de druk in de Verenigde Staten steeg om de regio te annexeren, een doelbewust beleid om alle bontdragende dieren uit te roeien in Oregon Country. Dit met als bedoeling de overblijvende winst te maximaliseren en de komst van Amerikaanse bergbewoners te vertragen. Deze politiek van koloniale ontmoediging kreeg tot op zekere hoogte weerstand te verduren vanwege John McLoughlin (hoofdvertegenwoordiger van de Hudson's Bay Company in Fort Vancouver) die regelmatig soelaas en gastvrijheid bood aan Amerikaanse immigranten die aan de standplaats over de Oregon Trail aankwamen.

Halverwege de jaren 1840 leidde de kentering van Amerikaanse immigratie alsook de claim van de Amerikaanse politieke beweging op het gebied tot hernieuwde onderhandelingen van het akkoord. Het Verdrag van Oregon in 1846 stelde de 49e breedtegraad in als de grens tussen de Verenigde Staten en Brits Noord-Amerika tot aan de Grote Oceaan

Referenties[bewerken]

  1. LexUM. CUS 1818/15 Subject: Commerce. Canado-American Treaties. University of Montreal (1999) Geraadpleegd op 2006-03-27
  2. United States Department of State, Treaties In Force: A List of Treaties and Other International Agreements of the United States in Force on November 1, 2007. Section 1: Bilateral Treaties (PDF), Compiled by the Treaty Affairs Staff, Office of the Legal Adviser, U.S. Department of State., 2007, Washington, DC [2007-11-01], 2007-11-01, p. 320 Geraadpleegd op 2008-05-23.
  3. die voorheen een handelsnetwerk had opgebouwd op Fort Vancouver op het benedenbekken van de Columbia River, samen met andere forten in wat vandaag het oosten van de staten Washington en Idaho is, en ook aan de kusten van Oregon en in de Puget Sound