Vergelijking tussen de drie grote tragedieschrijvers

	Aischylos (ca. 525-456 v.Chr.)	Sophokles (496-405 v.Chr.)	Euripides (480-406 v.Chr.)
totale productie / bekroond	ca. 80 stukken waarvan 7 bewaard / 13 maal bekroond	meer dan 100 stukken waarvan 7 bewaard / 24 maal bekroond	92 stukken waarvan 17 bewaard / slechts 5 maal bekroond.
structuur van de tragedies	• eenvoud van bouw en rechtlijnige handeling • groot aandeel van koorlyriek (koor = soort acteur) • invoering van een tweede acteur (deuteragonistes)	• handeling afgeremd door het handelen van een andere persoon of zwenking (peripeteia) • klassieke soberheid, evenwicht tussen koorlyriek en dialoog • invoering van een derde acteur (tritagonistes)	• soms onverzorgd en/of ingewikkeld (anekdoten) • aandeel van het koor vermindert (soms zangen uitgevoerd door de acteurs in plaats van het koor)
taal en stijl	• groots en geweldig, epische breedheid • woordkeuze en beeldspraak zeer authentiek	• beheerste kracht en soberheid • taaltechnisch meesterschap	• vrij volks • soms pathetisch (Euripides beïnvloedde de Hellenistische "barok")
karakteruitbeelding van de personages	(vergelijk met een archaïsch beeld) • sober maar krachtig getekend (beperkt tot enkele expressieve trekken) → lapidair	(vergelijk met een klassiek beeld) • nadruk op het wilselement: de held kiest zelf • graag confrontatie van tegenstrijdige geaardheden	(vergelijk met een hellenistisch beeld) • dicht bij de alledaagse werkelijkheid (driften en verborgen passies in de mens: liefde, ziekte enz.) • aandacht voor de vrouwelijke psychologie
tragiek en zin van het lijden	• de held is verantwoordelijk voor zijn daden, maar komt in conflict met de Moira (= het noodlot) en met Zeus • bezondigt de mens zich aan hybris dan treft hem de Wraak (Nemesis) • "door lijden leren"	• de mens kan toch zijn uitwendig levenslot niet zelf bepalen en moet daardoor lijden • het lijden wordt overwonnen door het besef dat niettemin het beste en het zuiverste in de mens ongeschonden blijft	• lijden komt voort uit het conflict tussen 1° handhaving van eigen persoonlijkheid en 2° passies binnen en toeval buiten de mens • vaak ontbreekt de positieve zingeving aan het lijden (dan komt verzoening door een deus ex machina)
houding t.o.v. religieuze en morele waarden	• zoekt verzoening tussen de mens en de transcendente machten (voor wie soms angst) • vindt die verzoening in het lijden, dat aan de held zijn hoogste bestemming geeft	• beperkt het aandeel van de Moira en de interventies van de goden, zonder aan traditionele waarden te raken • vaak wordt lijden aanvaard als komende uit de hand van een welwillende godheid (niet in vraag gesteld!)	• onderwerpt mens, maatschappij, goden en religie aan kritiek (invloed van de sofisten) • toch nog ver van het absolute rationalisme