Verloving

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De verloving is het wederzijds geven van een trouwbelofte. De verloving geeft geen rechtsvordering tot het aangaan van het huwelijk, noch tot schadevergoeding wegens niet-vervulling van de belofte. De verloving zelf is dan ook een informele gebeurtenis, waarvoor geen officiële handelingen zijn vereist.

Verlovingsperiode[bewerken]

De periode waarin een koppel toewerkt naar een huwelijk noemt men de verlovingsperiode. In Nederland en België vindt in die periode de verplichte ondertrouw (huwelijkaangifte) plaats. Tot in de jaren 1970 werd er in Nederland regelmatig verloofd. In de 21e eeuw komt de verloving echter minder voor.[bron?]

Symboliek[bewerken]

De verloving is bedoeld om publiekelijk aan te geven dat men van plan is te trouwen. Een trouwdatum hoeft echter niet noodzakelijk al bekend te zijn. Soms gaat de verloving gepaard met het uitwisselen van verlovingsringen. De verlovingsring wordt gewoonlijk aan de ringvinger gedragen, traditioneel aan de rechterhand bij katholieken en aan de linkerhand bij niet-katholieken.

Afhankelijk van het budget verhuist de ring tijdens het huwelijk naar de andere hand (bij katholieken van de rechter- naar de linkerhand en bij niet-katholieken van de linker- naar de rechterhand[1]) of wordt er een trouwring gekocht.

Iconografie[bewerken]

In de iconografie is een rode anjer het symbool van de verloving.[2]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Zo Hoort het Nu, Elsevier, Amsterdam/Brussel, ISBN 90-10-04668-0, 1983
  2. Hall, J. (2000). Hall's Iconografisch Handboek. Leiden: Primavera Pers. ISBN 9074310052