Victor Legley

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Victor Legley (Hazebroek, Frans-Vlaanderen, 18 juni 1915 - Oostende, 28 november 1994) was een Belgisch componist, muziekpedagoog en altviolist.

Levensloop[bewerken]

Legley werd in Frans-Vlaanderen geboren, maar had (Belgisch-) Vlaamse ouders. Zijn eerste muzieklessen - altviool, harmonie en contrapunt volgde hij in Ieper bij Lionel Blomme. Hij studeerde vervolgens vanaf 1935 altviool, kamermuziek, contrapunt en fuga aan het Koninklijke Muziekconservatorium van Brussel bij Raymond Moelaert, Léon Jongen, François Broos en Maurice Dambois. Hij voltooide die studie met vier eerste prijzen.

Van 1936 tot 1948 werkte hij als altviolist in het Symfonieorkest van het N.I.R.. Aangemoedigd door zijn collega altviolist Gérard Ruymen volgde hij van 1941 tot 1943 lessen compositie bij Jean Absil. Hij sloot deze studie af met een Tweede Prix de Rome. Na de oorlog speelde hij in het Orkest van de Muntschouwburg en het Kwartet Déclin. In 1947 verliet hij het orkest om tot in 1976 verschillende functies bij de Belgische omroep (N.I.R., later BRT) te bekleden. Naast zijn werk voor radio en televisie was hij van 1948 tot 1950 hij leraar aan het Stedelijk Conservatorium te Leuven. In 1949 werd hij benoemd tot professor harmonie aan het Koninklijke Muziekconservatorium van Brussel en in 1956 tot professor compositie en muziekanalyse aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth. In 1987 ontving hij een eredoctoraat van de Vrije Universiteit van Brussel.

In 1980 werd Victor Legley gekozen tot voorzitter van de Belgische Auteursvereniging SABAM en hij vervulde deze functie tot 1992. Ook was hij van 1986 tot 1990 voorzitter van de Unie van Belgische Componisten. Legley schreef verschillende Mededelingen van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schonen Kunsten van België.

Ook als Jurylid en voorzitter van verschillende internationale wedstrijden, zoals de Koningin Elisabethwedstrijd, het Concours International de Chant Lyrique'de Verviers en de Internationale Pianowedstrijd Bösendorfer-Empire was hij zeer gezien.

In 1986 werd hij onderscheiden als grootofficier van de Leopoldsorde.

Composities[bewerken]

Het oeuvre van Victor Legley telt 124 opusnummers, waaronder acht symfonieën, diverse concerti, strijkkwarteten, liedbundels en één opera.

Werken voor orkest[bewerken]

  • 1941 Symfonische variaties op een oud Vlaams lied op. 6
  • 1942 Eerste Symfonie op. 10
  • 1944 Suite voor orkest, op. 18
  • 1946 Musique pour une tragédie grecque voor orkest, op. 24
  • 1947 Concerto voor viool en orkest, op. 27
  • 1947 Tweede Symfonie op. 29
  • 1947 De gouden rivier voor orkest
  • 1950 De boer die sterft;; voor recitanten en orkest, op. 34 - tekst: Karel van de Woestijne
  • 1952 Divertimento voor orkest, op. 41
  • 1953 Derde Symfonie op. 42
  • 1954 Kleine Carnaval - Ouverture
  • 1956 Concertino voor slagwerk en orkest, op. 49
  • 1958 De stalen kathedraal
  • 1958 Ouverture pour une Comédie de Goldoni op. 53
  • 1958 La cathédrale d'acier- De Stalen Kathedraal voor orkest, op. 52
  • 1959 Concerto voor piano en orkest op. 39
  • 1964 Diptyque voor orkest, op. 60
  • 1964 Vierde Symfonie op. 61
  • 1965 Vijfde Symfonie op. 64
  • 1966 Concerto voor harp en orkest op. 66
  • 1966 Tweede Concerto voor viool en orkest op. 67
  • 1971 Concerto voor altviool en orkest op. 78
  • 1976 Concerto grosso voor viool, altsaxofoon en strijkorkest, op. 87
  • 1976 Zesde Symfonie - Ypriana op. 88
  • 1989 Herfst, op. 113
  • 1990 Derde Concerto voor viool en orkest op. 115
  • 1993 Achtste Symfonie op. 121

Werken voor harmonieorkest en brassband[bewerken]

  • 1977 Le Bal des Halles voor harmonieorkest, op. 43/b
  • 1979 Before Endeavours fade, op. 92/b
  • 1979 Volharden voor brassband, op. 98
  • 1980 Hommage à Jean Absil voor saxofoonkwartet en harmonieorkest, op. 97
  • 1980 Triptiek voor brassband, op. 99
  • 1986 Paradise Regained, op. 26/b
  • 1989 Symfonie nr. 7 voor groot harmonieorkest, op. 112
    1. Quasi adagio, dolcissimo e molto sostenuto
    2. Allegro-scherzando
    3. Quasi adagio
    4. Finale
  • 1990-1991 Petite Introduction pour une Fête Royale
  • Fanfare J(eunesses) M(usicales)

Toneelwerken[bewerken]

  • 1966 De cluyte van de twee naakten of de mooie onbekende opera

Kamermuziek[bewerken]

  • 1947 Tweede Strijkkwartet
  • 1948 Middagmuziek
  • 1952 Sonate voor klarinet en piano
  • 1963 Vierde Strijkkwartet
  • 1958 Cinq miniatures voor saxofonkwartet, op. 54
  • 1961 Blazerskwintet voor fluit, hobo, klarinet, fagot en hoorn, op. 58
  • 1964 Cinq Pièces voor gitaar, op. 62
  • 1969 Trois mouvements voor koperblazers en slagwerk, op. 76
  • 1979 Strijktrio
  • 1973 Trio voor viool, cello en piano
  • 1984 Divertimento voor houtblazersensemble, op. 104
  • 1986 Suite in re voor klavecimbel, op. 108
  • 1990 Mélodie voor trombone en piano
  • 1991 Romance voor viool en piano, op. 120

Werken voor piano[bewerken]

  • 1954 Cinq portraits op. 46
  • 1963 La farce des deux nues voor piano, op. 59
  • 1966 Muziek voor twee piano's op. 68
  • 1985 Vierde Sonate voor piano

Werken voor orgel[bewerken]

  • 1950 Sonate voor orgel op. 35

Koormuziek[bewerken]

  • 1951 De gevallen vriend voor gemengd dubbel koor a cappella, op. 37 - tekst: Jos de Haes

Vocaalmuziek met orkest of instrumenten[bewerken]

  • 1944 Cinq mélodies françaises voor alt en piano, op. 15
  • 1948 Het gevecht met het hart voor tenor en piano, op. 32 - tekst: Marcel Coole
  • 1950 Cantique spirituel voor vier vrouwenstemmen en piano, op. 36 - tekst: René Ménard
  • 1951 Sept haï-kaï de Kyo Murakami voor sopraan en strijkkwartet, op. 38 - tekst: Kyo Murakami
  • 1965 Zeng voor sopraan en strijkkwartet, op. 63 - tekst: Jos Vandeloo
  • 1974 La Terra e la morte voor vrouwenkoor a capella en sopraansolo, op. 83 - tekst: Cesare Pavese

Boeken[bewerken]

  • Karel de Schrijver: Victor Legley - Levende componisten uit Vlaanderen - Vol. 2 Antwerpen. 1955.
  • Biografie van Victor Legley in Het Belgisch Muziekleven uitg. dr. De Nationale Muziekraad, nr. 3, 1969.