Victor Westhoff

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Standbeeld ter gedachtenis aan Victor Westhof bij het Onland in het Springendal door Willem van der Velden

Prof. dr. Victor Westhoff (Sitoebondo (Oost-Java), 12 november 1916 - Zeist, 12 maart 2001) was een Nederlandse bioloog. Hij werd vooral bekend door zijn bijdragen aan de vegetatiekunde en de natuurbescherming. Hij schreef samen met Den Held het boek De plantengemeenschappen in Nederland dat binnen de vegetatiekunde als "Westhoff en Den Held" een begrip werd. Voorts heeft hij het natuurbeheer in Nederland theoretisch onderbouwd en er richting aan gegeven.

Leven en werk[bewerken]

Victor Westhoff kreeg zijn opleiding als vegetatiekundige voor een deel bij de Zwitser Josias Braun-Blanquet in Montpellier, die de basis legde voor de Frans-Zwitserse school waartoe ook Westhoff behoorde. Andere leermeesters zijn Meijer-Drees en De Leeuw. Hij promoveerde op de plantengemeenschappen die langs de kust te vinden zijn. Samen met Meltzer schreef hij het eerste Nederlandstalige plantensociologische handboek. Hij was van 1943 tot 1947 hoofd van de afdeling Landschapsverzorging van de ANWB. Omstreeks die tijd stimuleerde hij met goed gevolg het bestuur van Landschap Overijssel om het gebied Dal van de Mosbeek aan te kopen[1]. Daarna werd hij wetenschappelijk medewerker aan het Laboratorium voor plantensystematiek en -geografie van de Landbouwhogeschool Wageningen, vervolgens Hoofd van de afdeling Botanie en plaatsvervangend directeur van het Rijksinstituut voor Veldbiologie ten behoeve van het Natuurbehoud. Ten slotte werd hij hoogleraar in de vegetatiekunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen van 1967 tot 1981. In 1969 verscheen het boek Plantengemeenschappen in Nederland, dat hij samen met de student-assistente Den Held schreef. Vanaf 1995 verscheen het vijfdelige werk De vegetatie van Nederland, dat Westhoff en Den Held moest vervangen. Ook daaraan leverde hij bijdragen.

Op het terrein van natuurbescherming was hij lange tijd een autoriteit. In augustus 1945 hield hij in Drachten voor de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie (NJN) een rede over het natuurbeheer in Nederland. De NJN was het namelijk oneens met de economische exploitatie van natuurgebieden door Natuurmonumenten en zorgde daarbij voor roerige ledenvergaderingen. De rede van Westhoff betekende een ommekeer in dit conflict. Westhoff legde uit dat de natuurwaarden in Nederland vooral gebonden zijn aan bepaalde oude vormen van agrarisch beheer. Hierbij ontstaan zogenaamde half-natuurlijke gemeenschappen en daar worden de zeldzaamheden in gevonden. Natuurbeheer dient dat oude agrarische beheer na te bootsen om de half-natuurlijke gemeenschappen in stand te houden. Zo leverde hij de basis voor de Klassieke Natuurbeschermingsvisie die tot ver in de jaren 70 dominant bleef. Ook bij verdere ontwikkeling van deze visie was hij erg belangrijk.

In 1970 verscheen het eerste deel van het driedelig werk Wilde Planten Algemene inleiding. Duinen. Zilte gronden , deel 2 Het lage land verscheen in 1972 en deel 3 De hogere gronden in 1973,[2] dat een uitvoerige beschrijving geeft van vegetaties en planten in Nederlandse landschappen. Hiervan werden er meer dan 100.000 verkocht.

Hij had veel belangstelling voor religie. Als kleinzoon van een dominee had hij later ook belangstelling voor het boeddhisme. Bekend van hem is de stelling dat het protestantisme een betere basis is voor natuurbescherming dan het rooms-katholicisme, dat meer belangstelling heeft voor de culinaire waarde van natuur. Westhoff had bovendien een grote bewondering en belangstelling voor de muziek van Wolfgang Amadeus Mozart.

Westhoff overleed op 84-jarige leeftijd ten gevolge van een auto-ongeluk na een etentje met oude vrienden.

Standbeeld[bewerken]

Op zeven plaatsen in natuurgebieden in Nederland staat een door Willem van der Velden gemaakt beeld ter gedachtenis aan Victor Westhoff met de tekst: hij observeert - hij beschrijft de natuur - in al haar verscheidenheid - telkens weer - hij volgt de natuur. - Ter gedachtenis aan Victor Westhoff (1916 - 2001): In de duinen van Meijendel, De Verbrande Pan bij Bergen, de Badhuiskuil op Terschelling ter hoogte van paal 8, het natuurgebied het Onland in het Springendal (Twente, provincie Overijssel), het Korenburgerveen, het dal van de Geul en de Botanische Tuin in Nijmegen.

Publicaties[bewerken]

Hij heeft veel geschreven, bijna 600 artikelen over geobotanie en taxonomie zijn gepubliceerd. Verder schreef hij levensbeschouwelijke werken en poëzie. Enkele van zijn gedichten zijn gepubliceerd onder zijn pseudoniemen: Atlanticus en Peter Sandifort. Drie dichtbundels zijn van hem verschenen:

In 2002 verscheen een bibliografie:

  • Victor Westhoff Bibliografie 1933-2002. Samenstellers 1991: M.J.Goris, H.G.J.M. van der Hagen, S.M. Hennekens, J.T.Hermans, J.H.J. Schaminée. Bewerkt door B.J. Veld en J.N. Westhoff-de Joncheere. Aangevuld in november 2013 door J.N. Westhoff-de Joncheere.[3]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties

Referentie

  1. Morssinkhoff, H., e.a.: Zeven Dalen, Zeven Verhalen - over de bronnen van Twente, 1e druk, 2007, ISBN 978-90-812249-1-8, blz. 28
  2. Westhoff, Prof. dr. V. (1970-1973) Wilde planten. Flora en vegetatie in onze natuurgbieden uitg. Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Amsterdam Zie overzicht publicaties in de Koninklijke Bibliotheek
  3. Bibliografie Victor Westhoff

Bronnen

  • Schaminee, J.H.J, A.H.F Stortelder en V. Westhoff: De vegetatie van Nederland deel 1. Uppsala/Leiden 1995
  • Zonneveld, Ies: Mijn herinneringen aan Victor Westhoff, De levende Natuur jaargang 102, aflevering 3 blz. 112-113