Video on demand

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Video on demand (VOD), video op aanvraag of video op verzoek is een netwerkdienst die een gebruiker toelaat om, op het moment dat hij dit wil, video te bekijken. Een VOD-systeem is vaak onderdeel van interactieve televisie. De systemen zijn ofwel 'streaming', waarbij men al kan beginnen te kijken terwijl de video over het netwerk wordt verzonden, of 'download', waarbij het volledig programma eerst naar een set-topbox wordt gedownload voor men begint met kijken.

De systemen laten de gebruiker toe om de video te pauzeren, door te spoelen of terug te spoelen en te vertragen en bieden dus verschillende mogelijkheden die men bij de traditionele videorecorder VCR vond. Nieuwe functionaliteiten zijn: verspringen naar een voorgaand of verderliggend beeld en de voordelen van digitale wijze van distributie en opslag. Providers bieden doorgaans via hun VOD-platform films en recente televisieprogramma's aan.

Videoservers kunnen in een LAN of lokaal netwerk geplaatst worden, zodat gebruikers video van hoge kwaliteit kunnen bekijken en het systeem snel op de aanvragen kan reageren. Om een ruimer publiek te bereiken kunnen videoservers zich in een WAN bevinden, maar de responstijd neemt dan meestal af. VOD-diensten kunnen via het internet aan thuisgebruikers worden aangeboden wanneer deze beschikken over een kabelmodem of DSL-lijn.

Subscription video on demand (SVOD) is onbeperkte VOD voor een vaste prijs per maand.

Geschiedenis[bewerken]

De eerste commerciële VOD-dienst werd gelanceerd in Hongkong rond 1990. De technologie stond echter nog in zijn kinderschoenen, Video CD's waren een goedkoper alternatief en betaaltelevisie was niet ingeburgerd in Hong Kong. Hong Kong Telecom maakte verlies, en de dienst werd stilgelegd toen deze in 2000 door Pacific Century Cyberworks was overgenomen.

VOD-diensten werden echter in verschillende delen van de wereld beschikbaar. Veel streaming VOD-systemen worden door kabelproviders aangeboden, die de grote downstream bandbreedte van hun kabelsystemen kunnen gebruiken om films en televisieprogramma's aan te bieden.

Near video on demand[bewerken]

Een aanverwante technologie is near video on demand (NVOD). Hierbij sturen de zenders de video in meerdere kanalen via breedbandnetwerken. Verschillende kopieën van eenzelfde programma worden over korte tijdsintervallen (typisch 10 tot 20 minuten) uitgestuurd. De gebruiker kan dan op één van deze tijdsintervallen het programma beginnen te bekijken.

Aanbod[bewerken]

België[bewerken]

In Vlaanderen is video on demand overal beschikbaar via Telenet Digital TV, Belgacom TV en Mobistar TV. IN-DI mag momenteel door een geschil met Telenet niet onder eigen naam video on demand aanbieden.

Nederland[bewerken]

In Nederland wordt video on demand via de kabel en internet door meerdere aanbieders aangeboden. Het aanbod is nog niet heel erg groot, maar de grootste aanbieders van digitale televisie bieden 400 (UPC) tot 2000 (KPN) films aan.[1]

Ook via het internet kan video on demand bekeken worden. Via de websites van de grootste tv-kanalen zijn vaak afleveringen van series of films te bekijken.

SVOD via internet wordt aangeboden door Netflix en Ximon. RTL Nederland / Videoland heeft aangekondigd ook SVOD aan te gaan bieden.[2]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties