Villa Haas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Luchtfoto van Villa Haas, oktober 2010

Villa Haas is een villa uit het historisme in het dorpje Sinn in Duitsland, grenzend aan de rand van de Westerwald en de rivier Dill.[1] Sinn was tot 1868 de grens tussen het koninkrijk Pruissen en het Hertogdom Nassau. De villa, haar park en de omliggende straten "Hansastrasse / Rudolfstrasse" zijn culturele monumenten vanwege hun historische en artistieke betekenis.[2]

Geschiedenis[bewerken]

Het landhuis, zijn bijgebouwen en de tuin zijn ontworpen door architect Ludwig Hofmann (Herborn, 1862–1933), in opdracht gegeven in 1892 door geheimraad Rudolf Haas, eigenaar van het tegenoverliggende "Neuhoffnungshütte".[3] [4] Haas was medeoprichter van de vereniging 'Eisenhüttenleute' (later omgenoemd tot de staalvereniging VDEh) en lid van de renominierte vereniging van Nassau voor natuurkunde. [5] Familie Haas stamt uit het plaatsje Dillenburg, de voormalige residentie van Nassau. De familie had tot het millennium naast 168 mijnen, een ijzerhut, en verscheidene andere be- en verwerkende bedrijven, zoals walsbedrijven en een hoefijzerfabriek.[6] Staafstaal uit Nassau was nog in de Pruissische tijd een belangrijk exportproduct en een reden voor economisch succes. Dr. Klaus F. Müller kocht in 1978 de villa met park als medeoprichter van de Duitse en Europese orale implantologie en gebruikte delen van de villa als tandartspraktijk, laboratorium en onderwijsruimte.[7]

Bouwstijl[bewerken]

Tot de stijlelementen van het volumeuze (twee verdiepingen tellende) pand behoren rijk bewerkte stenen formaties over de kelderverdieping, met zandsteen omlijste ramen en gevelmotieven die georiënteerd zijn naar de Duitse renaissance. Het dak en de gevelformaties met klokkentoren geven een pittoreske indruk, welke wordt versterkt door de superieure traptoren met dakhelm, het mijnbouw pictogram, het glas-in-loodwerk en de gedetailleerde gevels. Andere waardevolle stijlcomponenten zijn een klein paviljoen (theehuis) en de smeedijzeren hoofdpoort.[8].

Tuinen[bewerken]

De als monument beschermde tuin bevat naast zeldzame planten, struiken en bomen, ook veel stijlelementen van een historisch park, zoals de ruïne met ijskelder, de grot, de arcades, de vijver, het rondell, de fonteinen, de tuinbeelden, etc. Het Chinese theehuis, dat vroeger aan de klippen van rivier de Dill gelegen lag, schijnen terug te voeren te zijn op een plan van een Duitse koloniale officier in Tsingtao; bovenluitenant Retzlaff. Verwijzingen naar een over ruiterpad ontsloten Engelse landschapstuin zijn alleen nog rudimentair aanwezig.

Park Villa Haas 2013

Het landhuis met park is een van de weinig behoudene recreaties van het historisme en bevat meer dan honderd verschillende plantensoorten. Zij is deel van het gebied Herborn (Hessen)/Beilstein/Hörre, welk werd beschreven door Johann Daniel Leers in zijn boek "Flora Herbornensis" [9] in biodiversiteit met de exacte locaties in 1775. Deze listenings zijn volgens Karl Löber "van een ongeëvenaarde nauwkeurigheid en geven nog steeds de mogelijkheid tot een moeiteloze verificatie." (Quote vertaald vanuit het Duits). [10] [11]

Literatuur[bewerken]

  • Landesamt für Denkmalpflege Hessen (Hrsg.): Lahn-Dill-Kreis I. ( Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland, Kulturdenkmäler in Hessen.) Friedr. Vieweg & Sohn, Braunschweig / Wiesbaden 1986, ISBN 3-528-06234-7.
  • Friedhelm Gerecke: Historismus, Jugendstil, Heimatstil in Hessen und im Rheinland. Die Bauten des Architekten und Denkmalpflegers Ludwig Hofmann (1862–1933) aus Herborn. Verlag Michael Imhof, Petersberg 2010, ISBN 978-3-86568458-5.
  • Otto Renkhoff: Nassauische Biographie, p.262, ISBN 3-922244-90-4.
  • Rolf Georg, Rainer Haus, Karsten Porezag: Eisenerzbergbau in Hessen, pp. 329 und 415, ISBN 3-925619-00-3.
  • Gerd Andriessen:, 100 Jahre W. Ernst Haas und Sohn, Sonderdruck Dillzeitung 26-05-1954.
  • Klaus F. Müller: Park und Villa Haas - Historismus, Kunst und Lebensstil. Verlag Edition Winterwork, 2012, ISBN 978-3-86468-160-8.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Klaus F. Müller: Park und Villa Haas - Historismus, Kunst und Lebensstil. Verlag Edition Winterwork, 2012, ISBN 978-3-86468-160-8.
  2. Landesamt für Denkmalpflege Hessen (Hrsg.): Lahn-Dill-Kreis I. p. 352.
  3. Ingrid Bauert-Keetman, Helmut Prawitz: Geschichte des Eisenwerkes Neuhoffnungshütte und der Firma W. Ernst Haas & Sohn, Sinn, Dillkreis. Sinn 1963.
  4. Otto Renkhoff: Nassauische Biographie, p. 262, ISBN 3-922244-90-4.
  5. Gerd Andriessen:, 100 Jahre W. Ernst Haas und Sohn, Sonderdruck Dillzeitung 26-05-1954.
  6. Rolf Georg, Rainer Haus, Karsten Porezag: Eisenerzbergbau in Hessen, pp. 329 und 415, ISBN 3-925619-00-3.
  7. Fritz Cunz: Herborner Tageblatt, 04-11-1978: Aus der alten Villa Haas wurde eine Zahnarztpraxis.
  8. W. Bauer: Von Türbeschlägen, Fensterkörben, Wetterfahnen und anderem Eisenzeug. In: Heimatjahrbuch für den Dillkreis, Band 14 (1971). Weidenbach, Dillenburg 1970, pp. 53–96.
  9. Johann Daniel Leers: Flora Herbornensis. Exibens plantas circa herbornam nassoviorum crescentes. 1775. (Latijn)
  10. Karl Löber: Johann Daniel Leers und seine Flora Herbornensis. In: Heimatjahrbuch für den Dillkreis 1962, p. 37.
  11. Karl Löber: Wanderungen durch die Heimatnatur, Frühsommerleben im Sinner „Beilstein“., pp. 48–52.