Vloek van het winnende bod

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De vloek van het winnende bod (Engels: Winner's curse) is een paradox in de veilingtheorie als onderdeel van de speltheorie (game theory). Het komt erop neer dat bij een veiling van gewone, uitwisselbare goederen in combinatie met onvolledige informatie het winnende bod altijd te hoog is. Het gaat dan om goederen die voor iedereen dezelfde waarde vertegenwoordigen.

Als je uitgaat van de veronderstelling dat de juiste prijs van een kavel het gemiddelde is van de schatting van elk van de deelnemers aan een veiling, dan zijn er mensen die de waarde te laag inschatten en anderen die de waarde te hoog inschatten. Het veilingkavel wordt toegeslagen aan de hoogste bieder, degene met de hoogste schatting van de waarde en dat is in deze redenering altijd te veel.

De paradox geldt mutatis mutandis voor de laagste bieder op een inkoopveiling.

Deze paradox is theorie en tegelijk een harde werkelijkheid. Veel veilinggangers kennen dit verschijnsel, uit eigen ervaring of omdat men het ziet gebeuren. Men probeert deze paradox wel te omzeilen door altijd iets lager te bieden dan de subjectief geschatte waarde.

Ook doet de paradox zijn invloed gelden bij grote veilingen van belangrijke concessies of licenties, zoals de veiling van UMTS-frequenties of de openbare aanbesteding van concessies voor openbaar vervoer.