Vogelzang boomkikker
| Vogelzang boomkikker IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2004) |
|||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Hyla avivoca Viosca, 1928 |
|||||||||||||||
 Afbeeldingen Vogelzang boomkikker
|
|||||||||||||||
Vogelzang boomkikker op  Wikispecies
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De vogelzang boomkikker (Hyla avivoca) is een klimmende kikker uit de familie boomkikkers (Hylidae). De Nederlandse naam is waarschijnlijk een verbastering uit het Engels.
Inhoud |
[bewerken] Naam en geluid
Zoals de naam al doet vermoeden maakt deze kikker een soort zang-achtig geluid; een serie hoge klikgeluiden die na een aantal klikken steeds hoger worden waardoor een soort fluitje te horen is die een aantal verschillende tonen kan hebben; p-r-r-e-e-i-i-i-p. De keelzak van de mannetjes is dan ook erg groot en doorzichtig in opgeblazen toestand, maar dat is alleen vertraagd of op foto's te zien want in het echt gaat dat veel te snel voor het menselijk oog. Ook de wetenschappelijke naam verwijst hiernaar, want Aves (meervoud avi) betekent vogel en voca betekent luid.
[bewerken] Beschrijving
Soms kan de kikker 5 centimeter lang worden, maar in veel streken blijft de soort kleiner, ongeveer 3,5 cm. De kleur is meestal grijsbruin tot groen maar deze soort kan vrij sterk van kleur veranderen; donkere exemplaren zijn meestal geïrriteerd. Aan de binnenzijde van de dijen zit een brede witte vlek met kleine zwarte vlekjes en de 'bovenlip' is over de gehele lengte meestal wit tot geel.
[bewerken] Voorkomen en voortplanting
De vogelzangboomkikker komt voor in het uiterst zuidoostelijke deel van de Verenigde Staten, Alabama, Georgia, Mississippi, South Carolina, Louisiana en Florida, maar niet op het schiereiland ervan. De habitat bestaat uit open gebieden met hoge struiken waar de kikker in kan schuilen en jagen zoals weilanden en bosranden, liefst in de buurt van water. De vrouwtjes kunnen wel 1000 eitjes per keer leggen, maar omdat ze deze vaak afzetten in permanente (visrijke) wateren worden de meeste kikkervisjes al na korte tijd opgegeten. In de paartijd zijn de mannetjes van de vrouwtjes te onderscheiden door de donkere keel en ook zijn mannetjes gemiddeld kleiner.
Bronnen, noten en/of referenties:
- The frogs and toads of Georgia
- AMNH Geconsulteerd 5 augustus 2008
- Amphibiaweb
