Vojska PVO

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Russische Luchtstrijdkrachten

Vlag van Rusland Russische Rijk

Luchtmacht (1909 tot 1917)

Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie

Rode Luchtmacht (1918 tot 1991)

Maritieme Luchtvaart (1918 tot 1991)

Luchtverdediging (1948 tot 1991)

Strategische Raketstrijdkrachten (1959 tot 1991)

Vlag van Rusland Russische Federatie

Luchtmacht (sinds 1991)

Maritieme Luchtvaart (sinds 1991)

Strategische Raketstrijdkrachten (sinds 1991)

Russische Strijdkrachten

De Vojska PVO (Russisch:Войска ПВО of PVO Strany tot 1981) was de luchtverdedigingseenheid van de Sovjet-strijdkrachten. PVO is de afkorting voor Luchtverdediging. De eenheid werd gescheiden van de grondeenheden in 1948, en kreeg haar eerste commandant aangewezen in 1954. Tijdens de Sovjetperiode werd zij gezien als op twee na belangrijkste binnen de strijdkrachten, achter de Strategische raketstrijdkrachten en de grondtroepen.

In tegenstelling tot de Westerse luchtverdedigingsstrijdkrachten was de PVO Strany een zelfstandig onderdeel binnen de Sovjet-strijdkrachten, los van de Sovjet Luchtmacht. De primaire taak was het onderscheppen van de bommenwerpers van het Amerikaanse Strategic Air Command als die in Sovjet luchtruim zouden komen. De eenheid had haar eigen lijn van commando, scholen en radar. Zij was samengesteld uit drie hoofdgroepen: onderscheppingsjagereenheden, radiotechnische troepen en grond-luchtraketten. Vanaf het midden van de jaren '60 werden echter de PRO (de anti-raketverdediging) en de PKO (de anti-ruimteverdediging) sterker, en vormden de basis voor de huidige Russische Ruimte-eenheden. Organisatorisch gezien waren er twee belangrijke PVO-districten voor het grootste deel van de Sovjet-geschiedenis, Moskou en Bakoe, en de rest van het land was ingedeeld in PVO-regio's.

Tijdens de reorganisatie van 1981 moest de Vojska PVO veel command and control- en trainingsplaatsen afstaan, die aan de luchtmacht werden gegeven. Mathias Rusts vlucht naar Moskou in mei 1987 veroorzaakte een grote opschudding binnen de PVO. Het leek alsof na het neerschieten van Korean Air-vlucht 007 in 1983 niemand meer bereid was om een opdracht tot het neerhalen van Rusts kleine Cessna te geven, en modernisatieprogamma's binnen de PVO hadden ertoe geleid dat de communicatiesystemen aan de grenzen hun gegevens niet goed door konden geven aan de systemen dichter bij Moskou. PVO-commandant generaal A.I. Koldoenov was een van de eersten die werden ontslagen. Meer dan 150 officieren, de meesten van de PVO, werden aangeklaagd in de rechtbank en verwijderd van hun posten. Een grootschalige verandering van hoofdofficieren volgde.

In 1998 werden PVO-eenheden samengevoegd met de Russische Luchtmacht.

Inventaris (1987/1990)[bewerken]

In 1987 was de vliegtuiginventaris van de PVO als volgt:

1210 onderscheppingsjagers 
420 Mikojan-Goerjevitsj MiG-23 'Flogger'
305 Mikojan-Goerjevitsj MiG-25 'Foxbat'
240 Soechoj Su-15 'Flagon'
5 Soechoj Su-27 'Flanker'
80 Tupolev Tu-128 'Fiddler'
65 Jakovlev Jak-28 'Firebar'
95 Mikojan MiG-31 'Foxhound'
AWACS vliegtuigen 
7 Tupolev Tu-126 'Moss'
1 Beriev A-50 'Mainstay'

Grond-luchtraketten in 1990:

1400 S-25 Berkoet/SA-1 Guild (wordt vervangen door SA-10)
2400 SA-2 Guideline
1000 SA-3 Goa (300+ sites, 2 of 4 missile launchers/rails)
1950 SA-5 Gammon (130 sites)
1700 S-300/SA-10a Grumble (85 sites, 15 meer gebouwd)