Vorstendom Lucca en Piombino

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kaart met het grondgebied van het vorstendom Lucca en Piombino
Elisa Bonaparte en haar man Felix Bacciocchi op munten van het vorstendom (1806)

Het Vorstendom Lucca en Piombino (Italiaans: Principato di Lucca e Piombino) was een napoleontische staat in Toscane (Italië) van 1805 tot 1815.

De noord-Italiaanse stad Lucca, met het omringende land, was oorspronkelijk een republiek. In 1799 kwam Lucca onder Frans bewind, en in 1805 werd het een klein onafhankelijk vorstendom door toedoen van de Franse keizer Napoleon, die er zijn zus Elisa Bonaparte als prinses van Lucca op de troon zette, met haar man Felix Bacciocchi als prins-gemaal. In 1809 kreeg Elisa ook de stad Piombino en het omringende gebied.

Het Congres van Wenen verving in 1815 het vorstendom door het Hertogdom Lucca en plaatste de staat onder het bewind van de Bourbons, ter compensatie van het verlies van het hertogdom Parma, dat aan Napoleons voormalige echtgenote Marie Louise van Oostenrijk werd toegewezen. Piombino werd door het Congres van Wenen aan het Groothertogdom Toscane toegekend.

Zie ook[bewerken]