Walkman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Sony Walkman "SPORTS" uit het eind van de jaren 80.

Walkman is een term die in 1979 geïntroduceerd werd door de Japanse fabrikant van consumentenelektronica Sony. De walkman is bedacht door Masaru Ibuka, samen met Morita-san, oprichter van Sony. Het staat voor een op batterijen werkend apparaat dat compact cassettes afspeelt via een hoofdtelefoon en meegenomen kan worden tijdens het wandelen of fietsen. De eerste versie werd gelanceerd op 21 juni 1979[1].

De Duitser Andreas Pavel had twee jaar daarvoor, in 1977, een dergelijk apparaat al uitgevonden en zijn idee in verschillende landen gepatenteerd. Dat leidde tot een juridische strijd die na 20 jaar werd bijgelegd. Pavel ontving ettelijke miljoenen van Sony.[2]

Deze uitvinding, door Sony op de markt gebracht, werd in korte tijd razend populair bij de jongeren. Andere fabrikanten haastten zich om dergelijke apparaten uit te brengen, die in de volksmond allemaal walkman heetten maar officieel worden aangeduid als 'portable cassettespeler'.

De tape van een audiocassette heeft een levensduur van zo'n 15 tot 50 jaar. Van de huidige opneembare cd moet nog bezien worden wat de houdbaarheid is.

In 2010 stopte Sony met de productie van de walkman met audiocassette. In ongeveer 31 jaar heeft Sony ruim 200 miljoen walkmans die met audiocassettes konden draaien verkocht.[3] In 2011 werd ook de productie van de walkman voor minidisc stopgezet. Van deze walkman werden zo'n 22 miljoen exemplaren verkocht in de 19 jaar dat het toestel bestond.[4]

Opvolgers van de walkman[bewerken]

Sony bleef marktleider op het gebied van de walkman en produceerde half jaren tachtig apparaten die amper groter waren dan de behuizing van een compact cassette. In 1984 brachten de Japanners een portable cd-speler op de markt onder de naam "Discman", die in 2000 zou worden omgedoopt tot "CD Walkman". In 1992 introduceerde Sony de minidisc, waarmee digitaal geluid afgespeeld én opgenomen kon worden. Dit draagbare apparaat verving langzaamaan de walkman en was anno 2003 nog steeds in de winkels te vinden naast de discmans. Philips kwam in 1999 als eerste de markt op met een draagbare mp3-/cd-romspeler, de Expanium. De concurrentie wordt steeds groter op het gebied van draagbare geluidsdragers, de consument had anno 2004 de keuze uit:

  • de klassieke walkman (geluidsdrager: cassette)
  • cd-walkman (geluidsdrager: compact disc)
  • dat-walkman (geluidsdrager: dat-cassettes)
  • minidisc-walkman (geluidsdrager: minidisc)
  • walkman met computerbestanden voor muziek, zoals MP3, Ogg Vorbis en WMA met een van de volgende gegevensdragers:

Walkmantelefoons van Sony Ericsson[bewerken]

Na het verliezen van een groot gedeelte van de markt naar andere bedrijven probeerde men het Walkman-merk nieuw leven in te blazen door middel van het op de markt brengen van een serie mobiele telefoons met mp3-afspeelfunctie onder het Sony Ericsson-merk. De enorm grote verkochte aantallen van Walkman-telefoons laten zien dat de draagbare audio en mobiele telefoonmarkten aan het samenkomen zijn. Sony Ericsson heeft tot nu toe het meeste succes met het integreren van muziekfuncties in hun mobiele telefoons, grotendeels door de walkmanexpertise van Sony[bron?].

Nieuwe ontwikkelingen[bewerken]

De nieuwste ontwikkeling op het gebied van walkmans is de opkomst van draagbare apparaten die behalve audio ook video kunnen afspelen. De Franse fabrikant Archos kwam hiermee in 2002 op de markt, en heeft inmiddels alweer de vierde generatie ontwikkeld. Deze PVP (Personal Video Player) is in staat om op basis van MPEG4 en het DivX-protocol video af te spelen op het ingebouwde lcd-scherm of weer te geven op een aangesloten televisie. De videokwaliteit van de laatste generatie spelers benadert die van dvd.

Effecten van de komst van de nieuwe geluidsdragers[bewerken]

Tegenwoordig leidt de compact cassette een kwijnend bestaan. Hoewel de meeste muziekafspeelapparatuur nog wel beschikt over afspeelmogelijkheden, zijn de cd, en haar opvolger de dvd stilletjes aan bezig om de cassette net als de vinyl lp in het museum te zetten. Het gebruik van solid-state-mp3-spelers neemt de laatste jaren sterk toe, vooral omdat zulke spelers welhaast ideaal zijn: ze zijn goedkoop, klein en licht, betrouwbaar, en verbruiken weinig batterijen. Volgens sommigen is het gebruik mede gestimuleerd door het illegaal downloaden van mp3-tracks via internet en p2p-netwerken, maar uiteraard is het ook mogelijk om legaal kopieën te maken en deze af te spelen op een mp3-speler.

In oktober 2010 kondigde Sony aan te stoppen met de productie van de walkman met muziekcassettes. In april 2010 werden de laatste exemplaren verscheept naar de verkopers. Sony verkocht wereldwijd meer dan 200 miljoen stuks.

Trivia[bewerken]

Walkman
  • Door de angst voor gehoorbeschadiging gingen vele fabrikanten halverwege de jaren tachtig ertoe over hun producten uit te rusten met een limiter, waardoor het maximale geluidsniveau tot een minder schadelijk punt werd teruggebracht en waar medepassagiers in het openbaar vervoer ook wel de voordelen van inzagen.
  • Omdat Sony zelf de term 'walkman' geen goed Engels vond, droegen de draagbare cassettespelers in Engelstalige landen aanvankelijk andere namen[bron?]. In de Verenigde Staten heette de walkman 'Soundabout', in Engeland 'Stowaway' en in Australië 'Freestyle'. Toen bleek dat veel toeristen uit deze landen in Japan een echte walkman kochten, concludeerde Sony dat de naam walkman toch niet zo slecht gekozen was, en werd deze ook in de Engelstalige landen ingevoerd.
  • De eerste draagbare muziekspeler die de naam Walkman droeg, was de Sony TPS-L2. Deze werd geïntroduceerd op 1 juli 1979.
  • De walkmans die in de DDR werden geproduceerd, hadden vrolijke kleuren: geel, roze en lichtblauw. Toen er vraag was naar walkmans in de kleur zwart "als in het westen" zei partijleider Erich Honecker: "Ons volk heeft geen behoefte aan zwarte walkmans."
Bronnen, noten en/of referenties