Walter Haworth

Walter Norman Haworth
19 maart 1883 - 19 maart 1950
Walter Haworth (1937)
Geboorteland	Verenigd Koninkrijk
Geboorteplaats	White Coppice
Plaats van overlijden	Birmingham
Nobelprijs voor de	Scheikunde
In	1937
Reden	"Voor zijn verdiensten op het gebied van de koolhydraten en vitamine C."
Samen met	Paul Karrer
Voorganger(s)	Peter Debye
Opvolger(s)	Richard Kuhn

Sir Walter Norman Haworth (White Coppice, 19 maart 1883 – Birmingham, 19 maart 1950) was een Brits scheikundige die het meest bekend is voor zijn baanbrekend werk aan ascorbinezuur (vitamine C) toen hij aan de Universiteit van Birmingham werkte.

Hij kreeg in 1937 de Nobelprijs voor de Scheikunde "voor zijn onderzoek naar koolhydraten en vitamine C". Hij deelde de prijs met de Zwitserse scheikundige Paul Karrer voor zijn werk aan andere vitamines.

In 1903 ging hij in Manchester scheikunde studeren tegen de wil van zijn ouders na eerst een tijdje in de linoleumfabriek van zijn vader gewerkt te hebben. Hierna studeerde hij in Göttingen.

In 1912 werd Haworth lector aan de Universiteit van St Andrews in Schotland en raakte geïnteresseerd in koolhydraatscheikunde, die in St Andrews werd onderzocht door Thomas Purdie (1843-1916) en James Irvine (1877-1952). Haworth begon zijn werk in 1915 met simpele suikers en ontwikkelde een nieuwe methode om methyl ethers uit suikers te maken met gebruik van methylsulfaten en alkali. Hierna begon hij onderzoek naar de structurele eigenschappen van disaccharides.

In 1934, toen hij met Edmund Hirst werkte, synthetiseerde hij vitamine C.

De Haworth projectie, een simpele manier om chemische structuren weer te geven, is naar hem genoemd. Hij werd geridderd in 1948, en stierf in 1950 op 67-jarige leeftijd.

Externe link

• Walter Haworth's biografie op de Nobelprijs Website