Webwinkel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een webwinkel is een online etalage waarbij diensten en producten kunnen worden aangeschaft via het internet.

Geschiedenis[bewerken]

Hoewel e-commerce op het wereldwijde web pas in de jaren 90 begon, was het al veel eerder mogelijk om online/digitaal goederen en of diensten te bestellen op afstand. In 1981 was het Thomson Holidays (Verenigd Koninkrijk) dat door middel van telefoonlijnen een datanetwerk opzette voor lokale reiswinkels. Het was mogelijk om via een modem in te bellen naar Thomson om reisinformatie op te vragen, reizen te boeken en ook te annuleren.[1] Ook het Franse Minitel was een voorbeeld van de mogelijkheid om 'digitaal' op afstand te kopen.

Het world wide web zoals wij het nu kennen is in 1990 ontwikkeld door Tim Berners-Lee. Een jaar later in 1991 hief de Amerikaanse National Science Foundation de eerder opgedragen beperkingen van het commercieel gebruik van het internet op. Daarmee was het voor het eerst officieel toegestaan om commercieel te verkopen op het internet.

Drie jaar later in 1994 werd er voor het eerst via het web iets verkocht. De Pizza Hut verkocht pizza's via het internet. Ook werd het SSL-protocol ontwikkeld. Daarmee konden (onder andere) webpagina's beter beveiligd worden.

In 1995 begon het steeds sneller te gaan met het verkopen via het internet. De bedrijven Amazon en eBay werden opgericht. En ook het postorderbedrijf Wehkamp startte in Nederland met het verkopen van kleding via een eigen website. Computergigant Dell is het eerste bedrijf dat in 1997 één miljoen dollar omzette aan online verkopen. Sinds Google in 1998 opgericht werd, kwamen er steeds meer bedrijven met verkoopwebsites bij. In hetzelfde jaar begon het spatten van de internetzeepbel.

Nederland[bewerken]

In Nederland startte in 1999 Bol.com, wat nu de grootste online webwinkel van Nederland is.[2]

In 2010 kwam Zalando op de Nederlandse markt. In datzelfde jaar vindt tevens de 100 miljoenste iDEAL-transactie plaats.[3]

Volgens het CBS telde Nederland op 1 januari 2010 7.100 webwinkels. In 2012 waren dit er 16.400.[4] Het aantal actieve Belgische webshops werd in maart 2012 op ruim 5000 geschat.[5]

Kooporiëntatie[bewerken]

Nederland[bewerken]

NIPO-Onderzoek heeft uitgewezen dat het internet in Nederland sinds 2002 het belangrijkste kooporiëntatiemedium is geworden, zelfs belangrijker dan de traditionele papieren catalogus. Sindsdien is het belang van internet alleen maar gegroeid. Webwinkels worden in hoge mate voor kooporiëntatie gebruikt, waarbij de koop niet per se online hoeft plaats te vinden. Daarbij neemt het online webwinkelen volgens de brancheorganisatie Thuiswinkel.org ook nog steeds fors toe, zij het dat de groei wat afvlakt. Verwacht wordt dat in 2015 ongeveer 11% van de omzet van de detailhandel online plaatsvindt.[6] Een belangrijke ontwikkeling is dat steeds meer fabrikanten het webwinkelen omarmen en inzien dat hun klanten zich vooral online (ook in webwinkels) oriënteren op hun producten. Dat verklaart ook de ontwikkelingen in de richting van een open catalogus.

Belemmeringen[bewerken]

Belemmeringen bij webwinkelen zijn:

  • Sommige producten lenen zich minder voor verkoop op afstand, zoals kleding of voedsel
  • Niet alle webwinkels zijn betrouwbaar gebleken
  • Niet alle webwinkels bieden een boter-bij-de-visbetaalmogelijkheid (rembours, betalen bij afhalen)
  • Klanten moeten thuis blijven om goederen in ontvangst te nemen
  • De uitlevering is traag
  • De productinformatie is onvolledig en het advies is beperkt.

Vergelijken[bewerken]

Er zijn veel webwinkels die aangesloten zijn bij een productenzoekmachine of productvergelijker. Hiermee krijgt men eenvoudig een overzicht welk product waar het goedkoopst is.

Betalen[bewerken]

Nederland[bewerken]

In Nederland is iDEAL de meest populaire online betaalwijze. Daarna volgen de creditcards, waar nog steeds ook in Nederland ongeveer drie op de vier Nederlandse consumenten die online aankopen doet, jaarlijks gebruik van maakt. In het buitenland zijn de creditcardbetalingen verreweg marktleider. In Nederland zijn er veel alternatieven als cadeaukaarten, zoals de Wallie-card, partijen die achteraf betalen aanbieden en PayPal ook actief, maar deze hebben in Nederland momenteel nog een relatief klein marktaandeel. Online betaalmethoden worden in de meeste gevallen gefaciliteerd door zogenaamde payment service providers.

Rechten[bewerken]

Zichttermijn 14 dagen[bewerken]

Op aankopen die via een webwinkel verricht worden is voorheel Europa een wettelijke zichttermijn (bedenktijd) van 14 dagen van toepassing. Bij terugsturen kan gebruik worden gemaakt van een modelformulier dat op de site van de webwinkel terug te vinden moet zijn[7]. Het is overigens niet verplicht dit formulier te gebruiken. Na de 14 dagen bedenktijd heeft de consument nog eens 14 dagen (zaterdag, zon- en feestdagen meegerekend) de tijd het product terug te sturen. Maximaal is de webwinkel het product dan 28 dagen kwijt[8].

Nederland[bewerken]

Foute prijsopgave: geen verplichting tot levering[bewerken]

Op 20 oktober 2006 bood webwinkel Otto in Nederland per ongeluk een HD-ready-breedbeeldtelevisie aan voor 99 euro terwijl de werkelijke prijs rond de 1000 euro lag. 11.950 personen bestelden in totaal 14.000 exemplaren. Dit kwam mede doordat tot 26 oktober duurde voordat Otto de fout kon herstellen. Otto gaf de volgende dag in een brief aan dat zij, met verwijzing naar de algemene voorwaarden, niet zouden leveren.

De stichting Postwanorder eiste vervolgens namens 850 klanten via de rechter levering van de televisie. De rechtbank in Breda en in hoger beroep het hof in Den Bosch[9] kwamen beiden tot de conclusie dat Otto de televisie niet hoefde te leveren.

Artikel 6:217 BW (Nederland) stelt: ‘Een overeenkomst komt tot stand door een aanbod en de aanvaarding daarvan’ Dit betekent dat verkoper en koper beiden de bedoeling moeten hebben de koop te willen sluiten. De uitgewisselde documenten als koopopdracht en bevestigingsmails (juridisch: wilsverklaring) zijn daarbij een vastlegging van de daadwerkelijke wil (juridisch: de wil) om de verkoop tot stand te brengen.

In het geval van Otto was die wil om voor 99 euro de televisie te leveren echter niet aanwezig. De mail met opdrachtbevestiging was dus een foute weergave van de wil van Otto om te verkopen voor de juiste prijs (juridisch: oneigenlijke dwaling). Daarmee kon de verkoop dus als niet gesloten worden beschouwd[10][11].

Wat nog wel meespeelt is dat de klant conform artikel Artikel 3:35 BW (juridisch: goeder trouw) toch recht heeft op levering als hij in redelijkheid kon vermoeden dat het een foutieve aanbieding betrof. Met 99 euro was dat voor het geval van Otto overduidelijk.

Ook Bol.com bood in november 2014 per ongeluk een laptop van meer dan 1000 euro aan voor 95 euro. Zij deed een beroep op artikel 4 lid 2 van haar algemene voorwaarden: Kennelijke vergissingen of fouten in het aanbod binden de ondernemer niet.. Hiermee kan de ondernemer zich indekken voor gevallen dat er wel fouten in de aanbieding zitten maar deze minder duidelijk voor de consument zijn. De fout moet ook dan overigens nog wel worden bewezen[12].

Keurmerken[bewerken]

Vanwege de twijfel van consumenten over de betrouwbaarheid en vriendelijkheid van webwinkels zijn er verschillende keurmerken opgericht. Daarnaast moeten webwinkels handelen volgens de Europese regelgeving in verband met veiligheid en betrouwbaarheid.

Techniek[bewerken]

Er zijn diverse webwinkelsoftwarepakketten, zowel betaald als open source, om op een eigen website te plaatsen. Grotere bedrijven kiezen vaak voor maatwerk, maar ook dan wordt er nog vaak gebruikgemaakt van opensourcesoftware. Daarnaast zijn er diverse bedrijven die een kant-en-klare webshop aanbieden in abonnementsvorm. Deze kunnen met behulp van een sjabloon (template) aangepast worden aan de huisstijl van de winkel.

Veel webwinkelsoftwarepakketten opereren losstaand. Veelal moeten de orders handmatig worden overgeheveld naar een administratie of ERP-pakket. Er is echter een tendens dat ERP-software en webwinkelsoftware steeds meer geïntegreerd gaan worden.[13] Dit levert enorme voordelen op voor de verdere afhandeling van de order, de voorraadstatus en eventuele statusmeldingen naar de klant.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. The Evolution Of Online Shopping – 60′s to the 90′s
  2. De geschiedenis van online shoppen
  3. De geschiedenis van ecommerce, 3 augustus 2010
  4. De Feiten & Cijfers HBD
  5. E-COMMERCE FEITEN IN BELGIË. bme.be (19 maart 2012) Geraadpleegd op 8 februari 2013
  6. Webwinkel weblog
  7. Modelformulier Herroeping Webwinkel. webwinkelkeur.nl (2013) Geraadpleegd op 19 november 2014
  8. Nieuwe consumentenwet voor webshops. ICTRecht (2013) Geraadpleegd op 19 november 2014
  9. Lcd tv te koop aangeboden voor € 99,00: geldig aanbod?. de Rechtspraak (22 januari 2008) Geraadpleegd op 19 november 2014
  10. Bart Gubbels. Een rechtsgeldige overeenkomst. Wet & Recht (19 november 2007) Geraadpleegd op 19 november 2014
  11. Foutieve prijzen bij OTTO – de jurisprudentie. http://netters.nl/+(19 november 2007) Geraadpleegd op 19 november 2014
  12. Foutieve prijzen bij OTTO – de jurisprudentie. Confirmo (19 november 2007) Geraadpleegd op 19 november 2014
  13. Logistiek.nl