Wereldkampioenschap matchplay 2012

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De 47ste editie van het Wereldkampioenschap matchplay (World Match Play Championship) wordt van 17-20 mei 2012 voor de derde keer gespeeld op de Finca Cortesin in Spanje.

Het toernooi werd in 1972 opgericht en sinds 1981 op The Wentworth Club gespeeld. Het werd daar zes keer gewonnen door Ernie Els en vijf keer door Severiano Ballesteros. Titelverdediger is Ian Poulter, die in 2011 in de finale Luke Donald, de nummer 1 van de wereld, versloeg en in 2010 ook het WGC - Matchplay won.

Prijzengeld[bewerken]

Spelers krijgen zowel prijzengeld als punten voor de Race To Dubai (R2D). Het totale prijzengeld is € 2.750.000 waarvan de winnaar € 700.000 krijgt en 566.660 punten voor de R2D; nummer 2 krijgt € 420.000 en 337.770 punten, als hij zijn 2de plaats niet met anderen deelt.

24 spelers[bewerken]

Robert Karlsson vervangt Paul Casey, die nog last heeft van zijn schouderblessure.

Verslag[bewerken]

De spelers worden door loting in groepen van drie verdeeld waarna er een round robin gespeeld wordt. Hierbij speelt speler A tegen B, A tegen C en B tegen C. Iedere gewonnen partij levert twee punten op, als de spelers na 18 holes gelijk staan, krijgt ieder een punt. Uit iedere groep zal een speler afvallen. De overgebleven 16 spelers doen zaterdag mee.

Round Robin[bewerken]

Groep Seve Ballersteros Totaal Groep Assar Gabrielsson Totaal Groep Arnold Palmer Totaal Groep Gustaf Larson Totaal
Vlag van Duitsland Martin Kaymer 0 0
0
Vlag van Engeland Justin Rose 2 2
4
Vlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel 1 0
1
Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell 2 2
4
Vlag van Spanje Rafael Cabrera Bello 2 2
4
Vlag van Engeland Robert Rock 0 2
2
Vlag van België Nicolas Colsaerts 1 0
1
Vlag van Zweden Robert Karlsson 0 1
1
Vlag van Engeland Richard Finch 0 2
2
Vlag van Noord-Ierland Darren Clarke 0 0
0
Vlag van Zuid-Afrika Retief Goosen 2 2
4
Vlag van Zuid-Afrika Jbe' Kruger 1 0
1
Groep Ian Woosnam Totaal Groep Greg Norman Totaal Groep Mark McCormack Totaal Groep Gary Player Totaal
Vlag van Spanje Sergio Garcia 2 2
4
Vlag van Zweden Peter Hanson 0 0
0
Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker 2 0
2
Vlag van Engeland Ian Poulter 2 2
4
Vlag van Spanje Alvaro Quiros 0 2
2
Vlag van Schotland Paul Lawrie 2 1
3
Vlag van Denemarken Thomas Bjørn 0 2
2
Vlag van Australië John Senden 0 0
0
Vlag van Japan Tetsuji Hiratsuka 0 0
0
Vlag van Colombia Camilo Villegas 1 2
3
Vlag van Zuid-Afrika Branden Grace 0 2
2
Vlag van Engeland Tom Lewis 2 0
2

Donderdag[bewerken]

Justin Rose begon met een serie birdies en toen hij op hole 6 een bogey maakte, had Robert Rock een dubbel-bogey, dus die partij was na hole 12 afgelopen.
Thomas Bjørn had zijn dag niet. Na 11 holes stond hij vijf down en na 14 holes verloor hij. Brandt Snedeker speelde met tien geleende stokken omdat zijn golftas niet was aangekomen.
Peter Hanson en Paul Lawrie gingen lang gelijk op, na hole 13 stonden ze weer All Square, Lawrie won met een bridie op hole 17.
Graeme McDowell had een slechte start en moest zich op hole 2 en 3 gewonnen geven. Hij stond na drie holes al 2 down en dat bleef zo tot hij eindelijk op hole 9 de eerste van een serie van drie birdies maakte waarna hij 1up stond. Na 16 holes stond hij weer gelijk met Robert Karlsson. McDowell won met een birdie op de laatste hole.
Rafael Cabrera Bello heeft vanaf de eerste hole voorgestaan. toch versloeg hij Martin Kaymer pas op hole 16.
De laatste partij die binnenkwam ging tussen Charl Schwartzel en Nicolas Colsaerts. Beiden wonnen slechts twee holes zodat ze na twaalf holes weer gelijk stonden. Colsaerts stond 1 up na vijftien holes maar de partij eindigde All Square.

Ronde 1[bewerken]
Match Groep Speler Uitslag Speler
1
Gary Player Vlag van Engeland Ian Poulter
3&2
Vlag van Australië John Senden
2
Mark McCormack Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker
5&4
Vlag van Denemarken Thomas Bjørn
3
Greg Norman Vlag van Schotland Paul Lawrie
2&1
Vlag van Zweden Peter Hanson
4
Ian Woosnam Vlag van Spanje Sergio Garcia
2&1
Vlag van Spanje Alvaro Quiros
5
Gustaf Larson Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell
1up
Vlag van Zweden Robert Karlsson
6
Arnold Palmer Vlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel
AS
Vlag van België Nicolas Colsaerts
7
Assar Gabrielsson Vlag van Engeland Justin Rose
7&6
Vlag van Engeland Robert Rock
8
Seve Ballersteros Vlag van Spanje Rafael Cabrera Bello
3&2
Vlag van Duitsland Martin Kaymer

Vrijdag[bewerken]

Ronde 2[bewerken]

Na deze ronde is soms al duidelijk wie er afvallen. In dit geval betreft dat Nicolas Colsaerts, Robert Karlsson en John Senden. Ook is het duidelijk dat Rafael Cabrera Bello en Paul Lawrie door gaan naar de volgende ronde.

Match Groep Speler Uitslag Speler
9
Gary Player Vlag van Engeland Tom Lewis
1up
Vlag van Australië John Senden
10
Mark McCormack Vlag van Denemarken Thomas Bjørn
2&1
Vlag van Zuid-Afrika Branden Grace
11
Greg Norman Vlag van Schotland Paul Lawrie
AS
Vlag van Colombia Camilo Villegas
12
Ian Woosnam Vlag van Spanje Alvaro Quiros
5&4
Vlag van Japan Tetsuji Hiratsuka
13
Gustaf Larson Vlag van Zweden Robert Karlsson
AS
Vlag van Zuid-Afrika Jbe' Kruger
14
Arnold Palmer Vlag van Zuid-Afrika Retief Goosen
1up
Vlag van België Nicolas Colsaerts
15
Assar Gabrielsson Vlag van Engeland Robert Rock
2up
Vlag van Noord-Ierland Darren Clarke
16
Seve Ballersteros Vlag van Spanje Rafael Cabrera Bello
4&2
Vlag van Engeland Richard Finch
Ronde 3[bewerken]

Ian Poulter en Tom Lewis waren al verzekerd van hun plaats, dus hun uitslag was niet relevant. Lewis maakte enkele bogeys en Poulter won op hole 15.
Brandt Snedeker en Branden Grace stonden na negen holes weer gelijk, maar op 10, 11 en 12 maakte Snedeker drie bogeys, waarna Grace met drie parren won.
Peter Hanson had ook deze ronde geen geluk, hij maakte een aantal bogeys en gaat met nul punten naar huis. Camilo Villegas versloeg hem met 6&4.
Tetsuji Hiratsuka verloor weer van een Spaanse speler. Sergio Garcia had maar één slechte hole en won op hole 16.
Darren Clarke had het moeilijk. Justin Rose begon met drie birdies en stond na negen holes 3up en na twaalf holes 6up. Clarke kon hoogstens 1 punt halen als hij alle resterende holes zou winnen, en dat zou niet genoeg zijn om zich te kwalificeren voor de volgende ronde. Toch maakte hij nog een birdie voordat hij zich gewonnen gaf.
Charl Schwartzel en Retief Goosen stonden na negen holes nog gelijk, maar Schwartzel speelde de twee korte holes slecht en Goosen eindigde met twee birdies.
Damien McDowell won ook zijn tweede partij. Jbe' Kruger begon met twee bogeys en heeft zijn achterstand niet kunnen wegwerken.
De enige partij die deze ronde gelijk opging was de laatste partij, tussen Martin Kaymer en Richard Finch. Na elf holes stonden ze weer gelijk, na veertien ook weer en na zestien weer. Geen van beiden hadden in de eerdere ronde een punt verdiend. Uiteindelijk viel de beslissing op de laatste hole. Kaymer maakte een bogey en Finch is door naar de volgende ronde.

Match Groep Speler Uitslag Speler
17
Gary Player Vlag van Engeland Ian Poulter
4&3
Vlag van Engeland Tom Lewis
18
Mark McCormack Vlag van Zuid-Afrika Branden Grace
4&3
Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker
19
Greg Norman Vlag van Colombia Camilo Villegas
6&4
Vlag van Zweden Peter Hanson
20
Ian Woosnam Vlag van Spanje Sergio Garcia
4&2
Vlag van Japan Tetsuji Hiratsuka
21
Gustaf Larson Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell
4&3
Vlag van Zuid-Afrika Jbe' Kruger
22
Arnold Palmer Vlag van Zuid-Afrika Retief Goosen
4&3
Vlag van Zuid-Afrika Charl Schwartzel
23
Assar Gabrielsson Vlag van Engeland Justin Rose
6&4
Vlag van Noord-Ierland Darren Clarke
24
Seve Ballersteros Vlag van Engeland Richard Finch
1up
Vlag van Duitsland Martin Kaymer

Het prijzengeld is hoger dan in 2011. Alle spelers die niet bij de laatste zestien horen, verdienen in 2012 € 50.000, de winnaar krijgt zondag € 700.000.

Matchplay[bewerken]

Laatste 16[bewerken]

Zeven van de acht Britten hebben zich gekwalificeerd, alle drie Spanjaarden zijn door, slechts één van de vier Zuid-Afrikaanse spelers is door en ook de enige speler uit de Benelux.
Paul Lawrie is de oudste deelnemer. Hij had niet meer aan dit toernooi meegedaan sinds hij in 1999 het Brits Open won, en had een prettige start, want Björn begon met twee bogeys. Lawrie wordt scherp in de gaten gehouden door José María Olazabal, die als nieuwe captain op zoek is naar de beste samenstelling van het team dat de volgende Ryder Cup gaat spelen. Lawriw staat als nummer 5 op zijn lijstje.
Brandt Snedeker beschikt weer over zijn eigen golfclubs, maar won vooral omdat Villegas een aantal bogeys maakte.
Alvaro Quiros is volgens de statistieken van vier van de vijf laatste seizoenen de spelers die het verst afslaat, en daarbij worden alleen de afslagen geteld die op de fairway belanden. Dat betekent dat de andere spelers eerst hun tweede slag slaan. In matchplay is dat een voordeel voor Alvaro. Hij versloeg Ian Poulter, de titelverdediger.
Nicolas Colsaert had de meest indrukwekkende scorekaart, er werden 5 birdies en een eagle genoteerd, en daarme won hij al op hole 15.

Match Winnaar Uitslag Verliezer
25
Vlag van Spanje Sergio Garcia
4&3
Vlag van Engeland Tom Lewis
26
Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell
3&2
Vlag van Engeland Richard Finch
27
Vlag van Schotland Paul Lawrie
5&4
Vlag van Denemarken Thomas Bjørn
28
Vlag van Zuid-Afrika Retief Goosen
3&2
Vlag van Engeland Robert Rock
29
Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker
3&2
Vlag van Colombia Camilo Villegas
30
Vlag van België Nicolas Colsaerts
4&2
Vlag van Engeland Justin Rose
31
Vlag van Spanje Alvaro Quiros
4&3
Vlag van Engeland Ian Poulter
32
Vlag van Spanje Rafael Cabrera Bello
1up
Vlag van Zweden Robert Karlsson
Kwartfinale[bewerken]

Paul Lawrie was als eerste terug in het clubhuis. Vier holes won hij door ze in par te spelen en op alle par-5 holes maakte hij een birdie. Hij won op hole 13.
Nicolas Colsaerts en Snedeker begonnen beiden met een bogey, maar Colsaerts liet daar drie birdies op volgen en gaf de leiding niet meer uit handen. Na drie birdies op zijn laatste holes won hij op hole 15.
Graeme McDowell stond na hole 17 1 up, dus de beslissing kon op de laatste hole, een par 5, vallen. Dat gebeurde niet want McDowell maakte een bogey. Een sudden death play-off volgde en werd op de 19de hole gewonnen door McDowell.
De twee Spanjaarden bewezen dat je met matchplay nooit te vroeg moet juichen. Alvaro Quiros stond na negen holes 3up maar na twaalf holes All Square en na vijftien holes zelfs 1 down. Hij verloor uiteindelijk op hole 17.

Match Winnaar Uitslag Verliezer
33
Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell
hole 19
Vlag van Spanje Sergio Garcia
34
Vlag van Schotland Paul Lawrie
6&5
Vlag van Zuid-Afrika Retief Goosen
35
Vlag van België Nicolas Colsaerts
4&3
Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker
36
Vlag van Spanje Rafael Cabrera Bello
3&1
Vlag van Spanje Alvaro Quiros

Zondag[bewerken]

Halve finale[bewerken]

Paul Lawrie stond na vier holes al 4up tegen Nicolas Colsaerts, maar Colsaerts slaagde erin op hole 14 gelijk te komen.
Graeme McDowell stond na vier holes 3up tegen Rafael Cabrera Bello, maar die slaagde er niet in zijn achterstand in te halen. McDowell stond 2up met nog vier holes te spelen. Op dat moment begon het onweer. De spelers werden om 12:20 uur van de baan gehaald.

Na een uur kon er weer gespeeld worden. De match tussen Lawrie en Colsaerts eindigde op hole 18 All Square, en op de 20ste hole hole won Colsaerts. Erg knap.
McDowell heeft vanaf de tweede hole voorgestaan maar won toch pas op de laatste hole.

Finale[bewerken]

Het toernooi eindigde in een goede finale waarbij Colsaerts steeds 1up of All Square stond. Hij won op de laatste hole en verlengt zijn speelrecht op de Tour tot eind 2014. Bovendien zorgt deze overwinning voor een plaats in de WGC - Bridgestone Invitational, WGC - HSBC Champions en Volvo Golf Champions van dit jaar.
Tegelijkertijd zette hij een record op zijn naam: hij is de Belg met de meeste overwinningen op de Europese Tour (2).

Halve finale Finale
Winnaar Uitslag Verliezer Speler Uitslag Speler
Vlag van België Nicolas Colsaerts

Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell
hole 20

2up
Vlag van Schotland Paul Lawrie

Vlag van Spanje Rafael Cabrera Bello

Vlag van België Nicolas Colsaerts


1up


Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell

Externe links[bewerken]