Wereldkampioenschap voetbal 1934

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Wereldkampioenschap voetbal 1934
1934 FIFA World Cup
1774 Soccer 60.jpg
Toernooi-informatie
Gastland Vlag van Italië 1861-1946 Italië
Datum 27 mei - 10 juni
Teams 16 (van 4 confederaties)
Stadions (in 8 gaststeden)
Winnaar Vlag van Italië Italië (1e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 17
Doelpunten 70  (4,12 per wedstrijd)
Toeschouwers 395.000  (23.235 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Tsjechië Oldřich Nejedlý
Beste speler Vlag van Italië Giuseppe Meazza
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Italië trad in 1934 op als gastheer van het tweede officiële wereldkampioenschap voetbal, zoals twee jaar eerder, op 8 oktober 1932, was besloten. Het toernooi duurde twee weken, van zondag 27 mei tot en met zondag 10 juni. De loting voor de WK-eindronde werd verricht op donderdag 3 mei 1934 in Rome.

32 landen hadden zich aangemeld die door kwalificatiewedstrijden herleid werden tot 16. Italië moest zich als enige gastland ooit eerst kwalificeren voor het toernooi. Nadat Chili en Peru zich terugtrokken kwalificeerden Brazilië en Argentinië zich zonder te spelen. Ook Turkije trok zich terug. Er waren ook enkele merkwaardige afwezigen. Titelverdediger Uruguay daagde niet op omdat vier jaar eerder in eigen land de meeste Europese landen de verre reis niet wilden maken. Hierdoor is het WK van 1934 het enige WK waar de regerende kampioen zijn titel niet verdedigde. Ook de elftallen van de Britse landen deden niet mee. Twaalf van de zestien plaatsen werden gereserveerd voor Europa, drie voor beide Amerika's en één voor Afrika en Azië (Turkije inbegrepen). De laatste deelnemer werd pas drie dagen voor de start van het toernooi bekend toen de Verenigde Staten en Mexico een interland speelden in Rome om de deelname te bepalen. De Verenigde Staten wonnen. Egypte vertegenwoordigde Afrika als eerste land van dat continent. Hierna zou het tot 1990 duren, toen het WK ook in Italië plaats vond om zich opnieuw te kwalificeren.

Mussolini gebruikte het WK als een promotiestunt voor het fascisme, wat Hitler ertoe inspireerde twee jaar later bij de Olympische Spelen hetzelfde te doen. Zo bracht het Italiaanse team voor de wedstrijd de fascistengroet. Een andere controverse waren een aantal beslissingen van scheidsrechters ten gunste van Italië. Volgens sommigen waren die onterecht. Een van de scheidsrechters, de Zwitser Mercet, die de replay van de kwartfinale Italië - Spanje floot, zou door zijn optreden tijdens die wedstrijd door de Zwitserse bond voor zijn leven lang geschorst worden om internationale wedstrijden te fluiten.

Vreemd genoeg werd de Zweedse scheidsrechter Eklind, die zowel de halve finale van Italië als de finale floot, deze vernedering bespaard, ondanks dat er tijdens die twee wedstrijden duidelijke signalen waren van bevoordeling van de thuisploeg. Bepaalde bronnen suggereren, dat de Zweed voor aanvang van de halve finale Italië - Oostenrijk, persoonlijk was uitgenodigd door Mussolini, en dat hij dankzij het "goede" fluiten van die halve finale ook via il Duce de finale toebedeeld had gekregen (Eklind zou tijdens de eindronde van het WK 1938 in Frankrijk ook actief zijn als arbiter).

De IFFHS (International Federation of Football History & Statistics) zou later concluderen, dat op grond van diverse bevindingen Italië gediskwalificeerd had moeten worden voor het toernooi:

  • Tijdens de kwalificatiewedstrijden (Italië moest zich ook voor zijn eigen kampioenschap kwalificeren) had Italië de eerste groepswedstrijd met 4-0 gewonnen van Griekenland. Omdat de Italiaanse bond, gesteund door het Italiaanse regime, niets zag in een vermoeiende reis naar Griekenland voor de returnwedstrijd, werd aan de Griekse bond gevraagd zich terug te trekken. Als tegenprestatie kocht Italië in Athene een gebouw dat door de noodlijdende Griekse voetbalbond als bondsgebouw gebruikt kon worden. Griekenland ging in op dit voorstel (het gebouw is nog steeds in bezit van de Griekse bond).
  • Volgens het FIFA-reglement mochten buitenlandse spelers alleen in het nationale team worden opgenomen, als zij op zijn minst drie jaar lang niet gespeeld hadden in een internationale wedstrijd van een ander thuisland en als zij minstens drie jaar in hun nieuwe vaderland woonden. De Italianen trokken zich niets aan van deze regel.
    • De Argentijn Monti had in 1931 nog gespeeld voor Argentinië
    • De Braziliaan Guarisi woonde nog geen drie jaar in Italië
    • Guaita speelde in 1933 nog voor Argentinië en zelfs nog voor een lokale Argentijnse ploeg.
    • Demaría was de vierde speler, die met Argentinië in 1931 nog tegen Paraguay had gespeeld.

Dit betekent dat Italië op vier fronten gediskwalificeerd had kunnen worden. Dit gold overigens ook voor Argentinië, die Urbieto Sosa had opgesteld, die in 1931 nog drie wedstrijden voor Paraguay had gespeeld.

Een andere schending van de reglementen werd gepleegd door Brazilië: daar er alleen amateur-voetballers aan het toernooi mee mochten doen, had de Braziliaanse bond de status van negen profvoetballers tijdelijk teruggezet naar amateur.

Nederland was het enige land dat de uitzendrechten had gekocht voor dit WK.[1]


Speelsteden[bewerken]

Stad Stadion Stad Stadion
Bologna Stadio Renato Dall'Ara Milaan Stadio San Siro
Genua Stadio Luigi Ferraris Napels Stadio Giorgio Ascarelli
Florence Stadio Artemio Franchi Turijn Stadio Mussolini
Rome Stadio Nazionale PNF Triëst Stadio Giuseppe Grezar

Deelnemende landen[bewerken]

Deelnemende landen
Nuvola single chevron right.svg Zie het artikel WK voetbal 1934 (kwalificatie) voor een uitgebreide beschrijving van de kwalificaties
niet Europese Europese Europese Europese

Vlag van Argentinië Argentinië
Vlag van Brazilië Brazilië
Vlag van Egypte Egypte
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten

Vlag van België België
Vlag van Duitsland Duitsland
Vlag van Frankrijk Frankrijk
Vlag van Hongarije Hongarije

Vlag van Italië Italië
Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Vlag van Roemenië Roemenië

Vlag van Spanje Spanje
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije
Vlag van Zweden Zweden
Vlag van Zwitserland Zwitserland

Knockoutfase[bewerken]

achtste finale kwartfinale halve finale finale
           
 Vlag van Italië Italië  7
 Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten  1  
 Vlag van Italië Italië  1, 1¹
   Vlag van Spanje Spanje  1, 0¹  
 Vlag van Spanje Spanje  3
 Vlag van Brazilië Brazilië  1  
 Vlag van Italië Italië  1
   Vlag van Oostenrijk Oostenrijk  0  
 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk  3
 Vlag van Frankrijk Frankrijk  2  
 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk  2
   Vlag van Hongarije Hongarije  1  
 Vlag van Hongarije Hongarije  4
 Vlag van Egypte Egypte  2  
 Vlag van Italië Italië  2
   Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije  1
 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije  2
 Vlag van Roemenië Roemenië  1  
 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije  3
   Vlag van Zwitserland Zwitserland  2  
 Vlag van Zwitserland Zwitserland  3
 Vlag van Nederland Nederland  2  
 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije  3
   Vlag van Duitsland Duitsland  1   derde plaats
 Vlag van Duitsland Duitsland  5
 Vlag van België België  2  
 Vlag van Duitsland Duitsland  2  Vlag van Oostenrijk Oostenrijk  2
   Vlag van Zweden Zweden  1    Vlag van Duitsland Duitsland  3
 Vlag van Zweden Zweden  3
 Vlag van Argentinië Argentinië  2  

¹ Replaywedstrijd

Eerste ronde[bewerken]


27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Spanje Vlag van Spanje 3 – 1 Vlag van Brazilië Brazilië Stadio Luigi Ferraris, Genoa
Toeschouwers: 21.000
Scheidsrechter: Alfred Birlem (Vlag van Duitsland Duitsland)
Iraragorri Goal 18' (pen.)25'[2]
Lángara Goal 29'
wedstrijdverslag Leônidas Goal 55'

27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Hongarije Vlag van Hongarije 4 – 2 Vlag van Egypte Egypte Stadio Giorgio Ascarelli, Napels
Toeschouwers: ~12.000
Scheidsrechter: Rinaldo Barlassina (Vlag van Italië Italië)
Teleki Goal 11'
Toldi Goal 27'61'
Vincze Goal 53'
wedstrijdverslag Fawzi Goal 31'39'

27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Zwitserland Vlag van Zwitserland 3 – 2 Vlag van Nederland Nederland Stadio San Siro, Milaan
Toeschouwers: ~40.000
Scheidsrechter: Ivan Eklind (Vlag van Zweden Zweden)
Kielholz Goal 7'43'[3]
Abegglen Goal 69'
wedstrijdverslag Smit Goal 19'
Vente Goal 84'

27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 7 – 1 Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten Stadio Nazionale PNF, Rome
Toeschouwers: ~13,000
Scheidsrechter: Rene Mercet (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Schiavio Goal 18'29'64'
Orsi Goal 20'69'
Ferrari Goal 63'
Meazza Goal 90'[4]
wedstrijdverslag Donelli Goal 57'

27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Tsjecho-Slowakije Vlag van Tsjecho-Slowakije 2 – 1 Vlag van Roemenië Roemenië Stadio Littorio, Trieste
Toeschouwers: ~8.000
Scheidsrechter: John Langenus (Vlag van België België)
Puč Goal 50'
Nejedlý Goal 67'
wedstrijdverslag Dobay Goal 11'

27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Zweden Vlag van Zweden 3 – 2 Vlag van Argentinië Argentinië Stadio Littoriale, Bologna
Toeschouwers: ~15.000
Scheidsrechter: Eugen Braun (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
Jonasson Goal 9'67'
Kroon Goal 79'
wedstrijdverslag Belis Goal 4'
Galateo Goal 48'[5]

27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Oostenrijk Vlag van Oostenrijk 3 – 2 Vlag van Frankrijk Frankrijk Stadio Benito Mussolini, Turijn
Toeschouwers: ~20.000
Scheidsrechter: Johannes van Moorsel (Vlag van Nederland Nederland)
Sindelar Goal 44'
Schall Goal 93'
Bican Goal 109'
wedstrijdverslag Nicolas Goal 18'
Verriest Goal 116' (pen.)[6]

27 mei 1934
16:30 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 5 – 2 Vlag van België België Stadio Giovanni Berta, Florence
Toeschouwers: ~8.000
Scheidsrechter: Francesco Mattea (Vlag van Italië Italië)
Kobierski Goal 25'
Siffling Goal 49'
Conen Goal 66'70'87'
wedstrijdverslag Voorhoof Goal 29'43'

Kwartfinale[bewerken]


31 mei 1934
16:30 (MEZT)
Oostenrijk Vlag van Oostenrijk 2 – 1 Vlag van Hongarije Hongarije Stadio Littoriale, Bologna
Toeschouwers: ~25.000
Scheidsrechter: Francesco Mattea (Vlag van Italië Italië)
Horvath Goal 8'
Zischek Goal 51'
wedstrijdverslag Sárosi Goal 60' (pen.)

31 mei 1934
16:30 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 1 – 1 Vlag van Spanje Spanje Stadio Giovanni Berta, Florence
Toeschouwers: ~35.000
Scheidsrechter: Louis Baert (Vlag van België België)
Ferrari Goal 44' wedstrijdverslag Regueiro Goal 30'

31 mei 1934
16:30 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 2 – 1 Vlag van Zweden Zweden Stadio San Siro, Milaan
Toeschouwers: ~15.000
Scheidsrechter: Rinaldo Barlassina (Vlag van Italië Italië)
Hohmann Goal 60'63' wedstrijdverslag Dunker Goal 82'

31 mei 1934
16:30 (MEZT)
Tsjecho-Slowakije Vlag van Tsjecho-Slowakije 3 – 2 Vlag van Zwitserland Zwitserland Stadio Benito Mussolini, Turijn
Toeschouwers: ~12.000
Scheidsrechter: Alois Beranek (Vlag van Oostenrijk Oostenrijk)
Svoboda Goal 24'
Sobotka Goal 49'
Nejedlý Goal 82'
wedstrijdverslag Kielholz Goal 18'
Jäggi Goal 78'
Replay

1 juni 1934
16:30 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 1 – 0 Vlag van Spanje Spanje Stadio Giovanni Berta, Florence
Toeschouwers: ~45.000
Scheidsrechter: Rene Mercet (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Meazza Goal 11' wedstrijdverslag

Halve finale[bewerken]


3 juni 1934
16:30 (MEZT)
Italië Vlag van Italië 1 – 0 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Stadio San Siro, Milaan
Toeschouwers: ~60.000
Scheidsrechter: Ivan Eklind (Vlag van Zweden Zweden)
Guaita Goal 19' wedstrijdverslag

3 juni 1934
16:30 (MEZT)
Tsjecho-Slowakije Vlag van Tsjecho-Slowakije 3 – 1 Vlag van Duitsland Duitsland Stadio Nazionale PNF, Rome
Toeschouwers: ~10.000
Scheidsrechter: Rinaldo Barlassina (Vlag van Italië Italië)
Nejedlý Goal 19'71'80' wedstrijdverslag Noack Goal 62'

3e/4e plaats[bewerken]


7 juni 1934
18:00 (MEZT)
Duitsland Vlag van Duitsland 3 – 2 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Stadio Giorgio Ascarelli, Napels
Toeschouwers: ~8.000
Scheidsrechter: Albino Carraro (Vlag van Italië Italië)
Lehner Goal 1'42' wedstrijdverslag Horvath Goal 28', Sesta Goal 54'

Finale[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Finale wereldkampioenschap voetbal 1934 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

10 juni 1934
17:30 UTC+1
Vlag van Italië Italië 2 – 1 (n.v.) Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije Stadio Nazionale PNF, Rome
Toeschouwers: 45.000
Scheidsrechter: Ivan Eklind (Vlag van Zweden Zweden)
Orsi Goal 81'
Schiavio Goal 95'
Goal 76' Puč
1934 Wereldkampioen
Italië
ITALIЁ
Eerste titel

Topscorers[bewerken]

No. Naam D W D/W¹ Land
1. Oldřich Nejedlý 5 Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije
2. Angelo Schiavio 4 Vlag van Italië Italië
Edmund Conen 4 Vlag van Duitsland Duitsland
4. Raimundo Orsi 3 Vlag van Italië Italië
Leopold Kielholz 3 Vlag van Zwitserland Zwitserland

Statistieken[bewerken]

Aantal wedstrijden 17
Totaal aantal doelpunten 70
Eigen doelpunten 0
Aantal uitsluitingen (rood) 1
Doelpuntgemiddelde per wedstrijd 4,12
Toeschouwerstotaal 395.000
Toeschouwersgemiddelde 23.235

WK 1934 in beeld[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Simon Kuper. Het lot dat Han Hollander trof. Sportgeschiedenis (5 mei 2009) Geraadpleegd op 5 Mei 2009
  2. RSSSF credits the goal in the 25th minute to Isidro Lángara.
  3. RSSSF credits this goal as occurring in the 29th minute.
  4. RSSSF credits this goal as occurring in the 89th minute.
  5. RSSSF credits this goal as occurring in the 46th minute.
  6. RSSSF credits this penalty as occurring in the 118th minute.