Wereldkampioenschap voetbal 1970 (kwalificatie)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

71 landen schreven zich in voor de kwalificatieronden. Mexico (gastland) en Engeland (titelverdediger) waren al geplaatst.

Europa[bewerken]

Groep 1[bewerken]

Na de gouden jaren zestig raakte het Portugese voetbal in verval en de eerste tekenen waren de zwakke prestaties van het nationale team voor het EK 1968 en vooral voor het WK 1970. De eerste wedstrijd tegen Roemenië ging nog soepel met 3-0 gewonnen, maar nederlagen tegen Griekenland en Zwitserland bracht het team op de rand van de afgrond. Na een 1-0 nederlaag in Boekarest was het team rond Eusébio officieel uitgeschakeld.

De strijd ging tussen de vooraf gezien zwakste teams: Roemenië en Griekenland. De Roemenen hadden genoeg aan een gelijkspel in hun laatste wedstrijd tegen de Grieken en plaatste zich voor de eerste keer sinds 1938 voor de eindronde.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Roemenië Roemenië 6 3 2 1 7 6 8
Vlag van Griekenland Griekenland 6 2 3 1 13 9 7
Vlag van Zwitserland Zwitserland 6 2 1 3 5 8 5
Vlag van Portugal Portugal 6 1 2 3 8 10 4

Wedstrijden in groep 1

Groep 2[bewerken]

Hongarije en Tsjecho-Slowakije hadden een beslissingswedstrijd nodig om uit te maken wie naar Mexico mocht. In de direkte confrontaties was Hongarije sterker, maar door een opmerkelijke nederlaag tegen de Denen hadden beide landen evenveel punten. In Marseille troefde een fysiek en hard spelend Tsjechoslowakije de Hongaren af: 4-1. Het was voor het eerst sinds 1954 dat de Hongarije zich niet plaatste voor een WK en het was het einde van een vooraanstaande rol van het Hongaarse team in Europa.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Hongarije Hongarije 6 4 1 1 16 7 9
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije 6 4 1 1 12 6 9
Vlag van Denemarken Denemarken 6 2 1 3 6 10 5
Vlag van Ierland Ierland 6 0 1 5 3 14 1

Wedstrijden in groep 2


De beslissingswedstrijd

Tsjechoslowakije kwalificeert zich.

Groep 3[bewerken]

Wales was kansloos in deze groep en de Oost-Duitsers leken een serieuze kandidaat om Italie buiten het WK te houden. Echter, in de laatste wedstrijd bezweek de DDR in de heksenketel van Napels: 3-0 voor Italie.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Italië Italië 4 3 1 0 10 3 7
Vlag van Duitse Democratische Republiek DDR 4 2 1 1 7 7 5
Vlag van Wales Wales 4 0 0 4 3 10 0

Wedstrijden in groep 3

Groep 4[bewerken]

Zoals gebruikelijk plaatste de Sovjet-Unie zich zonder problemen voor het WK, Noord-Ierland werd simpel verslagen. Daar kon ook een wereldster als George Best niks aan doen.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie 4 3 1 0 8 1 7
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland 4 2 1 1 7 3 5
Vlag van Turkije Turkije 4 0 0 4 2 13 0

Wedstrijden in groep 4

Groep 5[bewerken]

Frankrijk had al een valse start door thuis van Noorwegen te verliezen. In de beslissende wedstrijd in Zweden won het thuisland met 2-0 door twee doelpunten door de aanvaller van Feyenoord, Rotterdam, Nederland, Ove Kindvall. Later dat seizoen zou hij de winnende goal maken in de Europa Cup finale tegen Celtic uit Schotland.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Zweden Zweden 4 3 0 1 12 4 6
Vlag van Frankrijk Frankrijk 4 2 0 2 6 4 4
Vlag van Noorwegen Noorwegen 4 1 0 3 4 13 2

Wedstrijden in groep 5

Groep 6[bewerken]

Deze groep leek vooraf een spannende strijd te worden tussen Joegoslavië en Spanje, maar het was België die zich zeer overtuigend plaatste. Het won de thuiswedstrijden tegen deze twee landen en speelde gelijk in Madrid. België plaatste zich als eerste land voor het WK en kreeg voor elkaar wat bij buur Nederland maar niet wilde lukken: van een talentvolle spelers een homogeen elftal maken. Spanje blameerde zich ook door met 2-0 van Finland te verliezen.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van België België 6 4 1 1 14 8 9
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 6 3 1 2 19 7 7
Vlag van Spanje Spanje 6 2 2 2 10 6 6
Vlag van Finland Finland 6 1 0 5 6 28 2

Wedstrijden in groep 6

Groep 7[bewerken]

West-Duitsland plaatste zich uiteindelijk met ruim verschil voor het WK, maar had toch grote problemen met Schotland. Het waren de gloriejaren van Celtic en het land was rijp voor WK-deelname. Na een 1-1 tegen Glasgow ontstond een interessante beslissingswedstrijd in Hamburg: 0-1 door Johnstone, 1-1 door Fichtel, 2-1 door Gerd Müller, 2-2 door Gilzean en uiteindelijk 3-2 door Libuda.

West-Duitsland behoorde wel tot ëën van de favorieten om het WK te winnen met libero "kaiser" Franz Beckenbauer, de routinier van Hamburger SV Uwe Seeler en de doelpuntenmachine Gerd Müller.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 6 5 1 0 20 2 11
Vlag van Schotland Schotland 6 3 1 2 18 7 7
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 6 3 0 3 12 7 6
Vlag van Cyprus Cyprus 6 0 0 6 2 35 0

Wedstrijden in groep 7

Groep 8[bewerken]

Drie kandidaten voor één plaats, Bulgarije, Polen en Nederland: het was wachten op een gelijkspel in een uitwedstrijd om een beslissing te forceren. Nederland had die kans in september 1969 tegen Polen. ((Henk Wery)) miste echter een penalty bij een 2-1 stand voor Polen. Een maand later pakte Bulgarije een punt in Rotterdam en dat was beslissend voor kwalificatie. Zondebok bij de Nederlanders was Johan Cruijff die niet veel interesse had in het Nederlands elftal en maar drie wedstrijden meespeelde, waaronder twee tegen Luxemburg. Hij miste zelfs de uitwedstrijd tegen Bulgarije, omdat hij liever met zijn vrouw voor haar bedrijf schoenen ging kopen in Italië. Nederland had een geweldige generatie, maar andere belangen waren vaak belangrijker en bondscoach George Kessler stopte ermee.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Bulgarije Bulgarije 6 4 1 1 12 7 9
Vlag van Polen Polen 6 4 0 2 19 8 8
Vlag van Nederland Nederland 6 3 1 2 9 5 7
Vlag van Luxemburg Luxemburg 6 0 0 6 4 24 0

Wedstrijden in groep 8

Zuid-Amerika[bewerken]

Groep 1[bewerken]

Topfavoriet Argentinië begon met twee nederlagen tegen Bolivia en Peru en zat meteen in een kansloze positie. Alle thuiswedstrijden in deze groep gingen gewonnen en alles draaide nu om Argentinië en Peru in Buenos Aires, de Argentijnen moesten winnen. Echter, Peru nam tot twee keer toe de leiding en het duel eindigde in een 2-2 gelijkspel. Peru had een talentvolle generatie met een jonge Teófilo Cubillas als smaakmaker en de Braziliaanse ex-wereldkampioen Didi als coach. Voor de Argentijnen was het de eerste en laatste keer dat ze zich niet plaatsten voor een eindronde van een WK, Peru voor de eerste keer sinds 1930.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Peru Peru 4 2 1 1 7 4 5
Vlag van Bolivia Bolivia 4 2 0 2 5 6 4
Vlag van Argentinië Argentinië 4 1 1 2 4 6 3

Wedstrijden in groep 1

Groep 2[bewerken]

Na de blamage van het WK in 1966 (als tweevoudig regerend wereldkampioen in de eerste ronde uitgeschakeld) moest Brazilië voor de eerste keer sinds 1957 kwalificatiewedstrijden spelen. Het land plaatste zich op een overtuigende manier met zes overwinningen en met veel jonge aanvallende spelers: Tostão, Jairzinho, Rivellino en Gerson. Ze werden aangevuld door de nog steeds maar 29 jaar oude Pelé, die in de laatste wedstrijd tegen Paraguay het enige doelpunt scoorde. Grote man in de kwalificatie was Tostão, de witte Pelé die liefst tien treffers scoorde. Brazilie was samen met Engeland en West-Duitsland de grote favoriet voor de titel.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Brazilië Brazilië 6 6 0 0 23 2 12
Vlag van Paraguay Paraguay 6 4 0 2 6 5 8
Vlag van Colombia Colombia 6 1 1 4 7 12 3
Vlag van Venezuela Venezuela 6 0 1 5 1 18 1

Wedstrijden

Groep 3[bewerken]

Uruguay leek met Chili een geduchte tegenstander in de kwalificatie te hebben maar plaatste zich met ruim verschil voor de eindronde.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Uruguay Uruguay 4 3 1 0 5 0 7
Vlag van Chili Chili 4 1 2 1 5 4 4
Vlag van Ecuador Ecuador 4 0 1 3 2 8 1

Wedstrijden in groep 3

Noord-Amerika[bewerken]

Omdat Mexico het toernooi organiseerde waren er mogelijkheden voor met name Costa Rica en de Verenigde Staten. Costa Rica verloor van Honduras in de eerste ronde en de Verenigde Staten verloor in de halve finale van Haïti. De andere halve finale tussen El Salvador en Honduras werd beheerst door de interne spanningen tussen beide landen. El Salvador won de beslissende wedstrijd in Mexico-City door in de laatste minuut van de verlenging twee keer te scoren. Na die wedstrijd brak er een oorlog uit tussen beide landen: de zogenaamde Voetbaloorlog.

De finale tussen El Salvador en Haïti leidde ook tot een beslissingswedstrijd. El Salvador won in Haïti met 1-2, maar Haïti sloeg toe in San Salvador: 0-3. Het doelsaldo gaf nog niet de doorslag. Het beslissende duel in Kingston, Jamaica werd ook beslist in de verlenging: Martinex schreef voor El Salvador voetbalgeschiedenis.

Groep 1[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 4 3 0 1 11 6 6
Vlag van Canada Canada 4 2 1 1 8 3 5
Vlag van Bermuda Bermuda 4 0 1 3 2 12 1

Wedstrijden in groep 1

Groep 2[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Haïti Haïti 4 2 1 1 9 5 5
Vlag van Guatemala Guatemala 4 1 2 1 5 3 4
Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en Tobago 4 1 1 2 4 10 3

Wedstrijden in groep 2

Groep 3[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Honduras Honduras 4 3 1 0 7 2 7
Vlag van Costa Rica Costa Rica 4 2 1 1 7 3 5
Vlag van Jamaica Jamaica 4 0 0 4 2 11 0

Wedstrijden in groep 3

Groep 4[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van El Salvador El Salvador 4 3 0 1 10 5 6
Vlag van Suriname Suriname 4 2 0 2 10 9 4
Vlag van Nederlandse Antillen Nederlandse Antillen 4 1 0 3 3 9 2

Wedstrijden in groep 4

Deze wedstrijd is gespeeld in El Salvador in plaats van in de Nederlandse Antillen.

Halve finale[bewerken]

Haïti gaat naar de finale

Beide teams hebben één overwinning, op neutraal terrein in Mexico-Stad, Mexico werd de beslissende wedstrijd gespeeld.

Finale[bewerken]

Beide teams hebben één overwinning, op neutraal terrein in Kingston, Jamaica werd de beslissende wedstrijd gespeeld.

El Salvador kwalificeert zich.

Afrika[bewerken]

Er waren 3 rondes

  • De eerste ronde: Ghana kreeg een vrijstelling, 10 andere teams speelden via knock-out systeem na een thuis en uitwedstrijd (als beide ploegen een keer wonnen werd naar het aantal goals gekeken).
  • De tweede ronde: De 6 overblijvende teams speelden via knock-out systeem na een thuis en uitwedstrijd.
  • De finale: De 3 overblijvers speelden in groepsfase en de groepswinnaar mocht naar het WK.

De finale-poule bestond uit Marokko, Nigeria en Soedan. Het laatste land plaatste zich op een merkwaardige manier voor de tweede ronde: Soedan won met 4-2 van Zambia, terwijl Zambia het eerste wedstrijd met 4-2 had gewonnen. de FIFA besloot Soedan tot winnaar uit te roepen, omdat ze in de laatste wedstrijd meer doelpunten hadden gescoord. In de tweede ronde won Marokko in een beslissingswedstrijd in Marseille van Tunesië via loting (kop/munt), in 1962 gebeurde hetzelfde met dezelfde uitslag. Nigeria won van Ghana.

In de finale-poule won Marokko al hun thuiswedstrijden en dat was genoeg voor kwalificatie. Na een 3-0 zege op Soedan was de concurrentie onbereikbaar geworden.

Eerste ronde[bewerken]

Tunesië gaat naar de 2de ronde.

Beide teams hadden evenveel goals gemaakt en er werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Las Palmas, Spanje.

Marokko gaat naar de 2de ronde.

Ethiopië gaat naar de 2de ronde.

Het doelsaldo was hetzelfde maar Soedan mocht door omdat ze meer gescoord hadden in de 2de wedstrijd.

Nigeria gaat naar de 2de ronde.

Tweede ronde[bewerken]

Omdat beide teams niet konden scoren werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Marseille, Frankrijk.

Marokko mocht naar de finale na het winnen van kop of munt.

Soedan gaat naar de finale.

Nigeria gaat naar de finale.

Finale[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Marokko Marokko 4 2 1 1 5 3 5
Vlag van Nigeria Nigeria 4 1 2 1 8 7 4
Vlag van Soedan Soedan 4 0 3 1 5 8 3

Wedstrijden in de finalegroep

Azië & Oceanië[bewerken]

  • De eerste ronde: Israël, Nieuw-Zeeland en Rhodesië (Afrika) hadden een vrijstelling. Australië, Japan en Zuid-Korea zouden elk 2 wedstrijden spelen tegen elkaar, alle wedstrijden vonden plaats in Zuid-Korea. Noord- Korea trok zich terug, omdat het weigerde te spelen tegen Israël.
  • De tweede ronde: De 4 teams werden opgedeeld in 2 groepen van 2 en bekampten elkaar voor een plaats in de finale.
  • Finale: de 2 overblijvers speelden uit en thuis voor een WK-ticket.

De finale ging uiteindelijk tussen Australië en Israël. Spiegler was de grote held in Israël door vlak voor tijd in Sydney de gelijkmaker te scoren nadat het eerder in Ramat Gan met 1-0 had gewonnen.


Eerste ronde[bewerken]

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Australië Australië 4 2 2 0 7 4 6
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea 4 1 2 1 6 5 4
Vlag van Japan Japan 4 0 2 2 4 8 2

Wedstrijden in de eerste ronde

Tweede ronde[bewerken]

Beide wedstrijden werden in Lourenço Marques Mozambique gespeeld.

De beslissende wedstrijd werd eveneens in Mozambique gespeeld.

Australië gaat naar de finale

Beide matchen werden in Israël gespeeld.

Finale[bewerken]

Israël kwalificeert zich.

Gekwalificeerde landen[bewerken]

Land Aantal deelnames Huidig aantal
deelnames op rij
Vorige deelname
Vlag van België België 5de 1 1954
Vlag van Brazilië Brazilië 9de 9 1966
Vlag van Bulgarije Bulgarije 2de 2 1966
Vlag van El Salvador El Salvador 1ste 1 -
Vlag van Engeland Engeland (t) 6de 6 1966
Vlag van Israël Israël 1ste 1 -
Vlag van Italië Italië 7de 3 1966
Vlag van Marokko Marokko 1ste 1 -
Vlag van Mexico Mexico (g) 7de 6 1966
Vlag van Peru Peru 2de 1 1930
Vlag van Roemenië Roemenië 4de 1 1938
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie 4de 4 1966
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije 6de 1 1962
Vlag van Uruguay Uruguay 6de 4 1966
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 7de(1) 5 1966
Vlag van Zweden Zweden 5de 1 1958
  • (g) = automatisch gekwalificeerd als gastland
  • (t) = automatisch gekwalificeerd als titelverdediger
  • (1) = inclusief 2 Duitse deelnames voor splitsing

Externe links[bewerken]