Wereldkampioenschap voetbal 1990 (kwalificatie CAF)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

26 teams schreven zich in voor de kwalificatie van het wereldkampioenschap voetbal 1990, maar de FIFA weigerde de kandidaturen van Mauritius en Mozambique. de CAF kreeg 2 plaatsen op het WK.

Er waren 3 rondes, Algerije, Kameroen, Egypte, Kenia, Marokko, Ivoorkust, Nigeria en Zaïre (de 8 best geplaatsten op de FIFA-ranking) kregen een vrijstelling voor de eerste ronde.

  • Eerste ronde: de 16 teams spelen in knock-out fase, de winnaars gaan naar de 2de ronde.
  • Tweede ronde: de 16 teams worden in 4 groepen van 4 verdeeld, de groepswinnaars gaan naar de finaleronde.
  • Finaleronde: de 4 teams spelen in knock-out fase en de 2 winnaars kwalificeren zich.

Eerste ronde[bewerken]

Angola gaat naar de 2de ronde.

Malawi gaat naar de 2de ronde.

Libië gaat naar de 2de ronde.

Liberia gaat naar de 2de ronde.

Tunesië gaat naar de 2de ronde.

Lesotho, Rwanda en Togo trokken zich terug waardoor Zimbabwe, Zambia en Gabon automatisch naar de 2de ronde gaan.

Tweede ronde[bewerken]

Groep A[bewerken]

Algerije behoorde nog steeds tot de sterke Afrikaanse landen, Rabah Madjer behoorde nog steeds tot de selectie en men had weinig problemen het opkomende Ivoorkust te verslaan. Libiē trok zich halverwege terug vanwege politieke spanningen.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Algerije Algerije 4 3 1 0 6 1 7
Vlag van Ivoorkust Ivoorkust 4 1 2 1 5 1 4
Vlag van Zimbabwe Zimbabwe 4 0 1 3 1 10 1

Na het terugtrekken van Libië werd het volgende duel geschrapt

Groep B[bewerken]

Opvallend aan deze groep was het gebrek aan doelpunten, er vielen slechts dertien doelpunten in twaalf wedstrijden. Egypte had tegenstand van het Liberia van de toen nog bij AS Monaco spelende George Weah, maar plaatste zich uiteindelijk souverein voor de finale-ronde.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Egypte Egypte 6 3 2 1 6 2 8
Vlag van Liberia Liberia 6 2 2 2 2 3 6
Vlag van Malawi Malawi 6 1 3 2 3 4 5
Vlag van Kenia Kenia 6 1 3 2 2 4 5

Groep C[bewerken]

In ieder geval zou één ploeg uit "Donker Afrika" de finale-poule halen, zowel Kameroen als Nigeria hadden een sterke selectie. Spelers als aanvaller Yekini en RSC Anderlecht-verdediger Stephen Keshi waren de basis van de selectie, die later de bijnaam "the Super Eagles" zou krijgen. Ook de latere Feyenoord-spits Mike Obiku maakte deel van de selectie. Kameroen had afscheid genomen van de op leeftijd zijnde Roger Milla, die ging afbouwen op het eiland Réunion. De helft van de selectie speelde bij Franse clubs, waarvan spits Oman -Bijik de bekendste was.

Kameroen en Nigeria speelden beiden in het begin van de cyclus een punt tegen Angola, dat voor de rest geen rol van betekenis speelde. Het eerste onderlinge duel won Nigeria met 2-0, maar Nigeria verzuimde verder van Kameroen weg te lopen door een 2-1 nederlaag tegen laagvlieger Gabon. In de laatste wedstrijd moest Kameroen winnen om de finale-poule te halen. Voor 90.000 toeschouwers won Kameroen met 1-0 door een doelpunt in de eerste helft van Oman-Bijik.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Kameroen Kameroen 6 4 1 1 9 6 9
Vlag van Nigeria Nigeria 6 3 1 2 7 5 7
Vlag van Angola Angola 6 1 2 3 6 7 4
Vlag van Gabon Gabon 6 2 0 4 5 9 4

Groep D[bewerken]

Dit was de spannendste Afrikaanse groep van allemaal, want na vier speeldagen hadden alle vier de ploegen kans op plaatsing voor de finale-poule. Zambia had zes punten uit vier wedstrijden en voorsprong van twee punten op Tunesië en drie op Zaïre en Marokko. Zambia moest nog wel twee uitwedstrijden spelen. De ploeg had grote indruk gemaalt op de Olympische Spelen van 1988 door met 4-0 van Italië te winnen met drie treffers van de vedette van de ploeg Kalusha, die in 1989 vertrok van Cercle Brugge naar PSV Eindhoven.

Marokko moest winnen van Tunesie om nog kans te hebben op plaatsing, het bleef bij 0-0, waardoor Marokko, het land dat veel indruk maakte op het laatste WK als eerste land uitgeschakeld was. Doordat Zaïre met 1-0 won van Zambia was de strijd nog volledig open. Tunesië moest nu winnen van Zambia en dat gebeurde ook: Majoubi scoorde 15 minuten voor tijd de winnende treffer en het veelbelovende Zambia was uitgeschakeld. Zaïre kwam niet verder dan een 1-1 gelijkspel in Marokko en Tunesië was geplaatst voor de finale-poule.

Land Wed W G V DV DT Ptn
Vlag van Tunesië Tunesië 6 3 1 2 5 5 7
Vlag van Zambia Zambia 6 3 0 3 7 6 6
Vlag van Congo-Kinshasa Zaïre 6 2 2 2 7 7 6
Vlag van Marokko Marokko 6 1 3 2 4 5 5

Finale[bewerken]

Algerije en Egypte zijn geen buurlanden, maar de rivaliteit was tussen beide landen vrij groot. Het had weinig met voetbal te maken, er waren rellen in de stadions en de spelertunnels en het regende overtredingen op het veld. Een speler van Algerije ging vechten met een Egyptische fan en de teamarts van Egypte werd aan één oog verblind, nadat een Algerijnse speler een fles naar hem gooide. In twee wedstrijden viel maar één doelpunt, Hossam Hassan maakte het winnende doelpunt. Egypte plaatste zich voor de eerste keer sinds 1934 voor het eindtoernooi, toevallig ook in Italië. Algerije nam revanche door in 1990 Afrikaans kampioen te worden, maar zou zijn leidende rol in het Afrikaanse voetbal moeten opgeven.

Egypte gekwalificeerd.


Kameroen had niet veel problemen met Tunesië. Het won beide wedstrijden: 2-0 in Yaoundé, 1-0 in Tunis. Toch was de dictator van Kameroen Paul Biya niet gerust op een goede afloop in Italië. Hij benaderse de toen 38-jarige Roger Milla om een comeback te maken op het WK. Milla stelde zich beschikbaar en de Russiche bondscoach van Kameroen kon niet anders dan accepteren.

Kameroen gekwalificeerd.