Werner Haas

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
NSU Rennfox R11 van 1953

Werner Haas (Augsburg, 30 mei 1927 - bij Neuburg an der Donau, 13 november 1956) was een Duits motorcoureur en drievoudig wereldkampioen op NSU. Haas was een van de succesvolste Duitse naoorlogse motorcoureurs. Hij overleed in 1956 als gevolg van een vliegtuigongeluk.

Leven[bewerken]

Werner Haas werd als zoon van een postbeambte geboren en behaalde zijn diploma als automonteur bij het wagenpark van de Deutsche Bundespost. Aansluitend werkte hij bij de Amerikaanse strijdkrachten.

Zijn rennerscarrière begon Werner Haas op een oude NSU Ss 500 (NSU Bullus). De Augsburgse Ardie-handelaar J. Wiedemann ondersteunde de jonge coureur, stelde hem zijn werkplaats en een 125 cc-Ardie ter beschikking en regelde een plek bij Arbie als testcoureur. In 1952 was Haas met een zelfgebouwde 125 cc-Puch-motor succesvol en viel daardoor op bij de leiding van NSU. Toen bij de Solituderennen in juli 1952 de fabrieksrijder Roberto Colombo en Hofmann in de training gevallen waren, werd Werner Haas op de avond voor de race een NSU Rennfox aangeboden. Haas maakte van deze kans gebruik en won de wedstrijd, waarbij hij de sterke internationale concurrentie achter zich kon houden.

NSU Rennmax van 1953

Voor Haas was dit een doorbraak, hij kreeg bij NSU een contract als fabrieksrijder. In het wereldkampioenschap 1953 reed Haas op de "Rennfox" in de 125 cc-klasse en de "Rennmax" in de 250 cc-klasse en was nagenoeg onverslaanbaar. Hij werd wereldkampioen en Duits kampioen in beide klassen. Door dit succes werd hij datzelfde jaar tot sporter van het jaar in Duitsland gekozen.[1]

125 cc NSU Rennfox „Blauwal“ van 1954

In het jaar 1954 won Werner Haas wederom het 250 cc-wereldkampioenschap; de titel in de 125 cc-klasse won zijn teamcollega Rupert Hollaus, die echter nog in datzelfde seizoen bij de training voor de race op Monza dodelijk verongelukte. De Duitse titel won Haas wederom in zowel de 125 cc- als 250 cc-klasse.

Daar de FIM vanaf het seizoen 1955 geen merken-wereldkampioenschap meer vergaf, trokken meerdere grote merken, daaronder ook NSU en Moto Guzzi, zich uit de wegrace met fabrieksmachines terug. In 1955 reed Werner Haas, net als zijn broer Otto, op de NSU Geländemax nog in de motocross. Hij trok zich echter in 1956 terug uit de motorsport en leefde van zijn DEA-tankstation in zijn geboortestad.[2] Met een zelf opgebouwde Mercedes Benz 300 SL Gullwing nam hij nog aan de rallyesport deel en begon na het behalen van zijn vliegbrevet in augustus 1956 tegelijkertijd met vliegen.

Op 13 november 1956 voerde Werner Haas op het vliegveld in Neuburg an der Donau werkzaamheden aan de motor van zijn Jodel D9 uit. Bij het testen vloog hij een rondje, waarbij de machine in de schemering van 50 meter hoogte bij de landing neerstortte. Dit ongeluk maakte een einde aan het leven van een van de succesvolste Duitse motorcoureurs in de naoorlogse geschiedenis.

In verschillende steden, waaronder Augsburg, zijn straten naar Werner Haas vernoemd.

Externe link[bewerken]

  • (en) Werner Haas op de officiële website van het wereldkampioenschap wegrace

Referenties[bewerken]

  1. Sportler des Jahres S. 93
  2. Werner Haas Automobile