What becomes of the brokenhearted

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
What becomes of the brokenhearted
Single van:
Jimmy Ruffin
Dave Stewart & Colin Blunstone
Portaal  Portaalicoon   Muziek

What becomes of the brokenhearted is een soulnummer, in 1966 geschreven door James Dean, Paul Riser en William Weatherspoon. Het lied, een Motown-klassieker van Jimmy Ruffin, is regelmatig gecoverd. Als single werd het in Nederland en Vlaanderen een hit voor onder anderen Dave Stewart & Colin Blunstone.


What becomes of the brokenhearted
Single van:
Jimmy Ruffin
Van het album:
Jimmy Ruffin sings top ten
B-kant(en) 1966: Baby I’ve got it
1974: Don't you miss me a little bit baby
Uitgebracht 3 juni 1966
Soort drager Vinyl single
Opname 23 februari 1966
Genre Soul
Duur 02:55
Label 1966: Soul Records (VS)
Tamla Motown 577 (Europa)
1974: Tamla Motown 911 (VK)
1975: Motown Records 1329 (VS)
Schrijver(s) James Dean, Paul Riser, William Weatherspoon
Producent(en) William Weatherspoon, William "Mickey" Stevenson
Positie(s) in de hitlijsten
Jimmy Ruffin
1965
As long as there is L.O.V.E.
  1966
What becomes of the brokenhearted
  1966
I've passed this way before
Volgorde op ''Jimmy Ruffin sings top ten''
A2
Gonna give her all the love I’ve got
  A3
What becomes of the broken hearted
  A4
As long as there is L.O.V.E.
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Jimmy Ruffin[bewerken]

What becomes of the brokenhearted is een single van de Amerikaanse soulzanger Jimmy Ruffin uit de zomer van 1966. Het nummer dat op een sublabel van Berry Gordy's platenmaatschappij Motown Records verscheen, is geschreven door William Weatherspoon, Paul Riser en James Dean. De B-kant van het plaatje was Baby I've got it.

Weatherspoon, Riser en Dean schreven het nummer, met de voorlopige titel Crying in the night, eigenlijk voor The Spinners, toen een grote band binnen de Motownstal. Jimmy Ruffin vroeg aan Dean of hij het mocht zingen, omdat het onderwerp hem bijzonder aansprak. Pikant detail daarbij is dat Jimmy (geboren in 1939) de oudere broer is van David Ruffin (1941-1991), die toen leadzanger was van The Temptations, concurrent van The Spinners. Dean stemde toe, mede omdat het thema, een gebroken hart en eenzaamheid, beter past bij solozang dan bij groepszang. Zo mocht Jimmy het opnemen onder leiding van producers Weatherspoon en Mickey Stevenson. Hij gaf er het voor hem bedoelde Beauty is only skin deep voor op, dat vervolgens naar The Temptations ging. Ruffin werd in de opnamen bijgestaan door Motowns vaste achtergrondzangers The Originals (Freddie Gorman, Walter Gaines, Hank Dixon, C.P. Spencer) en The Andantes (Jackie Hicks, Marlene Barrow, Louvain Demps). De muzikale begeleiding werd verzorgd door The Funk Brothers, de vaste instrumentale groep van Motown. Het lied werd voorafgegaan door gesproken tekst bestaande uit

A world filled with love is a wonderful sight.
Being in love is one's heart's delight.
But that look of love isn't on my face.
That enchanted feeling has been replaced.

Deze tekst werd bij de single-uitvoering weggelaten, waardoor de intro relatief lang is voordat de solozanger inzet. De tekst werd later wel ten gehore gebracht bij de uitgaven via het verzamelalbum The Ultimate Motown Collection (2003) en The Motown Box (2005).

Ruffin en Dean kregen gelijk, het lied haalde in de Verenigde Staten een zevende plaats in de Billboard Hot 100, in het Verenigd Koninkrijk de 10e plaats in 15 weken. Nederland liet het plaatje links liggen, gezien het feit dat het de Top 40 niet haalde. Voor Ruffin, die al sinds 1961 een bescheiden plaats innam in de Motown-stal van Berry Gordy, was dit een grote doorbraak en een succes dat hij nooit meer heeft kunnen evenaren. De song werd een Motown-klassieker. Velen beschouwen dit lied van een in eenzaamheid en verdriet ronddolende "Wanderer" als het meest gepassioneerde dat Motown heeft afgeleverd.

Jimmy Ruffin verliet Motown in 1971 en vestigde zich in het Verenigd Koninkrijk, waar hij een trouwe schare fans had. Toen hij in 1974 een contract tekende met platenmaatschappij Polydor en er mogelijk hernieuwde belangstelling voor hem zou komen, haastte Tamla Motown zich om What becomes of the brokenhearted opnieuw uit te brengen. Zo werd het lied opnieuw een zomerhit die het deze keer zelfs bracht tot de vierde plaats in de Britse hitparade. Het Amerikaanse Motown bleef niet achter en bracht het nummer in januari 1975 ook opnieuw uit. Als B-kant fungeerde nu Don't you miss me a little bit baby, geschreven en geproduceerd door Norman Whitfield, dat in 1967 een weinig succesvolle single voor Ruffin was geweest.

Motown[bewerken]

Covers zijn er van diverse Motown-artiesten zoals Diana Ross & The Supremes (inclusief de gesproken intro), The Contours en The Isley Brothers, welke laatste onder de titel What becomes of the brokenhearted (Smile) een antwoord op de songtekst gaven. Zij zongen een andere melodielijn boven exact dezelfde basistape van The Funk Brothers, The Andantes en The Originals. Ruffin zelf maakte een versie in het Italiaans onder de titel Se Decidi Così.

In de documentaire Standing in the Shadows of Motown (2003) van Paul Justman over The Funk Brothers begeleiden zij Joan Osborne in een geladen uitvoering van What becomes of the brokenhearted. De zangeres herinnert zich daarbij hoe zij avond aan avond naar hetzelfde café ging om in de jukebox steeds maar weer dit nummer te draaien.

Het lied werd door tal van andere artiesten opgenomen. Geen van die versies haalde het succes van het origineel. Opvallend daarbij is dat de versie van Blunstone en Stewart wel de Nederlandse hitparades wist te bereiken.


What becomes of the broken hearted
Single van:
Dave Stewart & Colin Blunstone
B-kant(en) There is no reward
Uitgebracht 1980
Soort drager Vinyl single
Genre Soul
Duur 03:49
Label Stiff Records
Schrijver(s) James Dean, Paul Riser, William Weatherspoon
Producent(en) Dave Stewart
Positie(s) in de hitlijsten
Singletijdbalk van Dave Stewart
-
-
  1981
What becomes of the broken hearted
met Colin Blunstone
  1981
It's my party
met Barbara Gaskin
Singletijdbalk van Colin Blunstone
1974
Weak for you
  1981
What becomes of the broken hearted
met Dave Stewart
  1983
Touch
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Dave Stewart & Colin Blunstone[bewerken]

De coverversies hadden weinig succes totdat in 1980 Dave Stewart (synthesizer) het lied opnam met Colin Blunstone (zang). De hese stem van Blunstone paste goed bij de melancholische tekst, zoals eerder bleek bij zijn I don't believe in miracles. Het werd opnieuw een succes in de Britse singlelijst (10 weken, hoogste plaats 13) en Nederland. De Single Top 100 noteerde zes weken met een hoogste plaats 25, de Nederlandse Top 40 zes weken en plaats 22. De Vlaamse Top 50 leverde zeven weken met plaats 15 als hoogste notering. Als gevolg daarvan kwam het ook voor op het livealbum Odessey & Oracle: 40th Anniversary Live Concert met Rod Argent achter de piano.

Hitnoteringen[bewerken]

Nederlandse Top 40[bewerken]

Hitnotering: 09-05-1981 t/m 13-06-1981
Week: 1 2 3 4 5 6
Positie: 32 26 26 22 23 39 uit

Nederlandse Single Top 100[bewerken]

Hitnotering: 16-05-1981 t/m 20-06-1981
Week: 1 2 3 4 5 6
Positie: 35 36 25 33 36 50 uit

Vlaamse Radio 2 Top 30[bewerken]

Hitnotering: 25-04-1981 t/m 02-05-1981
Hitnotering: 23-05-1981 t/m 30-05-1981
Week: 1 2 3 4
Positie: 18 20 uit 23 23 uit

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
What becomes of the broken hearted - - 1765 - - 1891 1921 - - - - - - - -

Andere covers[bewerken]

Andere covers maakten Andy MacKay (saxofonist van Roxy Music met een instrumentale versie), Boy George, Steve Harley, Westlife, Jim Diamond, Rod Stewart, Joe Cocker, Vonda Shepard en anderen. De muziek werd ook gebruikt in films of televisieseries zoals JAG, Coronation Street en Ally McBeal.

Bronnen, noten en/of referenties